Το αρχαιότερο κυριλλικό χειρόγραφo “МИРОСЛАВЉЕВОГ ЈЕВАНЂЕЉА”

Γράφει ο Γιώργος Εχέδωρος

Το αρχαιότερο κυριλλικό χειρόγραφο, ένας από τους μεγαλύτερους πολιτιστικούς και ιστορικούς θησαυρούς του σερβικού λαού είναι το ονομαζόμενο ‘Ευαγγέλιο του Μιροσλάβου’ ή όπως γράφεται στα σερβικά: ‘МИРОСЛАВЉЕВОГ ЈЕВАНЂЕЉА.
Το χειρόγραφο αυτό βιβλίο θεωρείται ένα από τα ωραιότερα του κόσμου. Γράφηκε στο Άγιον Όρος δια χειρός ‘του αμαρτωλού διάκονος Γρηγορίου’ μεταξύ των ετών 1180 και 1191.
Μέσα στις 362 σελίδες του αναπαριστάται, κατά το βυζαντινό έθιμο, με μοναδική τεχνοτροπία, η χλωρίδα και η πανίδα της εποχής.
Προφανώς το χειρόγραφο τελείωσε πριν από την ίδρυση της νεότερης Μονής Χιλανδαρίου, που αυτή τοποθετείται το 1198.
Σχετικά με την ίδρυση της μονής αναφέρεται πως το 1198 ο βυζαντινός αυτοκράτορας Αλέξιος Γ΄ ο Άγγελος έθεσε την εγκαταλειμμένη μονή στην εξουσία του Στέφανου Νεμάνια (Стевана Немање) , ηγεμόνα τότε του "μεγάλου ζουπάνου" της Σερβίας και του δευτερότοκου γιου του, Ράστκο(Растко), ως αιώνιο δώρο στους Σέρβους.
Ο αναφερόμενος γιος βρισκόταν ήδη στο Άγιο Όρος και συγκεκριμένα στη Μονή Βατοπεδίου, όπου άφησε τα εγκόσμια και ακολούθησε το μοναχικό βίο χειροτονηθείς ως ‘μοναχός Σάββας’.
Τον ακολούθησε στη συνέχεια ο ηγεμόνας πατέρας του, που έλαβε το όνομα Συμεών.
Αυτοί ανήγειραν τη μονή, σε περιοχή που παραχωρήθηκε από τη Μονή Βατοπεδίου, πράξη που επικύρωσε με αυτοκρατορικό χρυσόβουλο ο Αυτοκράτορας Αλέξιος Γ΄ το 1198.
Η Μονή εμπλουτίσθηκε στη συνέχεια με αμύθητους θησαυρούς και κατέληξε να γίνει πνευματικό και θρησκευτικό κέντρο του σερβικού λαού, από τον 13ο αιώνα.
Το Κυριλλικό Ευαγγέλιο παραγγέλθηκε από τον Μιροσλάβο (Мирослава), αδελφό του ηγεμόνα Νεμάνια για να το δωρίσει σε νεόδμητη εκκλησία.
Περιέχει 296 διακοσμήσεις ζωγραφισμένες με μελάνι και φύλλο χρυσού, ακολουθώντας την αυτοκρατορική βυζαντινή παράδοση.
Σε σχετική εκδήλωση που έγινε από τον εκδοτικό οίκο του Βελιγραδίου ‘ECOLIBRI’ αναφέρθηκε πως το βιβλίο αυτό για κάθε Σέρβο αλλά και για την Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία αποτελεί πολύτιμη παρακαταθήκη και ως μοναδικό αποδεικτικό της παλαιάς σερβικής ταυτότητας.
«Το χειρόγραφο διασώθηκε μέσα από αλλεπάλληλες πυρκαγιές της Μονής στους προηγούμενους οκτώ αιώνες, διασώθηκε μέσα στην Οθωμανική Κυριαρχία, διασώθηκε για να αποδεικνύει στο μέλλον την ιστορία και των πολιτισμό των Σέρβων»
Όπως αναφέρεται, επίσης, από το Λαϊκό Μουσείο του Βελιγραδίου, όπου φυλάσσεται, το αρχαίο κυριλλικό ευαγγέλιο, εδόθη το 1896 στο Σέρβο βασιλιά Αλεξάντερ Ομπρένοβιτς.

Ο ηγούμενος της Μονής Χιλανδαρίου δώρισε το αρχαίο χειρόγραφο στο Σέρβο Βασιλιά, ως έκφραση ευγνωμοσύνης για την οικονομική βοήθεια του, στην συντήρηση της Μονής που βρισκόταν σε άθλια κατάσταση.
Πριν από τέσσερα χρόνια το «Ευαγγέλιο του Μιροσλάβου» το περιέλαβε η Ουνέσκο στο «Αρχείο Μνήμης του Κόσμου», όπου περιλαμβάνονται 120 διάσημα χειρόγραφα από 57 χώρες.
Ο αναφερόμενος εκδοτικό οίκος του Βελιγραδίου εξέδωσε 30 αριθμημένα αντίτυπα πιστά αντίγραφα του χειρογράφου με τιμή πώλησης εκάστου εξ αυτών, 2.600 Ευρώ.

Ο Μέγας Αλέξανδρος παρέα με Βουλγάρους στα Σκόπια...

Γράφει ο Γιώργος Εχέδωρος

Σύμφωνα με σημερινό δημοσίευμα της σκοπιανής εφημερίδας ‘Veyer’ το συνταγματικό δικαστήριο της χώρας απέρριψε την έφεση της Mirjana Najcevska που είχε αρνητική θέση με άλλους πολίτες των Σκοπίων κατά της τοποθέτησης του αγάλματος του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην κεντρική πλατεία της πόλης.
«Δεν υπάρχουν εμπόδια για τη δημιουργία των μνημείων του Αλεξάνδρου, του Γκότσε Ντέλτσεφ, και του Νταμ. Το Συνταγματικό Δικαστήριο στη χθεσινή συνεδρίασή του απέρριψε την έφεση της Mirjana Najchevska και άλλων δύο πολιτών που πιστεύουν πως η ανέγερση του μνημείου είναι αντισυνταγματική».
Σύμφωνα με το ψήφισμα του δημοτικού συμβουλίου το άγαλμα του Αλεξάνδρου θα στηθεί στην κεντρική πλατεία, θα έχει ύψος 22 μέτρα και θα περιστοιχίζεται από μια φάλαγγα μακεδόνων στρατιωτών γύρω από ένα σιντριβάνι. Στον περίγυρο θα στηθούν χάλκινα λιοντάρια. Στην πέτρινη γέφυρα θα στηθούν σε ύψος πέντε μέτρων τα αγάλματα του Γκότσε Ντέλτσερ (οι Βούλγαροι τον έχουν εθνικό ήρωα) και του κομιτατζή Dam Gruev (Βούλγαρος από το Σμίλεβο, ιδρυτικό μέλος του Bulgarian Macedonian-Adrianople Revolutionary Committees –Βουλγαρομακεδονικού κομιτάτου). Θα στηθεί επίσης και το άγαλμα του Σαμουήλ (Βούλγαρου βασιλιά).
Τα μνημεία θα κατασκευάσει γνωστή εταιρεία της Φλωρεντίας (Ιταλία) και θα στοιχίσουν δέκα εκατομμύρια ευρώ. Ενώ το κόστος των τεσσάρων λιονταριών στη γέφυρα του Γκότσε Ντέλτσεφ είναι περίπου 4,5 εκατ. ευρώ.
Στην τοποθέτηση των μνημείων αυτών αντιτίθεται η αντιπολίτευση που ομιλεί για «μεθοδευμένη τακτική αρχαιοποίησης της χώρας».
Στο δημοσίευμα σημειώνεται πως και η Ελλάδα αντιτίθεται στην πρόκληση αυτή. Σημειώνεται, μάλιστα, επί λέξει:
«H Αθήνα πιστεύει ότι είναι αντιπαραγωγική η στάση αυτή και δεν συμβάλλει στην επίλυση της διαφοράς με το όνομα»

Σλαβομακεδόνες: ο πρώτος λαός της ...γης!

Γράφει ο Γιώργος Εχέδωρος

Η κατευθυνόμενη ειδησεογραφία, οι ‘ενημερωτικές’ εκπομπές από την τηλεόραση των Σκοπίων, η ιδεολογία που απεικονίζεται ακόμη και μέσα στις τουαλέτες (!), δημιουργούν ένα ιδανικό πεδίο για να πληροφορηθούν οι αδαείς κάτοικοι της πΓΔΜ, ό,τι ανήκουν στην πρώτη φυλή της ανθρωπότητας και πως οι δώδεκα θεοί του Ολύμπου είναι μακρινοί ...πρόγονοί τους!
Η όλη αυτή προπαγάνδα δημιουργεί πολλά εσωτερικά προβλήματα, δεδομένου της πολυεθνικής υπόστασης του βαλκανικού κρατιδίου.
Ένα από τα εσωτερικά μεγάλα θέματα που απασχολούν την ‘εθνικιστική’ ηγεσία της πΓΔΜ, είναι πως θα ‘περάσουν’ στην αλβανική μειονότητα την ιδεολογία πως η πλειονότητα του κρατιδίου βρίσκεται στην περιοχή από τα αρχέγονα χρόνια και είναι γηγενείς (!!), ενώ οι Αλβανοί, το ένα τέταρτο, δηλαδή, της χώρας, ’μετοίκησαν’ στη γη τους πριν μερικούς αιώνες...

Η ‘Αρχαιοποίηση της Κοινωνίας’ και η περιθωριοποίηση των Αλβανών

Επάνω στη λογική αυτή ο Sam Vaknin, πρώην σύμβουλος του πρωθυπουργού Νίκολα Γκρουέφσκι έχει καταστρώσει το σχέδιο «Αρχαιοποίηση της Κοινωνίας», ως ένα μεγαλεπήβολο πρόγραμμα οικοδόμησης του Σλαβομακεδονικού έθνους που κύρια σημεία του είναι ο αντι-αλβανισμός, ο αντι-βουλγαρισμός και φυσικά ο ανθελληνισμός.
Τον περασμένο Ιούνιο, μάλιστα, σε συνέντευξή του για την ‘αρχαιοποίηση της κοινωνίας’ δήλωσε πως το πρόγραμμα έχει διπλό στόχο.
Αφενός να δημιουργηθεί μια νέα εθνική ταυτότητα στο σλαβομακεδονικό στοιχείο και αφετέρου να απομονωθεί η αλβανική μειονότητα, δίχως το δικαίωμα του χαρακτηρισμού της ως ‘Μακεδόνες’…
Αντιδράσεις για τις θέσεις αυτές υπήρξαν από τους ηγέτες της αλβανικής μειοψηφίας.
Ο Abdurahman Aliti που ηγείται του εθνικού αλβανικού κόμματος PDP, εξέφρασε την ανησυχία του για την κρατική εκστρατεία ‘αρχαιοποίησης’ της κοινωνίας, όπου αναφέρεται πως οι Αλβανοί είναι ‘μέτοικοι’ νεώτερων χρόνων...
Το αλβανικό στοιχείο, ήδη, άρχισε να δυσανασχετεί και να διαμαρτύρεται στον άρρωστο εθνικισμό του Γκρουέφσκι.
Προβάλλουν μάλιστα, οι Αλβανοί, ιστορικά στοιχεία από την εποχή του Αλεξάνδρου αποδεικνύοντας πως ιλλυρικές φυλές κατοικούσαν στην περιοχή αυτή. Επιπρόσθετα παρουσιάζουν αρχαίους ρωμαίους συγγραφείς που αναφέρονται στους Ιλλυριούς.

Όταν τον περασμένο Σεπτέμβριο η ‘Ακαδημία Επιστημών’ των Σκοπίων δημοσίευσε μια εγκυκλοπαίδεια που αναφέρεται στο αλβανικό στοιχείο ως άποικους, «shiptari», οι διαμαρτυρίες στην πΓΔΜ και στο Κόσσοβο ήταν έντονες.
Ο Sabri Godo, ιστορικός και πολιτικός της Αλβανίας δήλωσε πως η εγκυκλοπαίδεια των Σκοπίων στοχεύει στο «να καταστρέψει την ειρηνική συνύπαρξη Αλβανών και Σλαβομακεδόνων».
Ο πρωθυπουργός του Κοσσόβου Hashim Thaci, επιβεβαίωσε την καταγγελία του Godo.
Για το φασιστικό περιεχόμενο της εγκυκλοπαίδειας αυτής έκαναν δηλώσεις διπλωμάτες από την Ευρωπαϊκή Ένωση και τις ΗΠΑ.
Τόνισαν με έμφαση πως το βιβλίο απειλεί την κοινωνική γαλήνη του πολυεθνικού κράτους, όπως συμφωνήθηκε με τη συνθήκη της Οχρίδας το 2001.
Αποτέλεσμα της κατακραυγής αυτής ήταν η απόσυρσή του…
Τα δύο αλβανικά κόμματα της πΓΔΜ που εναλλάσσονται στην εξουσία έχοντας συνασπισμό με το vmro-DPMNE του Γκρουέφσκι, διαμαρτύρονται πως τα χρησιμοποιούν, οι ιθύνοντες των Σκοπίων, για θεμελίωση των ακροδεξιών θέσεων τους.
Πιέζουν μάλιστα τον Γκρουέφσκι να επιλύσει σύντομα το ζήτημα του ονόματος με την Ελλάδα γιατί αυτό επιβαρύνει τη θέση του κρατιδίου.

Ζητούν ομοσπονδοποίηση

Ο Αλβανός αναλυτής Sefer Tahiri υποστηρίζει πως τα αλβανικά κόμματα αν αισθανθούν πως οι ιδεολογία του καθεστώτος μπαίνει εμπόδιο στην είσοδο του κρατιδίου στην Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ, θα απαιτήσουν την αναδιοργάνωση της χώρας και την ομοσπονδοποίησή της.
Αναφέρει ο Tahiri : “ Η κυβέρνηση Γκρουέφσκι επιδιώκει να δημιουργήσει ένα μονοεθνικό κράτος που θα αποτελείται μόνον από τους Σλαβομακεδόνες. Αν το ζήτημα του ονόματος επιλυθεί με την Ελλάδα και η χώρα γίνει μέλος του ΝΑΤΟ, θα κλιμακωθούν οι εθνικές εντάσεις στη χώρα».
Αναφέρεται μάλιστα πως τον Αύγουστο μια ομάδα ‘αρχαιόπληκτων’ σλαβομακεδόνων επιτέθηκε σε αλβανικό οικισμό έξω από τα Σκόπια και τραυμάτισε τουλάχιστον 10 άτομα.

Απειλή Εμφυλίου

Ο Zarko Trajanovski αρθογράφος και πολιτικός αναλυτής επισημαίνει πως η ‘αρχαιοπληξία και η επιδιωκόμενη αρχαιοποίηση’ της κοινωνίας έχει γίνει δίκοπο μαχαίρι.
Γράφει χαρακτηριστικά: «Οικοδομείται ένα έθνος με νέα ταυτότητα καταστρέφοντας το {υπάρχον} κράτος. Αν συνεχίσουμε έτσι μέσα σε δέκα χρόνια θα διαχωριστούμε σε πολλαπλά έθνη (σ.σ. σλαβικά, αλβανικά, αρχαιολατρικά κλπ) και θα υπήρχε ο κίνδυνος ενός εμφυλίου πολέμου».

Ο αμυντικός μηχανισμός της νέας ιδεολογίας

Πολλοί σοβαροί εμπειρογνώμονες υποστηρίζουν πως πίσω από όλο αυτό το σκηνικό της ‘Αρχαιοποίησης’ υπάρχει ο φόβος της διάλυσης. Η Αρχαιοποίηση αποτελεί ένα είδος αμυντικού μηχανισμού.
Οι αντιδράσεις στην ιδεολογία αυτή ξεφεύγουν από το εσωτερικό πρόβλημα της χώρας και οι γειτονικές χώρες αντιδρούν με την πολιτική που ακολουθεί η πΓΔΜ.
Η Βουλγαρία επιτίθεται με δριμύτητα τελευταία στην πΓΔΜ. Υποστηρίζει πως η νέα ταυτότητα είναι απάτη και ότι οι σλαβομακεδόνες ανήκουν στο βουλγαρικό έθνος.
Η Ελλάδα αντιδρά, επίσης, δραστικά.
Όπως σημειώνει ο αρθογράφος Boris Georgievski :
«Η στέγη του κτιρίου των συνόρων Medzitljija/Niki (Φλώρινα) είναι διακοσμημένη με την ίδια αρχαία ασπίδα που μπορεί κανείς να δει στο Bitola-Μοναστήρι. Η ασπίδα απεικονίζει τον ήλιο της Βεργίνας ‘ένα κοινό σύμβολο των Ελλήνων και των Μακεδόνων’. Μια επιγραφή στα αγγλικά και ελληνικά αναφέρει: Η Μακεδονία γεννήθηκε ελληνική.
Κι αυτό είναι μια υπενθύμιση της αποφασιστικότητας των Ελλήνων να διαφυλάξουν τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό.»

Ο καθηγητής ιστορίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Βασίλειος Γούναρης, επισημαίνει πώς οι πολιτικοί και από τις δύο πλευρές των συνόρων διαχειρίζονται τα ιστορικά δεδομένα. Λέει επί λέξει: «Όλες οι χώρες φλερτάρουν με την ιστορία και τους μύθους, αλλά εδώ στα Βαλκάνια αυτό δεν είναι ένα απλό φλέρτ, είναι μια σοβαρή σχέση».
Ένας έλληνας διπλωμάτης που δεν αναφέρει το όνομά του ο Georgievski θα του εκμυστηρευτεί:
«Για μας το να είσαι Έλληνας ή Μακεδόνας είναι το ίδιο πράγμα. Έχουν την ίδια ταυτότητα, αλλά δεν μπορεί κάποιος να ιδιοποιηθεί την παράδοση, τον πολιτισμό μας, τον τρόπο ζωή μας. Τα Σκόπια αν θέλουν να οικοδομήσουν μια νέα εθνική ταυτότητα να το πράξουν, όχι όμως σε βάρος της ελληνικής πολιτιστικής και ιστορικής κληρονομιάς.»

Από την άλλη ο ο ηγέτης του κόμματος VMRO στη Βουλγαρία, Krassimir Karakacanov επιμένει να λέει δημόσια πως η τεχνητή εθνική ταυτότητα του «Μακεδόνα» επιβλήθηκε σε σλαβομακεδόνες που ανήκουν στο βουλγαρικό έθνος μετά το 1944.
Σε σχετική συνέντευξή του μάλιστα θα υποστηρίξει:
«Εφευρέθηκε μια τεχνητή εθνική ταυτότητα στη ‘Μακεδονία’. Δεν υπάρχει καμία μακεδονική γλώσσα, είναι απλά μια βουλγαρική διάλεκτος με μερικές διαφορετικές λέξεις».
Η θέση της Βουλγαρίας μπήκε στο προσκήνιο αφότου μπήκε στην Ε.Ε.. Ο λόγος ήταν πως μέχρι τον Αύγουστο του 2009, 50.000, τουλάχιστον, σλαβομακεδόνες, δήλωσαν εθνικά Βούλγαροι και έλαβαν βουλγαρικά διαβατήρια για να ταξιδεύσουν σε άλλες χώρες.

Οι ΗΠΑ δεν θα επιτρέψουν εντάσεις

Η παρέμβαση των ΗΠΑ στο απλό ζήτημα της δημοσίευσης της σλαβομακεδονικής εγκυκλοπαίδειας και τελικά την απόσυρσή της, υποδηλώνει τα όρια που έχει δώσει στο βαλκανικό κρατίδιο.
Ο εθνικισμός ήδη υποβόσκει και εκφράζεται είτε μέσω διαδηλώσεων είτε μέσω αθλητικών γεγονότων. Στις 27 του περασμένου Σεπτέμβρη στον αγώνα μεταξύ δύο ποδοσφαιρικών ομάδων (αλβανικής και σλαβομακεδονικής) έφθασαν στο σημείο, οι οπαδοί να κάψουν εθνικές σημαίες…
Στις 14 Οκτωβρίου η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ανακοίνωσε πως μπορούν να αρχίσουν οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις για την είσοδο της πΓΔΜ στην Ε..Ε.
Η Ελλάδα έχει τη δυνατότητα να εμποδίσει αυτήν την διαδικασία τον επόμενο μήνα εκτός αν τα Σκόπια εκδηλώσουν πολιτική θέληση για πραγματική επίλυση του ζητήματος της ονομασίας.

Το παρόν άρθρο είναι το δεύτερο μέρος του: Σκόπια ανούσιος σχιζοφρενικός εθνικισμός.

Σκόπια: Ανούσιος Σχιζοφρενικός Εθνικισμός

Γράφει ο Γιώργος Εχέδωρος

Χωρίς καμιά αμφιβολία η πολιτική εξουσία της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας κατευθύνει το σλαβομακεδονικό λαό, τα τελευταία χρόνια, μέσα σε μια σχιζοφρενική στενωπό, στην προσπάθειά της να εδραιώσει μια νέα ιστορική ταυτότητα.
Με δονκιχωτική εμμονή, η σκοπιανή ηγεσία, απαρνείται το ιστορικό παρελθόν της και προσπαθεί να πείσει πρώτα από όλους, τον ίδιο το λαό της, πως είναι ο κατεξοχήν κληρονόμος του αρχαίου ελληνικού φύλου των Μακεδόνων.
Στην διαδρομή της ιστορίας είναι ο δεύτερος λαός που προσπαθεί να ιδιοποιηθεί την ένδοξη πορεία των Μακεδόνων και να πείσει τη διεθνή κοινότητα, 2.500 χρόνια μετά, πως αναδύεται ξανά συγκροτώντας ένα έθνος, ξένο και πολέμιο προς το ελληνικό…
Ο πρώτος λαός που προσπάθησε να ιδιοποιηθεί τη μακεδονική ιστορία ήταν ο βουλγαρικός, καθώς είχε σαφείς βλέψεις επέκτασής του στον ιστορικό χώρο της αρχαίας Μακεδονίας.
Σήμερα οι Βούλγαροι παραδέχονται την εσφαλμένη συστηματική πολιτική διαδικασία που κράτησε περίπου έναν αιώνα.
Τώρα οι απόγονοι των σλαβικών φυλών που εγκαταστάθηκαν κατά τους 7ο, 8ο και 9ο αιώνες, προσπαθούν να ακολουθήσουν την πεπατημένη (βουλγαρική) συστηματική τακτική. Κατά το πρώτο στάδιο ακολούθησαν την ομογενοποίηση των σλαβικών φυλών με την καθιέρωση κοινής γραφής, κοινής γλώσσας.
Το δεύτερο στάδιο είναι η καθιέρωση κοινής ιστορικής διαδρομής. Και σε αυτό ακολουθούν τους πρώτους διδάξαντες Βουλγάρους:
πριν έναν αιώνα ο Μέγας Αλέξανδρος ήτανε ...Βούλγαρος με σφραγίδα μερικών ψευδο-διανοητών της Δύσης, σήμερα ο Μέγας Αλέξανδρος είναι Σκοπιανός!
Είναι ο ...πρόγονος του λαού της πΓΔΜ.
Και οι ίδιοι πήραν το όνομα ‘Μακεδόνες’.
Ξεπερνούν έτσι το λάκκο πως ο Μεγάλος Στρατηλάτης ήταν Σλάβος, παραδέχονται πως ήταν Μακεδόνας, αλλά όχι Έλληνας (!) και αυτοί είναι απόγονοι των αρχαίων Μακεδόνων…
Πάλι, φυσικά βρέθηκαν μερικά ανδρείκελα, ψευδο-διανοητές να υποστηρίξουν το ανιστόρητο...
Είναι πράγματι μια πανέξυπνη τακτική!

Εθνικιστική Κατήχηση

Γράφει ο αρθρογράφος Boris Georgievski:
“Κάθε Σάββατο βράδυ στην τηλεόραση των Σκοπίων παραχωρείται ένας σημαντικός χρόνος στον Atanas Pcelarski για να εξηγήσει την έννοια των λέξεων από τον κόσμο της κλασικής αρχαιότητας στη σύγχρονη (σλαβο) Μακεδονική: Η Μακεδονία είναι η πηγή του Κόσμου. Γλώσσες, θέματα για το θεό (αποφεύγει την ελληνική λέξη ‘Θεολογία’), πίστη, το νομικό σύστημα, όλα προέρχονται από την Μακεδονία. Η αρχαία κλασική Μακεδονία και η σύγχρονη δημοκρατία της Μακεδονίας, είναι ένα και το αυτό.»
Από το 2006 που κέρδισε τις εκλογές το κόμμα vmro-DMPNE του Νίκολα Γκρουέφκι, η στροφή προς την αρχαιολατρεία έγινε σκοπός του βαλκανικού κρατιδίου.
Από τότε έως σήμερα επιχειρεί να διαστρεβλώσει με ενορχηστρωμένη εσωτερική προπαγάνδα το παρελθόν των σλαβικών φυλών και να πείσει τους σύγχρονους πολίτες πως είναι απευθείας απόγονοι των αρχαίων Μακεδόνων…
Μέσα στο σχιζοφρενικό αυτό κλίμα άρχισε να αλλάζει ονομασίες οδών, ιδρυμάτων να στήνει αγάλματα του Φιλίππου, του Μεγάλου Αλεξάνδρου και να διατυμπανίζει πως οι αρχαίοι Μακεδόνες δεν είχαν καμία σχέση με τους Έλληνες.
Το σκοπιανό καθεστώς αποκρύπτει ιστορικά στοιχεία, εξαφανίζει μακεδονικές επιγραφές (ελληνικές δηλαδή) και γιγαντώνει ότι θα μπορούσε να αποτελέσει θετικό για τον σχιζοφρενικό εθνικισμό του.

Ο λαός είναι το θύμα

Ο σλαβομακεδονικός λαός είναι το μεγάλο θύμα. Ήδη, οι σλαβομακεδόνες που αποτελούν το 68% του κρατιδίου είναι διαιρεμένοι σε δύο κατηγορίες.
Αυτοί που υποστηρίζουν την ξεπερασμένη τακτική του κυβερνώντος κόμματος στην αρχαιοποίηση και στην ‘αρχαιολατρεία’ της κοινωνίας και σε αυτούς που πιστεύουν, στην Σλαβική καταγωγή τους.
Τα πιο πάνω αναφερόμενα σε συνάρτηση με την πολυεθνική κοινωνική δομή της πΓΔΜ, συνυπάρχει η δυσαρέσκεια του αλβανικού στοιχείου που αποτελεί το 25% και καθιστά πολύ εύθραυστη την κοινωνική συνοχή.
Αν δεν υπήρχε η αμερικανική υποστήριξη για την ύπαρξη του βαλκανικού κρατιδίου, θα είχε ήδη διαλυθεί.

Αλλάζουν μέρα στη μέρα όλα...

Οι αλλαγές οι οποίες γίνονται από την επιβαλλόμενη ιδεολογία είναι άμεσες.
Σημειώνει χαρακτηριστικά ο πιο πάνω αναφερόμενος αρθογράφος:
«Όταν ο Anastas Vangeli επέστρεψε στα Σκόπια στα μέσα του 2009, μετά από ένα χρόνο παραμονής του στη Βουδαπέστη, όπου μελετούσε τον εθνικισμό, έμεινε έκπληκτος από την κοινωνική αλλαγή.
«Η κοινωνία κλείστηκε στον εαυτό της», είπε. «Είναι σαν να κοιτάνε οι 'Μακεδόνες' στο μαγικό καθρέφτη του παιδικού μύθου, ρωτώντας: Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου, ποιος είναι ο πιο Αρχαίος από Όλους;»
Και δεν είναι μόνον τα κρατικά ΜΜΕ που ωθούν τους πολίτες να απαρνηθούν την ταυτότητά τους και να ενδυθούν την αρχαία μακεδονική ταυτότητα. Όπου και να πας, οι αρχαίοι Μακεδόνες ήρωες ξεπηδούν εμπρός σου. Σε κάθε πόλη είναι απαραίτητα τα αγάλματα του Αλεξάνδρου του Φιλίππου, του Αριστοτέλη.
Στα Σκόπια ετοιμάζεται το 22 μέτρων άγαλμα του Μ. Αλεξάνδρου. Άγαλμα του Στρατηλάτη στήθηκε ήδη στον Πρίλαπο. Σε λίγους μήνες θα είναι έτοιμο και το άγαλμα του πατέρα του Αλεξάνδρου, Φιλίππου, που θα στηθεί στο Μοναστήρι (Bitola).
Η κύρια εθνική οδός που οδηγεί στα ελληνικά σύνορα έχει ονομαστεί «Οδός Μεγάλου Αλεξάνδρου», μετονομάσθηκε, επίσης, το εθνικό στάδιο των Σκοπίων σε Στάδιο Φιλίππου.
Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία οι αρχές επιδοτούν χιλιάδες πολίτες για να εργαστούν σε αρχαιολογικά προγράμματα.
Βρισκόμαστε μπροστά σε μια ουτοπική πορεία. Το μικρό κράτος των Βαλκανίων βαδίζει σε ένα συνειδητό αδιέξοδο. Έχει δημιουργήσει γύρω του μόνο εχθρούς. Θα μπορούσε εύκολα να αποκοπεί και να μην μπορέσει να αναπνεύσει...

Ο καθεστωτικός αρχαιολόγος

Ο διευθυντής της Υπηρεσίας για την Προστασία της Πολιτιστικής Κληρονομιάς, ο καθεστωτικός αρχαιολόγος Pasko Kuzman, υποστηρίζει πως θα αποδείξει πως οι σημερινοί κάτοικοι της πΓΔΜ είναι απόγονοι των αρχαίων Μακεδόνων(!!) και δεν έχουν καμιά σχέση με τους Σλάβους που κατέβηκαν στα Βαλκάνια κατά τον 6ο αιώνα...
Τονίζει μάλιστα ότι : «Η Μακεδονία μπορεί να υπερασπίσει το όνομά της αν αποδείξει πως το μακεδονικό έθνος έχει ρίζες από την κλασική αρχαιότητα και όχι από τους Σλάβους.»
Όπως ενημέρωσε ο Pasko Kuzman η σκοπιανή κυβέρνηση συγχρόνως με τις αλλαγές της ονομασίας των δημόσιων χώρων και την ανέγερση ομοιωμάτων των αρχαίων ηρώων έχει χρηματοδοτήσει και την έκδοση της ιστορίας του μακεδονικού λαού, όπου θα αποδεικνύεται πως δεν κατάγονται από τους Σλάβους αλλά από τους αρχαίους Μακεδόνες».

Η πολιτική ηγεσία

Ο πρόεδρος των Σκοπίων Γκιόργκι Ιβάνοφ διετύπωσε την αστεία άποψη πως η όλη κατάσταση αποτελεί, μια αντίδραση του λαού στην εμπόδιση από την Ελλάδα στη Σύνοδο Κορυφής του Βουκουρεστίου να εισέλθει στο ΝΑΤΟ.

Ενώ ο πρώην πρωθυπουργός και πρώην ηγέτης του vmro-DPMNE Λιούμπκο Γκεοργκίεφσκι είπε πως επιχειρείται ένα κύμα λαϊκισμού από την Κυβέρνηση. “Εκείνοι που υποστηρίζουν την εκδοχή της κλασικής μακεδονικής αρχαιότητας είναι επιθετικοί και χυδαίοι. Δημιουργούν κοινωνικό πρόβλημα για το ποιος κατάγεται από τους αρχαίους και ποιος από τους Σλάβους.»
Οι καθεστωτικοί προσπαθούν με τα μέσα που τους χορηγούνται να επιβάλλουν τη θέση τους απειλώντας πολλές φορές τους αντιρρησίες.
Οι ξένοι διπλωμάτες που βρίσκονται στα Σκόπια προειδοποιούν την κυβέρνηση Γκρουέφσκι πως η εσωτερική προπαγάνδα για την ‘αρχαιοποίηση’ της κοινωνίας μειώνει τη διεθνή συμπόνια και το θετικό κλίμα προς την πΓΔΜ σε σχέση με τη διαφωνία της με την Ελλάδα.
Σύμφωνα, πάντως, με το διεθνές ίδρυμα ‘International Republican Institute’ που προέβη σε σφυγμομέτρηση των πολιτών της πΓΔΜ ζητά από τον πρωθυπουργό Γκρουέφσκι να εστιάσει την προσοχή του στην οικονομία και να αφήσει την ‘αρχαιοπληξία’.


Τέλος του πρώτου μέρους.


Στο δεύτερο μέρος: Ο φόβος της αλβανικής μειονότητας. Η στάση της Ελλάδας και της Βουλγαρίας.

Ο Γόρδιος Δεσμός του Μακεδονισμού και οι ιστορικές μας ευθύνες

Επιμέλεια: Γιώργος Εχέδωρος

Διαβάζω ένα παλιό αφιέρωμα εφημερίδας και αναρωτιέμαι: Αυτός ο λαός, οι Σλαβομακεδόνες, μόνος του αποφάσισε να πετάξει τους πραγματικούς προγόνους του στα χαντάκια του παρελθόντος και να ανασύρει τους νέους προγόνους του από την αρχαία Μακεδονία;
Ο θρύλος του Μεγάλου Αλεξάνδρου υπάρχει σε όλους τους λαούς της ανατολής. Σε τέτοια ένταση μόνο στην Ευρώπη παρουσιάστηκε πρώτα το δέκατο ένατο αιώνα στους Βουλγάρους και τώρα στο συνονθύλευμα των σλάβικων φυλών της Μακεδονίας.
Παραθέτουμε το κείμενο, και αν δεν σας φανεί κουραστικό, διαβάστε το, θα αντιληφθείτε πως εμείς, οι Έλληνες, τους σπρώξαμε στο Μακεδονισμό που γιγαντώθηκε και έγινε γόρδιος δεσμός των ημερών μας.
Και αν υπάρξουν κάποιες ενστάσεις για το κείμενο, ας μην ξεχνάμε πως όταν γράφηκε δεν υπήρχαν τα σημερινά δεδομένα...


Μεγαλέξανδροι όλων των χωρών

Δεν είναι μόνο η γοργόνα, η αδελφή του Μεγαλέξανδρου, που ανησυχεί για την τύχη του στρατηλάτη. Το ίδιο ενδιαφέρον επιδεικνύουν, από το θάνατό του μέχρι και σήμερα, κράτη, εθνότητες και λαοί με διαφορετικές καταβολές και ανταγωνιστικές σχέσεις. Ποιος ευθύνεται για το μπέρδεμα που κινδυνεύει να καταντήσει νέος "γόρδιος δεσμός";

Ενας μύθος με κέρατα

Μισή δεκαετία έχει πια κυλήσει από τις μέρες που η συλλογική αγωνία για την απώλεια του Μεγαλέξανδρου σήμανε το ουσιαστικό τέλος της Μεταπολίτευσης στη χώρα μας, κι όμως η μορφή του μακεδόνα βασιλιά δε λέει να βγει από τις σελίδες της (πολιτιστικής, έστω) επικαιρότητας για να επιστρέψει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Τη μια αναλαμβάνει να μας τον θυμίσει ο Ολιβερ Στόουν, που συζητάει με το υπουργείο Πολιτισμού την ιδέα μιας κινηματογραφικής βιογραφίας του εθνικού μας ειδώλου· την άλλη, έχουμε τον καλλιτεχνικό καυγά για κάποιο από τα αγάλματά του · άλλοτε πάλι την παράσταση κλέβει κάποιο από τα επεισόδια του συνεχιζόμενου σίριαλ "ο τάφος στην όαση Σίβα". Σε περίπτωση ειδησεογραφικής ανομβρίας, τέλος, υπάρχουν πάντα διαθέσιμα τα ρεπορτάζ από τους Καλάς και τις λοιπές φυλές του Ινδοκούχ που πλασάρονται ως οι αυθεντικοί απόγονοι του Ισκαντέρ. Ευτυχώς οι τόνοι έχουν πέσει - σε σχέση τουλάχιστον με την εθνικιστική ψύχωση του 1992-3, όταν ένας 18χρονος μαθητής καταδικαζόταν σε ένα χρόνο φυλακή για τη διανομή προκήρυξης που χαρακτήριζε το διάσημο στρατηλάτη "εγκληματία πολέμου". Μπορεί έτσι κανείς ν' αναφερθεί στη διεθνή εικόνα του Αλεξάνδρου χωρίς να θεωρηθεί εξ ορισμού ύποπτος ή, έστω, "εθνικός μειοδότης"...
Οταν το 1935 ο Αλέξανδρος Αλεξάνδρου Πάλλης παρατηρούσε με ενθουσιασμό πως ο μακεδόνας κοσμοκράτορας λατρευόταν σαν εθνικός ήρωας από τους λαούς του ρωσικού Τουρκεστάν (των σημερινών δηλαδή ανεξάρτητων χωρών της Κεντρικής Ασίας) και της Μογγολίας, φρόντιζε να επισημάνει παράλληλα ότι αυτό δεν ήταν παρά ένα μονάχα μέρος των δοξασιών που είχαν ως αντικείμενο το πρόσωπό του:
"παντού απ' όπου είχε περάσει ο Αλέξανδρος και πιο πέρα ακόμη, η μνήμη του διατηρήθηκε ζωντανή μέσ' από τους αιώνες, περισσότερο από κάθε άλλου μεγάλου άντρα της Αρχαιότητας".
Ο συγγραφέας θα θεωρήσει την έκταση της υστεροφημίας αυτής φυσική για την "καταπληκτική σταδιοδρομία του Μεγάλου Μακεδόνα, που κατόρθωσε, σε έντεκα χρόνια μέσα, να καταχτήσει ολόκληρο σχεδόν το γνωστό Αρχαίο Κόσμο".
Επιχειρεί μάλιστα και ορισμένες διαχρονικές συγκρίσεις, που σήμερα μάλλον θα σοκάριζαν τους πιο ένθερμους από τους λάτρεις του εθνικού μας συμβόλου: "Από όλους τους μεγάλους καταχτητές της Ασίας που ήλθαν ύστερα απ' αυτόν, μονάχα ο Μογγόλος Τζεγκίζ Χαν και ο Τάταρος Τιμούρ (Ταμερλάνος) - και αυτωνών η ιστορία είναι πολύ πιο πρόσφατη - μπορούνε να συγκριθούνε με τον Αλέξαντρο από άποψη υστεροφημίας" (ιστορική εισαγωγή στη "Φυλλάδα του Μεγαλέξαντρου, επανεκδ.1990, σ.19-20).
Μια λιγότερο εξιδανικευμένη προσέγγιση των πραγμάτων θα εστίαζε ίσως την προσοχή της περισσότερο στους μηχανισμούς που οργάνωσαν τη συλλογική μνήμη σε τέτοια έκταση και διάρκεια. Το κάνει στο πρόσφατο βιβλίο του ο γνωστός αιρετικός ιστορικός Κυριάκος Σιμόπουλος: ο Αλέξανδρος, μας θυμίζει, ήταν ένας από τους πρώτους ηγεμόνες της αρχαιότητας που επέβαλαν τη θρησκευτική λατρεία του προσώπου τους στους υπηκόους τους. Η θεοποίησή του, σύμφωνα με τη φαραωνική παράδοση της Αιγύπτου, ως γιου του Αμμωνα Ρα, μπορεί να συνάντησε την έντονη αντίδραση των συμπολεμιστών του (αντίδραση που, ειρήσθω εν παρόδω, πνίγηκε στο αίμα), αποτέλεσε όμως βάση και μοντέλο για τους απόλυτους μονάρχες που τον διαδέχθηκαν. Η λατρεία του συνεχίστηκε από τους αλληλοσπαρασσόμενους διαδόχους του, που αναζητούσαν σ' αυτόν μια πηγή ιδεολογικής νομιμοποίησης της δικής τους εξουσίας, κι από τους Ρωμαίους αυτοκράτορες, που είδαν στο θρύλο του το ιδεώδες πρότυπο για τους εαυτούς τους. Οι επιδράσεις αυτής της οργανωμένης λατρείας -και πολύ λιγότερο η ανάμνηση των πραγματικών ιστορικών περιστατικών- σημαδεύουν άλλωστε τα έργα εκείνα της λαϊκής και λόγιας παράδοσης με βάση και χάρη στα οποία θα διατηρηθεί η εικόνα του Αλέξανδρου στη συλλογική μνήμη των λαών τους επόμενους αιώνες (χοντρικά, μέχρι την εποχή μας και την οργάνωση της μαζικής εκπαίδευσης από τα εθνικά κράτη).
Πρόκειται για διάφορες εκδοχές του λαϊκού αναγνώσματος που, με σημείο εκκίνησης την Αίγυπτο του 2ου ή 3ου αιώνα μ.Χ., κυκλοφόρησε σε 80 παραλλαγές σε 24 γλώσσες (από τα προβηγκιανά και τα ισλανδικά μέχρι τα αρμενικά, τα αιθιοπικά ή τα ινδονησιακά) και στη χώρα μας έγινε γνωστό σαν "η Φυλλάδα του Μεγαλέξανδρου".
Καθόλου συμπτωματικά, στο παραμύθι αυτό ο μακεδόνας στρατηλάτης εμφανίζεται γόνος όχι του Φιλίππου αλλά του τελευταίου βασιλιά της Αιγύπτου, Νακτεναβώ, που παρασέρνει την Ολυμπιάδα μεταμορφωμένος σε Αμμωνα Ρα!
Από την αναπαράσταση του Αλέξανδρου με κέρατα -όπως απεικονιζόταν και ο "πατέρας του", Αμμων Δίας- θα του βγει και το όνομα "Δικέρατος" (Δουλ- Καρνέϊν) με το οποίο εμφανίζεται στο Κοράνι και τη λοιπή παράδοση των μουσουλμανικών λαών.
Από κει και πέρα, όπως σημειώνουν οι ερευνητές, κάθε λαός και πολιτισμικό ρεύμα έπλασε και το δικό του Μεγαλέξανδρο, κατ' εικόναν αυτού και ομοίωσιν: οι μουσουλμάνοι χρονογράφοι τον θέλουν να πολεμά τους απίστους στο όνομα του Ισλάμ και τον στέλνουν για προσκύνημα στη Μέκκα, οι βυζαντινοί κι αιθίοπες χριστιανοί τον βάζουν να χτίζει εκκλησίες και μοναστήρια πριν αναληφθεί στους ουρανούς σαν καλός προφήτης, κάποιοι εβραίοι τον παρουσιάζουν να περιμένει κι αυτός την έλευση του Μεσσία για να του κληροδοτήσει την επίγεια βασιλεία, για τους Φράγκους τέλος δεν είναι παρά ένας ιππότης του κύκλου του Καρλομάγνου...
Αυτό που παρέμεινε σταθερό, πάντως, ήταν η νομιμοποιητική λειτουργία που επιτελούσαν οι σχετικοί θρύλοι σε σχέση με τις υφιστάμενες κοινωνικές και πολιτικές δομές. "Ακόμα και σήμερα", αναφέρει ο Πάλλης, "οι φύλαρχοι των ορεινών περιφερειών του Αφγανιστάν και των βορειοδυτικών Ινδιών το έχουνε καύχημα πως κατάγονται από τον Αλέξαντρο - τον Ισκάνταρ Δουλ-Καρνέϊν. Την παράδοση αυτή την αναφέρει ο περίφημος Βενετός περιηγητής Μάρκο Πόλο, που ταξίδεψε στην Κεντρική Ασία το 13ο αιώνα, σχετικά με τους εμίρηδες του Μπαντακσάν, στο βόρειο Αφγανιστάν.
Ο Sir Henri Yule το ίδιο λέει για τους φυλάρχους πολλών περιφερειών στα βορειοδυτικά σύνορα των Ινδιών, όπως του Καρατεγκίν, Νταρουάζ, Ροσάν, Σιγνάν, Ουαχάν, Τσιτράλ, Γκιλγκίτ, Σουάτ και Χαλοπόρ".
Πάνω από μισός αιώνας έχει περάσει από τότε που γράφτηκαν αυτά τα λόγια και νέες δυνάμεις έχουν προστεθεί σε όσα καθορίζουν τη ζωή των "απογόνων του Ισκαντέρ" - από τον τουρισμό μέχρι την έκρηξη των ΜΜΕ.
Oι πατροπαράδοτες δοξασίες λειτουργούν έτσι σ' ένα εκσυγχρονισμένο σκηνικό.
Σε πρόσφατο ( 29/12/96) αφιέρωμα της "Καθημερινής", λ.χ., είδαμε να επιστρατεύονται ως πρόσθετα αποδεικτικά στοιχεία για τη μακεδονική καταγωγή των Χούνζα, των Πατάν και των Καλάς ... τα σχετικά διαφημιστικά φυλλάδια του πακιστανικού οργανισμού τουρισμού!
Ανάλογες ήταν και οι διαπιστώσεις της ταξιδιώτισσας Κάτιας Αντωνοπούλου στα χωριά των Καλάς, που τις ίδιες μέρες δεχόντουσαν την επίσκεψη κι ενός γιαπωνέζικου τηλεοπτικού συνεργείου: "Τους κάθισαν στη σειρά σ' έναν πάγκο και τους είπαν ότι θα τους ρωτήσουν έναν έναν τ' όνομά τους κι αυτοί πρέπει να πουν πως λέγονται Σίκαντερ τάδε. Οι γυναίκες αλλαφιάζονται λίγο αλλά ο πατριάρχης της οικογένειας Μπούμπουρ Χαν τις καθησυχάζει. Το μπάχαλο τους κόστισε τρία διαφορετικά γυρίσματα. (...)
Ο Σαρζάντα όταν του είπα αυτά που έγιναν σήμερα στο σπίτι του Μπούμπουρ Χαν, έβαλε τα γέλια και είπε ότι πολλοί τους δίνουν λεφτά για να πούν τα ίδια" ("Η κυρία Ουίλσον ταξιδεύει", σ.230-2).

Οι πλαστές προφητείες που επαληθεύονται

Μολονότι στη διάρκεια της πρόσφατης μακεδονικής κρίσης εκατομμύρια Ελληνες έδειξαν να εξοργίζονται για το "σφετερισμό της ιστορικής μας κληρονομιάς από τους πλαστογράφους των Σκοπίων", σχεδόν κανείς δεν μπήκε στον κόπο ν' αναζητήσει το πώς, πότε, γιατί και από ποιον πρωτάκουσαν οι σλαβόφωνοι Μακεδόνες πως είναι απόγονοι του Μεγαλέξανδρου. Κι όμως.
Μια τέτοια αναδρομή είναι αρκετά διαφωτιστική, καθώς αποδεικνύει πως η πετυχημένη εθνική επιχειρηματολογία μιας συγκεκριμένης περιόδου μπορεί να μετατραπεί σε μπούμερανγκ την αμέσως επόμενη φάση. Η γοητεία της ιστορικής εξέλιξης συνίσταται, άλλωστε, στο ότι δεν υπακούει σε κανέναν επιμέρους σχεδιασμό...
Η ιστορία μας ξεκινά στα τέλη του περασμένου αιώνα, όταν ο σλαβόφωνος πληθυσμός της μείζονος Μακεδονίας αποτελούσε αντικείμενο διεκδίκησης όλων των βαλκανικών κέντρων που φιλοδοξούσαν να απελευθερώσουν τους αλύτρωτους αδελφούς τους μεγαλώνοντας ταυτόχρονα την εδαφική τους επικράτεια.
Για την ελληνική πλευρά, που δε διέθετε (όπως οι Σέρβοι και οι Βούλγαροι) το επιχείρημα της γλωσσικής συγγένειας, οι ιστορικές αναφορές θα αποτελέσουν βασικό μέρος του προπαγανδιστικού της οπλοστασίου για τον προσεταιρισμό του επίμαχου πληθυσμού.
Μέχρι τότε, η παραδοσιακή ταυτότητα και κοσμοαντίληψη των Σλαβομακεδόνων στερούνταν οποιασδήποτε αναφοράς στην κλασική αρχαιότητα. Τυπικό δείγμα αποτελεί η συλλογή παραμυθιών που συγκέντρωσε το 1916-18 στα χωριά της Φλώρινας ο γνωστός γάλλος σλαβολόγος Αντρέ Μαζόν: το όνομα "Αλέξανδρος" αναφέρεται μία και μοναδική φορά, σε μια ιστορία που αποτελεί ανάμιξη του γνωστού μύθου για το "αθάνατο νερό" με τις τοπικές αφηγήσεις για το χριστιανό ηγεμόνα της πρώιμης οθωμανικής περιόδου, Μάρκο Κράλε (Andre Mazon "Contes Slaves de la Macedoine Sud-Occidentale", Παρίσι 1923, σ.96-7).
Η εθνική εξόρμηση μετά το 1870 θα αναλάβει να καλύψει αυτό το κενό ιστορικής συνέχειας στη λαϊκή συνείδηση, εξηγώντας αναλυτικά στους νεαρούς τρόφιμους των ελληνικών σχολείων της Μακεδονίας, ανεξαρτήτως μητρικής γλώσσας, ότι πρέπει να είναι περήφανοι για τους αρχαίους προγόνους τους - με πρώτους και καλύτερους τους βασιλιάδες Φίλιππο και Αλέξανδρο.
Η μορφή του τελευταίου θα επιστρατευτεί επανειλημμένα , προκειμένου να πειστούν οι σλαβόφωνοι χριστιανοί της Μακεδονίας να προτιμήσουν την Ελλάδα από τους άλλους επίδοξους βαλκάνιους απελευθερωτές τους. "Αυτός ο Μέγας Αλέξανδρος, παιδιά μου, αυτός ο βασιλεύς των πατέρων σας", εξηγεί στους σλαβόφωνους χωρικούς του χωριού Σλήμνιστα ο μακεδονομάχος Παπά- Δράκος, "έγινεν όργανον του Θεού, διότι εις όλον τον κόσμον που εκυρίευσε διέδωκε την ωραίαν ελληνικήν γλώσσαν μας" (Σταματίου Ράπτη "Iστορία του Μακεδονικού Αγώνος", Αθήνα 1911, σ. 168).
Παρόμοια επιχειρηματολογία συναντάμε και σε έντυπη διακήρυξη του Ελληνομακεδονικού Συλλόγου της Αθήνας το 1905, γραμμένη στα σλαβομακεδονικά με ελληνικούς χαρακτήρες και διακοσμημένη στο εξώφυλλό της με νόμισμα του διάσημου στρατηλάτη. Το αποκορύφωμα της προπαγανδιστικής επιστράτευσης του "Γκόλεμ Αλεξάντρ" θα έρθει ωστόσο δυό χρόνια αργότερα, από τους μακεδονομάχους της Οργανώσεως Θεσσαλονίκης.
"Θυμάμαι ότι είχα γράψει κάτι `Προφητείες του Μεγάλου Αλεξάνδρου' με εξηγήσεις του 'ιερομόναχου Αθανασίου', οι οποίες εβοηθούσαν κάθε έξυπνον άνθρωπο να καταλάβη ότι η Μακεδονία δεν ήταν δυνατόν να ελευθερωθή παρά από την Ελλάδα", διαβάζουμε στα Απομνημονεύματα του επικεφαλής της, Αθανασίου Σουλιώτη-Νικολαϊδη ("Ο Μακεδονικός Αγών", Θεσ/νίκη 1994, σ.44). "Μεταφρασμένες στα μακεδονοσλαυϊκά, τις 'Προφητείες του Μ. Αλεξάνδρου' τις εμοιράζαμε αραιά και μυστικά στους χωρικούς. Σταχωμένη με πετσί μια από τις 'Προφητείες του Μ. Αλεξάνδρου' μου την έφερε κατά το 1911 στην Πόλη ένας παπάς των Δέρκων, σαν κάτι σπάνιο και μυστηριώδες". Το τέχνασμα είχε πετύχει.Περισσότερο σοβαροφανής και απευθυνόμενη εξίσου στη μακεδονική ενδοχώρα και στα αθηναϊκά "μετώπισθεν", ήταν η προσπάθεια που κατέβαλαν οι αρχιτέκτονες της εθνικής προσπάθειας για να τεκμηριώσουν "γλωσσολογικά" και "ανθρωπολογικά" την καταγωγή των Σλαβομακεδόνων από τους υπηκόους του Μ. Αλεξάνδρου: φωτογραφικές πλάκες με πορτρέτα των σλαβόφωνων μαθητών επιστρατεύονται το 1904 από τον απεσταλμένο του ΥπΕΞ, Γεώργιο Τσορμπατζόγλου, ως αποδεικτικά στοιχεία αυτής της "ιστορικής συνέχειας", ενώ διατυπώνεται δημόσια η θεωρία ότι οι σλαβικές διάλεκτοι της περιοχής "είναι η παλαιά μακεδονική γλώσσα".
Αποψη που για πρώτη φορά συναντάμε στις υπηρεσιακές εκθέσεις του ίδιου διπλωμάτη και η οποία τα επόμενα χρόνια αναπτύσσεται σε βιβλία από δύο στελέχη επίσης του ελληνικού μηχανισμού - τον επιθεωρητή των ελληνικών σχολείων Γ. Μπουκουβάλα ("Η γλώσσα των εν Μακεδονία βουλγαροφώνων", Κάιρο 1905) και τον πρώην γυμνασιάρχη Μοναστηρίου Κ. Τσιούλκα ("Συμβολαί εις την διγλωσσίαν των Μακεδόνων", Αθήνα 1907).
Οσο κι αν σήμερα αυτές οι (επιστημονικά απαράδεκτες) κατασκευές προκαλούν ειρωνικά σχόλια, στα μάτια των δημιουργών τους φάνταζαν όχι μόνο σαν το τέλειο προπαγανδιστικό όπλο αλλά και σαν αποκάλυψη μιας απόκρυφης αλήθειας: "Φοβάμαι", γράφει ο Τσορμπατζόγλου στους προϊσταμένους του το Μάρτιο του 1904, "μη αποδειχθή ημέραν τινά ότι ο Μέγας Αλέξανδρος εγειρόμενος εκ του τάφου θα εννόει ευκολώτερον την δήθεν βουλγαρικήν ταύτην διάλεκτον ή όσον θα εννόει τα δήθεν ελληνικώτερα ιδιώματα του Κυπρίου ή και του Πελοππονησίου αγρότου".
Πού να 'ξερέ τη συνέχεια της υπόθεσης...

Οι "Αχριάνες" της επιτηρούμενης ζώνης

Φαίνεται πως ο Μεγαλέξανδρος εξακολουθεί να ασκεί απέραντη γοητεία στους ιθύνοντες για τη χάραξη της εθνικής γραμμής απέναντι στις μειονοτικές ομάδες του ελλαδικού χώρου. Δεν εξηγείται αλλιώς η τρέχουσα προσπάθεια αναγωγής της καταγωγής των σλαβόφωνων μουσουλμάνων της Θράκης, των Πομάκων, στα αρχαία θρακικά φύλα των Αχριάνων που συνόδευαν το μακεδόνα στρατηλάτη στις ασιατικές εκστρατείες του.Απασχολημένη κατά κύριο λόγο με την απόκρουση των ισχυρισμών του εκάστοτε "πιo επικίνδυνου" γειτονικού εθνικισμού, η κυρίαρχη άποψη στη χώρα μας για τον εθνοτικό χαρακτήρα των Πομάκων μόνο για συνέπεια δεν μπορεί να κατηγορηθεί.
Μια αναδρομή στη σχετική βιβλιογραφία είναι αποκαλυπτική.
Αν το 1912 θεωρούνται "σλαύοι εξισλαμισθέντες, τουρκικήν έχοντες συνείδησιν" (Αλμάζ "Αι ιστορικαί περιπέτειαι της Μακεδονίας", σ.199), μετά την ενσωμάτωση της Δ.Θράκης στο ελληνικό κράτος αυτό που προέχει είναι η αμφισβήτηση οποιασδήποτε συγγένειάς τους με τους Βούλγαρους: το 1919 ο Στίλπων Κυριακίδης θεωρεί ανοιχτό το ζήτημα αν είναι εξισλαμισμένοι Σλάβοι ή αρχαίοι Θράκες ("Η Δ.Θράκη και οι Βούλγαροι", σ.73-4), το 1922 ο Νικηφόρος Μοσχόπουλος θεωρεί "όχι απίθανη" την προέλευσή τους από τους Αχριάνες αλλά "εξίσου δυνατό" το ενδεχόμενο να προέρχονται από την επίσης θρακική φυλή των Σατρών ("La question de Thrace ou le mensonge Bulgare", σ.172-3), το 1942 ο Αθ.Χρυσοχόου μιλά συνοπτικά για "Τούρκους Πομάκους" ("Οι βόρειες επαρχίες της Ελλάδος και οι βουλγαρικές βλέψεις", σ.34), το 1946 η "Επιτροπή Αλυτρώτων Βορείων Ελλήνων" τους θεωρεί "μικτό πληθυσμό που κατάγεται από Σλάβους, Ελληνες κι άλλες εθνότητες που εγκατέστησαν οι Βυζαντινοί στη Ροδόπη" ("Les Bulgares en Thrace", σ.16). Θα χρειαστεί να φτάσουμε στην επιδείνωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων, στα μέσα της δεκαετίας του '50, για να ευθυγραμμιστεί η εθνική ανάλυση στην καταγωγή των Πομάκων από τους Αχριάνες. Μάταια όμως θ' αναζητήσει κανείς, στην πρόσφατη αυτή φιλολογία, κάποια στοιχεία ή πηγές που να μην αναφέρονται στα παλιότερα έργα (με την εξαίρεση της γνωστής αιματολογικής εξέτασης που διενεργήθηκε επί χούντας και η οποία απέδειξε απλώς την ενδογαμία του συγκεκριμένου πληθυσμού - του ούτως ή άλλως "μαντρωμένου" επί δεκαετίες στην αλήστου μνήμης Επιτηρούμενη Ζώνη). Αυτό που προφανώς άλλαξε, ήταν οι "εθνικές ανάγκες"...Απομένει να δούμε αν, στο απώτερο μέλλον, προκύψει ένας ακόμα "σφετερισμός της ιστορίας μας" με επιχειρήματα made in Greece.

Ο Μέγας Αλέξανδρος των σχολικών βιβλίων

Οταν το 1830 δημιουργήθηκε το ελληνικό κράτος, ο Μέγας Αλέξανδρος κατείχε ήδη μια θέση στη νεοελληνική συνείδηση, κυρίως εκείνη που είχε διαμορφώσει η λαϊκή παράδοση της "Φυλλάδας του Μεγαλέξαντρου". Ως ιστορικό πρόσωπο, εξάλλου, αποτελούσε εξέχον τμήμα της αφήγησης της γενικής ή παγκόσμιας ιστορίας, κυρίαρχου ιστοριογραφικού είδους στις αρχές του 19ου αιώνα. Ιδιαίτερα μέσα στο σχολείο, ο Αλέξανδρος παρουσιαζόταν ως ένας από τους "μεγάλους άνδρες" της παγκόσμιας ιστορίας, εκείνους που προτείνονταν στους μικρούς μαθητές ως πρότυπα προς μίμηση. Αυτό που παρουσιάζει ωστόσο ιδιαίτερο ενδιαφέρον στην περίπτωση του Αλεξάνδρου είναι η μεταμόρφωσή του από παγκόσμιο, υπέρ-εθνικό ήρωα - όπως ήταν ως τα μισά του προηγούμενου αιώνα - σε ήρωα εθνικό και αμιγώς ελληνικό. Η μεταμόρφωση αυτή συνδέεται με την αποκρυστάλλωση της νεοελληνικής εθνικής συνείδησης και της συνακόλουθης εικόνας για το συλλογικό παρελθόν.Ως το 1850 λοιπόν - και στο σχολείο μέχρι πολύ αργότερα - η κυρίαρχη εικόνα του Αλεξάνδρου είναι αυτή του κατακτητή, του νικηφόρου στρατηλάτη. Ηρωας της νεότητας και της ταχύτητας, δεν συμβολίζει τον ηγέτη που προστατεύει αλλά εκείνον που κρατά το ξίφος και καλεί στην περιπέτεια. Η εικόνα αυτή δεν ταίριαζε βεβαίως με τους φρονηματιστικούς στόχους του σχολείου των αρχών του περασμένου αιώνα. Αντίθετα μάλιστα, η "τρυφή" και η "ασωτία" της πολυτάραχης ζωής του έκαναν τον Αλέξανδρο, μέσα στα σχολικά βιβλία, πρότυπο αντί-ήρωα, που μόνο προς μίμηση δεν προσφέρονταν. Στο πλαίσιο του ηθικού φρονηματισμού, το πρόωρο τέλος του και η ματαιότητα των κατακτήσεών του - "τα μεγάλα βουλεύματά του συναπέθανον μετ' αυτού", γράφει μια σχολική ιστορία του 1850 - έδειχναν στα παιδιά ότι άλλους ήρωες έπρεπε να θαυμάζουν και να μιμούνται.Η εντυπωσιακή μεταστροφή που σημειώνεται γύρω στα μισά του αιώνα για να ολοκληρωθεί ως το τέλος του, συνδέεται με τη σύμπτωση και τη διαδοχή πολλών παραμέτρων: τη Μεγάλη Ιδέα, το οικουμενικό ιδεώδες και τη διεκδίκηση της ελληνικότητας της Μακεδονίας. Η ρομαντική Ελλάδα στρεφόταν νοσταλγικά προς το παρελθόν, προς τους "χρυσούς αιώνες" της ιστορίας της, προσδοκώντας και προφητεύοντας την αναβίωσή τους. Η κατακτητική προέλαση του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Ασία αποτελούσε μια απ' αυτές τις λαμπρές περιόδους προγονικού κλέους. Για την αλυτρωτική εκδοχή της Μεγάλης Ιδέας, η κατάκτηση της Μ.Ασίας αποτελούσε βασικό στόχο. Επρόκειτο ωστόσο για μια διπλή κατάκτηση, όχι μόνο στρατιωτική αλλά και πολιτιστική. Γι' αυτόν ακριβώς το λόγο, ο Αλέξανδρος παρουσιάζεται πλέον περισσότερο ως απόστολος του ελληνισμού παρά ως κατακτητής. Ηταν ο πρώτος, σύμφωνα μ' αυτή την οπτική, που πέτυχε τον εξελληνισμό της Ανατολής. Από καθαρά εδαφική άποψη εξάλλου, το κράτος του Αλεξάνδρου ήταν το πρώτο που συνένωσε τη Βαλκανική με τη Μ. Ασία, πραγματώνοντας το οικουμενικό ιδεώδες, το οποίο προβάλλεται όλο, και συχνότερα όσο προχωρούμε προς τα τέλη του 19ου αιώνα. Ο αγώνας του εναντίον των Περσών συμβόλιζε επιπλέον τους "προαιώνιους" αγώνες του Ελληνισμού κατά των Ασιανών, οι οποίοι ταυτίζονταν τώρα με τους Τούρκους. Στο έργο του Κ. Παπαρηγόπουλου, επίσης, ο Μέγας Αλέξανδρος αποκαλείται "βασιλεύς των Ελλήνων", ενσαρκώνοντας μ' αυτό τον τρόπο στη διαχρονία το μοναρχικό ιδεώδες, πιό ταιριαστό με τη νεοελληνική πραγματικότητα από την αθηναϊκή δημοκρατία. Μετά το 1870, η προβολή του Μ. Αλεξάνδρου ως έλληνα ηγέτη και ως συμβόλου ενότητας του ελληνισμού στοχεύει έμμεσα στον ελληνικό χαρακτήρα της Μακεδονίας, η οποία ήδη διεκδικείται από αντίπαλα βαλκανικά εθνικά κινήματα. Ο Μέγας Αλέξανδρος μετατρέπεται έτσι οριστικά σε εθνικό ήρωα, με αποκλειστική χρήση.
Χριστίνα Κουλούρη (ιστορικός, διδάσκει στο Δημοκρίτειο Παν/μιο Θράκης)

ΟΙ ΜΕΝ ΚΑΙ ΟΙ ΔΕ

ΙΣΚΑΝΤΕΡΟΦΑΓΟΙ. Δείγμα κι αυτό της εξαιρετικής μεταθανάτιας φήμης του μακεδόνα στρατηλάτη, ένα από τα δημοφιλέστερα εδέσματα των κεμπαπτζήδικων του τουρκικού Κουρδιστάν φέρει το όνομα "Ισκεντέρ" (Μεγαλέξανδρος). Μιά μερίδα `Μεγαλέξανδρου' περιλαμβάνει μπόλικο ψωμί βουτηγμένο σε σάλτσα ντομάτα, ανακατεμένο με γύρο και γαρνιρισμένο με ένα αρκετά ρευστό γιαούρτι. Το δοκιμάσαμε πριν μερικά χρόνια στο Ντιαρμπακίρ, καλά πληροφορημένες πηγές το θέλουν ωστόσο να σερβίρεται και σε ορισμένα ανατολίτικα φαγάδικα της Αθήνας...
ΓΙΟΧΑΝ ΝΤΡΟΊΖΕΝ. Ο γερμανός ιστορικός ήταν ο πρώτος από τους νεώτερους συγγραφείς που αντιμετώπισε με θετικό τρόπο τον Μ. Αλέξανδρο, τερματίζοντας μια προσπάθεια κριτικής προσέγγισης που είχε σημειωθεί στα χρόνια του Διαφωτισμού. Σύμφωνα με τον Κυριάκο Σιμόπουλο, η στάση αυτή δεν ήταν καθόλου τυχαία: "λάτρης της πρωσσικής απολυταρχίας και κήρυκας του γερμανικού εθνικισμού", ο Ντρόϊζεν θα δεί στους μακεδόνες βασιλιάδες τα ιδανικά πρότυπα για τη δική του εποχή. "Ο Αλέξανδρος ήταν το οραματικό σύμβολο του γερμανικού επεκτατισμού στον ΙΘ' αιώνα με φρικαλέες προεκτάσεις στον εικοστό. Εκπροσωπεί το `αξιοσέβαστο μεγαλείο του κατακτητή'. Ο Αλέξανδρος γίνεται το σύμβολο του παγγερμανισμού, ενοποιητικό, κυρίαρχο και ρατσιστικό" ("Ο μύθος των `Μεγάλων' της ιστορίας", σ.204).
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ. Ο εκ των ιδρυτών της "Πολιτιστικής Εταιρείας Πανελλήνων `Μακεδνός'" αναπολεί τις αλλαγές που έφερε στη ζωή του η αρθρογραφία του για τους Καλάς στη "Θεσσαλονίκη" (16/1/92): "Ηταν ένα κείμενο που θα συγκλόνιζε το πανελλήνιο και ο απόηχός του θά'φτανε μέχρι τον Ελληνισμό της διασποράς! Υπήρχε βέβαια και η συγκυρία με το Σκοπιανό. Και έτσι αυτό που ακολούθησε ήταν και είναι δύσκολο να περιγραφεί. Από τη μια στιγμή στην άλλη, πέρασα σ' έναν άλλο, άγνωστο μέχρι τότε, για μένα κόσμο. Ποτέ άλλοτε δεν είχα σχέση με τα ΜΜΕ. Και όταν τα φώτα τους έπεσαν πάνω μου, με βρήκαν απροετοίμαστο, ξαφνικό μπουρίνι! Τα πάντα ήταν πρωτόγνωρα! Η ψυχραιμία και το ταλέντο μου όμως να εξισορροπώ τα πράγματα, με βοήθησαν να μην `καβαλικέψω το καλάμι', πράγμα που θα μπορούσε να συμβεί πολύ εύκολα" ( "Καλάς, οι Ελληνες των Ιμαλαϊων", Θεσ/νίκη 1996, εκδ. Τραπεζούς, σ.179-80).
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΟΔΗΣ. Αρκετά παράξενη θα μας φαινόταν σήμερα η επιχειρηματολογία που επέλεξε ο γνωστός συγγραφέας, πολιτικός και μακεδονομάχος σε μιά από τις πρώτες διαλέξεις που οργανώθηκαν ως απάντηση στην "προπαγάνδα των Σκοπίων" ( Αρχαιολογική Εταιρεία Αθηνών, 15/2/1962): "Οι περίφημοι αυτοί 'Μακεδόνες' δεν έχουν τίποτε το Μακεδονικό. Απαρνούνται τον Μέγαν Αλέξανδρον και τους Μακεδόνας του" ("Η Μακεδονία μας και η μακεδονική μειονότης", Αθήναι 1962, σ.7).
ΟΛΥΜΠΙΑΔΑ. Είναι γνωστή η προσπάθεια των Μακεδονομάχων να επαναφέρουν σε χρήση μορφές της γυναικείας χειροτεχνίας και ένδυσης που οι ριζοσπάστες κομιτατζήδες είχαν σπεύσει να απαγορεύσουν σαν "αντιπαραγωγικά" και "αντίθετα στη γυναικεία πρόοδο". Από ελληνικής πλευράς, η επαναφορά τους παρουσιάστηκε σαν αποκατάσταση της ιστορικής συνέχειας των σλαβόφωνων κοινοτήτων με την παράδοση του Μ. Αλεξάνδρου. Τυπικό δείγμα από σχετική επιστολή (26/9/1906) του οπλαρχηγού Κλάπα προς τους κατοίκους του χωριού Πέτροβο: "Αδελφοί. Ο καθείς από μάς γνωρίζει την σημασίαν την οποίαν έχει το αρχαίον κάλυμμα της κεφαλής των γυναικών, το οποίον προ χιλίων ετών έφεραν αι μητέρες μας και αδελφαί μας (...). Ηλθεν όμως ένας ληστής, ένας βρωμερός τσοπάνος, και αφήρεσε το κάλυμα της κεφαλής (καλπάκι), το οποίον έφερε και η μήτηρ ακόμη του Μ. Αλεξάνδρου. (...) Η μεγάλη Πατρίς μας Ελλάς σας συγχωρεί. Σήμερα όμως πρέπει εντός ενός μηνός να τα φορέσουν όλαι αι γυναίκες του Πετρόβου. Οποιος δεν συμμορφωθεί με την διαταγήν θα θεωρείται εχθρός της πατρίδος και όχι Ελλην. Δικαιολογίας δεν δέχομαι από κανέναν. (...) Μην παρακούσητε και με κάμετε να σας τιμωρήσω" (Ι. Καραβίτη "Ο Μακεδονικός Αγών. Απομνημονεύματα", Αθήνα 1994, σ.954).
ΜΑΡΓΑΡΙΤΗΣ ΔΗΜΙΤΣΑΣ. "Οι μαθηταί των εκπαιδευτηρίων της Μακεδονίας εν αγνοία της προγονικής ιστορίας διανύουσι τας σπουδάς αυτών, ελάχιστα μόνον περί Φιλίππου και Αλεξάνδρου μανθάνοντες", διαπίστωνε τον περασμένο αιώνα ο συγγραφέας του πρώτου ειδικευμένου εγχειριδίου που προοριζόταν για τα ελληνικά σχολεία της περιοχής ("Επίτομος Ιστορία της Μακεδονίας", Αθήνησιν 1879, σ.α'). Μερικές σελίδες παρακάτω, τα μακεδονόπουλα πληροφορούνταν ότι οι αρχαίοι πρόγονοί τους "ήσαν Πελασγοί, προς τοις οποίοις κατώκουν εις διάφορα μέρη και άλλα έθνη, οίον Φρύγες, Παίονες, Θράκες, Ηπειρώται και Ιλλυριοί, των οποίων επικρατέστεροι γενόμενοι οι Μακεδόνες Πελασγοί, ήρξαν της χώρας" (σ.10) κι ότι η "εισαγωγή της Μακεδονίας εις τον κύκλον της υφισταμένης ελληνικής συγγενείας" σημειώνεται μόλις τον 5ο π.Χ. αιώνα (σ.14).
ΜΕΛΠΟΜΕΝΗ ΑΥΓΕΡΙΝΟΥ. Η στρατευμένη στην εθνική εξόρμηση συγγραφέας των αρχών του αιώνα καταθέτει τη μαρτυρία της από τις ζυμώσεις της εποχής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών: "Είς εκ των ενταύθα Μακεδόνων φοιτητών, όστις μοι εχρησίμευεν ως έμπιστον όργανον εις την πατριωτικήν εργασίαν μου, ημέραν τινά μοι ανεκοίνωσε τας αμφιβολίας τινών των ενταύθα Μακεδόνων φοιτητών, ίσως και του ιδίου εαυτού, περί της εθνικότητος του Μεγ. Αλεξάνδρου. Επί τη μεγίστη και καταφανεί εκπλήξει μου, επί τω απροσδοκήτω ακούσματι, δειλά και ταπεινά μοι είπεν ότι τοιούτον τι εις τα μέρη των εδιδάχθησαν" ("Μακεδονικά Απομνημονεύματα", Αθήναι 1914, σ.80). Τελικά το "πρόβλημα" αντιμετωπίστηκε με ειδική επί τούτου διάλεξη του καθηγητή Σ.Λάμπρου στον "Παρνασσό", το Φεβρουάριο του 1904, ο δε φοιτητής Ευ.Ιντος (το "όργανο") έμελλε να διοριστεί το 1913- 14 από τις ελληνικές αρχές δήμαρχος στην ιδιαίτερη πατρίδα του ( Γουμένισσα Κιλκίς).

ΔΙΑΒΑΣΤΕ
Κυριάκου Σιμόπουλου "Ο μύθος των "Μεγάλων" της Ιστορίας" (Αθήνα 1995). Η σκοτεινή πλευρά της ζωής και της δράσης των ηγεμόνων που πέρασαν στην ιστορία με το προσδιοριστικό "Μέγας". Πρώτος στη λίστα δε θα μπορούσε να ήταν άλλος από τον Αλέξανδρο το Μακεδόνα, στο βίο και τη μεταθανάτια θεοποίηση του οποίου ο συγγραφέας αφιερώνει 190 σελίδες.
Loring Danforth "The Macedonian conflict. Ethnic nationalism in a transnational world" (Πρίνσετον 1995, εκδ. Princeton University Press). Εξαιρετική προσέγγιση της πρόσφατης μακεδονικής διένεξης από τη σκοπιά της κοινωνικής ανθρωπολογίας. Λεπτομερής αναφορά στη μάχη για τα σύμβολα, του Μ. Αλεξάνδρου συμπεριλαμβανόμενου.
Η φυλλάδα του Μεγαλέξανδρου (Αθήνα 1990, εκδ. Στοχαστής). Η πασίγνωστη σε όλη την Ανατολή βιογραφία ενός μυθικού Μεγαλέξανδρου. Ενδιαφέρουσα ιστορική εισαγωγή του Α.Α.Πάλλη για τις διεθνείς διαστάσεις της λατρείας του "Ισκαντέρ".
Σουλιώτη Νικολαϊδη "Ο Μακεδονικός Αγών. Η Οργάνωσις Θεσσαλονίκης, 1906- 1908" (επανέκδ. Θεσσαλονίκη 1993, ΙΜΧΑ). Απομνημονεύματα του γνωστού μακεδονομάχου και συγγραφέα των ψευδώνυμων "Προφητειών του Μεγαλέξανδρου", που παρατίθενται ως παράρτημα.
Ελληνομακεντόνσκι Κομιτέτ οτ Ατήνα "Προκλαμάτσια ζα νάσητε μπράτε Μακεντόντση" (Αθήνα 1905). Πόνημα της ελληνικής προπαγάνδας των πρώτων δεκαετιών του αιώνα μας που, μεταξύ άλλων, εξηγούσε στους σλαβόφωνους Μακεδόνες τη γενεαλογική σχέση τους με το Μεγαλέξανδρο. Οσοι δεν ξέρουν σλαβομακεδονικά μπορούν να διαβάσουν το ελληνικό πρωτότυπο, αναδημοσιευμένο από τα Αρχεία του ΥΠΕΞ, στο παράρτημα των απομνημονευμάτων του μακεδονομάχου Ι. Καραβίτη (επιμέλεια Γ. Πετσίβα, Αθήνα 1994, σελ.908-11).
Κάτιας Αντωνοπούλου "Η κυρία Ουίλσον ταξιδεύει" (Αθήνα 1993, εκδ. Πατάκη). Σύγχρονο οδοιπορικό στις χώρες της Ν.Δ. Ασίας. Γλαφυρή περιγραφή της τουριστικής βιομηχανίας που ανθεί γύρω απ' τους Καλάς.

ΔΕΙΤΕ
Ο Μέγας Αλέξανδρος (Alexander the Great) του Ρόμπερτ Ρόσεν (1956). Χολιγουντιανή υπερπαραγωγή με το Ρίτσαρντ Μπάρτον στο ρόλο του διάσημου στρατηλάτη.
Μεγαλέξανδρος του Θόδωρου Αγγελόπουλου (1980). Εναλλακτική χρήση του διάσημου ονόματος απ' το γνωστό σκηνοθέτη, σε μια αλληγορία για την αλλοτρίωση της εξουσίας και τα αδιέξοδα της επανάστασης.

(Ελευθεροτυπία, 12/1/1997)

Makedonika: Macedonia and the Rest of Greece in the ancient Literary and Epigraphical sources

“Macedonia and the Rest of Greece” in the ancient Literary & Epigraphical sources

• Arrian II.14.4: “Macedonia and the rest of Greece” (..Είς Μακεδονίαν και είς την άλλην Ελλάδα)
• Polybius 7.9.3: “Macedonia and the rest of Greece” (..Μακεδονίαν και τήν άλλην Ελλάδα)
• Strabo, 7.9: “Macedonia, of course, is a part of Greece[..]without taking her [Macedonia] from the rest of Greece” (..έστι μεν ουν Ελλάς και η Μακεδονίαν[...]χωρίς έγνωμεν αυτήν από της άλλης Ελλάδος )
• Polybius 7.9.5: “Philip and Macedonians and the rest of Greeks“ (..Φιλίππον και Μακεδόνων και υπό τών άλλων Ελλήνων)
• Julius Valerius Alexander Polemios I.18: omni Macedonia et et reliqua Graecia conspirante
• Polybius 7.9.7: “Macedonians and the rest of Greeks” (..και Μακεδόνες και των άλλων Ελλήνων)
• Plutarch, Alexander’s Fortune 99.3.6: “Macedonians and the rest of Greeks” (…Μακεδόνες και οι άλλοι Έλληνες)
• Arrian Ι.16.7: “Alexander, son of Philip and the Greeks..” (Αλέξανδρος Φιλίππου και οι Έλληνες )
• Strabo, 10.2.23: “to the Macedonians and the rest of Greeks” (…πρός τε τους Μακεδόνας και τους άλλους Έλληνας )
• Dio Chrysostom, Discourse on Kingship no. 4; 9 and 48:, Macedonians and the rest of Greeks(…Μακεδόνας τε και τους άλλους Έλληνας )

Read the rest of the article in History-of-Macedonia.com

Share on Facebook

ΣΕΡΡΕΣ:Αρχαιολογικά ευρήματα πεταμένα,"διακοσμούν" πευκόδασος

Αναδημοσίευση από το Blog: http://visaltis.blogspot.com/

Mετά από υπόδειξη αναγνώστριας επισκεφτήκαμε τοποθεσία έξω από τις Σέρρες στον Κουλά,στον δρόμο ανεβαίνοντας προς την ακρόπολη των Σερρρών.

Στο σημείο εκείνο υπάρχει η εκκλησία του Αγ.Νικολάου για την οποία μαθαίνουμε ότι αναφέρεται από το 1339 ,ενώ αναστυλώθηκε μετά από εργασίες το 1935 εώς 1948.

Φτάνοντας στο πευκοδάσος που υπάρχει έξω από τον αυλόγυρο του Ναού μπορεί κανείς να αντιληφθεί εύκολα ότι βρίσκεται επάνω ή κοντά σε αρχαιολογικό χώρο, από τα διάσπαρτα κεραμικά που υπάρχουν τριγύρω.Όμως το το εντυπωσιακό σημείο που θα τραβήξει την προσοχή είναι ο τοίχος της αυλής που συνορεύει με το πευκοδάσος. Η αρχική έκπληξη, γίνεται αμηχανία. και μετά θυμός...
Αρχαίες ανάγλυφες μαρμάρινες πλάκες, ακρωτηριασμένα μέλη αρχαίου κτιρίου (πιθανόν ναού)με σκαλισμένο το σύμβολο του ρόδακα, πραγματικά αριστουργήματα, είναι πεταμένα και καλυμένα με χώμα και πευκοβελόνες, μέσα στο δάσος!! Πιθανόν να χρησιμοποιήθηκαν και σαν “μπάζα” για την υποστύλωση του μαντρότοιχου..!!.. Κάποιο κομμάτι μάλιστα θυμίζει έντονα αέτωμα, άλλα είναι μiσοσκεπασμένο με χώμα και δεν μπορεί εύκολα να προσδιοριστεί. Είναι δυνατόν;
Ρωτώντας και την άποψη κάποιου πιο ειδικού για τα σύμβολα μας ενημέρωσε ότι οι ρόδακες τοποθετούνταν ως στόλισμα στο άνω μέρος πύλης ναού. Συμβολίζουν δε τον οίκο του Διονύσου και κατά άλλους την ευγονία, υποδηλώνοντας δια των ροδάκων την αγνότητα του ...αιδοίου! Ρόδακες συναντούμε και σε νεότερους ναούς γοτθικής κατασκευής που εκλείφθησαν από τους αρχαίους Θράκες.

Αν και κατά την εκτίμηση της αναγνώστριας τα ερείπια του προγενέστερου κτιρίου ανήκαν σε ναό της Αρτέμιδος, το πιθανότερο είναι τελικά πως ο Διόνυσος ίσως ήταν αυτός που αντικαταστάθηκε στην τοποθεσία εκείνη από τον Αγ.Νικόλαο.
Είναι πάντως περίεργο πως τα αριστουργηματικά πράγματι ανάγλυφα τμήματα που σε οποιαδήποτε άλλη χώρα θα είχαν τοποθετηθεί στις γυάλες κάποιου μουσείου, και θα πλήρωνε ο κόσμος εισιτήριο για να θαυμάσει, δεν μεταφέρθηκαν στο μουσείο των Σερρών παρά αφέθηκαν πεταμένα μέσα στο πευκοδάσος και αφημένα στις ορέξεις του καθενός που θα ήθελε να τα εμπορευτεί, ή απλά να διακοσμήσει τον κήπο του εξοχικού του...
Είναι άραγε όλα αυτά υπ’ όψιν της διευθύντριας της ΚΗ' Εφορίας Αρχαιοτήτων Σερρών και των λοιπών αρμοδίων αρχών ,ή για μια ακόμη φορά και πάλι “δεν έχουν ιδέα...;”
Φαίνεται ότι τελικά στην Ελλάδα και ειδικά εδώ στις Σέρρες,- σε συνδυασμό και με τον εγκαταλελειμμένο αρχαιολογικό χώρο της Τερπνής-τα αρχαιολογικά ευρήματα είναι σε πλεόνασμα....μας περισσεύουν...Και έτσι τα έχουμε να διακοσμούν...πευκοδάση και λόφους.
Αυτοί είμαστε.....
(Κλίκ σε όλες τις φωτό για μεγέθυνση)
- Βισάλτης -

(Αρτάνη ευχαριστούμε για την υπόδειξη των "σπαραγμάτων"... - ...και ελπίζουμε να μην δούμε πάλι πουθενά καμιά κακέκτυπη αντιγραφή του θέματος σαν "ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ"..)

Η χαμένη Ατλαντίδα της ...Θάσου και ναυάγια με αμφορείς στη Σάμο

Γράφει ο Γιώργος Εχέδωρος

Εντυπωσιακές αρχαιολογικές ανακαλύψεις πραγματοποιήθηκαν το τελευταίο χρονικό διάστημα. Η αρχαιολογική έρευνα στον βυθό του Αιγαίου βρίσκεται ακόμη σε παρθενικό στάδιο. Ορισμένες ενδείξεις ή ακόμη τυχαίες ανακαλύψεις καταδυτών, δίνουν μια νέα διάσταση στις αρχαιολογικές έρευνες. Διανοίγεται, έτσι, ένα ξεχωριστό και δύσκολο πεδίο ερευνών στον υποθαλάσσιο χώρο του ελληνικού αρχιπελάγους.
Σύμφωνα με δημοσίευμα του Αθηναϊκού πρακτορείου της περασμένης Παρασκευής εντοπίστηκαν αρχαία ναυάγια γεμάτα με αμφορείς στα βορειοανατολικά της Σάμου.

Φορτία με αμφορείς του 3ου αιώνα π.Χ. στη Σάμο

Πρώτο Ναυάγιο.
Το φορτίο αρχαίων ναυαγίων αλλά και κτιριακά κατάλοιπα της βυζαντινής περιόδου καταβυθισμένα στη θάλασσα εντόπισε η Εφορεία Εναλίων Αρχαιοτήτων την περασμένη εβδομάδα γύρω από τη Σάμο. Συγκεκριμένα στα βορειοανατολικά του νησιού βρέθηκε φορτίο ναυαγίου με αμφορείς από την Κω που χρονολογούνται από τον 3ο αιώνα π.Χ.
Όπως διαπιστώθηκε, το ναυάγιο βρίσκεται σε βάθος από 25 ως 40 μέτρα σε επικλινή πυθμένα και διατηρείται σε αρκετά καλή κατάσταση, παρ’ ότι παρουσιάζει ίχνη μερικής σύλησης.

Δεύτερο Ναυάγιο και κτιριακά κατάλοιπα
Εντοπίστηκε στα ανατολικά, αυτή τη φορά, της Σάμου: σε πολύ μικρό βάθος και στον βραχώδη πυθμένα της θάλασσας βρέθηκαν συσσωματώματα τμημάτων αμφορέων και κεράμων από το φορτίο αρχαίου ναυαγίου, η χρονολόγηση του οποίου όμως δεν μπορεί ακόμη να προσδιοριστεί. Σε ανάλογο έλεγχο, εξάλλου, που πραγματοποιήθηκε στη Νότια Σάμο, εντοπίστηκαν μεμονωμένα όστρακα και τμήματα αμφορέων από τυχαίες απορρίψεις. Κτιριακά κατάλοιπα των βυζαντινών χρόνων βρέθηκαν τέλος στη θαλάσσια περιοχή του Αγ. Νικολάου.
Η αποστολή της Εφορείας Εναλίων Αρχαιοτήτων στη Σάμο είχε βασικό στόχο την εποπτεία των έργων που βρίσκονται σε εξέλιξη στον λιμένα Πυθαγορείου και κυρίως τη μεταφορά των υπολειμμάτων του «Ταγκαναρόκ», το οποίο βυθίστηκε το 1943 από τους Γερμανούς, πλησίον του νότιου προσήνεμου λιμενοβραχίονα.
Στο λιμάνι
Από την εκβάθυνση του λιμένα, η οποία βρίσκεται σε εξέλιξη, ανελκύστηκαν τμήματα αγγείων διαφόρων χρονολογικών και γεωγραφικών προελεύσεων που δείχνουν τη συνεχή χρήση αυτής της λιμενικής θέσης μέσα στους αιώνες. Μεταξύ τους, μάλιστα, υπήρχαν τμήματα μελαμβαφών αγγείων των κλασικών χρόνων, στα οποία υπάρχουν εγχάρακτα γράμματα και παραστάσεις υψηλής τέχνης.
Όπως εκτιμούν οι αρχαιολόγοι, αυτές οι πληροφορίες στο σύνολό τους εμπλουτίζουν τις γνώσεις μας για τη ναυτική δραστηριότητα που ανέπτυξε το νησί στη διάρκεια της ιστορίας του και καταδεικνύουν την ανάγκη για συστηματικότερη διερεύνηση των βυθών του. (Στο κλιμάκιο της Εφορείας συμμετείχαν οι καταδυόμενοι αρχαιολόγοι δρ Θεοτ.Θεοδούλου (επικεφαλής) και κυρία Αρ. Κορρέ, ο καταδυόμενος τεχνολόγος κ. Θεμ. Τρουπάκης και ο υποβρύχιος φωτογράφος κ. Βασ.Μεντόγιαννης.)

Η χαμένη Ατλαντίδα στη Θάσο;

Εξάλλου, η ανακάλυψη αρχαιοτήτων στο βυθό της Θάσου, που πιθανόν θα αλλάξουν την ιστορία του νησιού, είναι μια από τις πολλές εντυπωσιακές εικόνες που αντίκρισαν οι συμμετέχοντες στο Διεθνή Διαγωνισμό Υποβρύχιας Φωτογραφίας, που διοργάνωσε στο "σμαραγδένιο νησί" το Πανελλήνιο Κέντρο Υποβρύχιας Φωτογραφίας - Έρευνας και Τεχνολογίας (ΠΚΥΦΕΤ).
Ο ενθουσιασμός ήταν μεγάλος από τα νέα ευρήματα ώστε να διατυπώνονται απόψεις πως ίσως νότια του νησιού βρίσκεται η ...χαμένη Ατλαντίδα!
Ο πρόεδρος του πιο πάνω αναφερόμενου κέντρου Γιάννης Σταματιάδης δεν έκρυψε τον ενθουσιασμό του:
"Είμαστε σίγουροι πως υπάρχει μια πόλη στο βυθό, 5 μίλια νοτίως της Θάσου. Απομένει να γίνει ειδική κατάδυση, ώστε να μπορέσουμε να δούμε τι ακριβώς συμβαίνει και να τη φωτογραφίσουμε. Ίσως εδώ να βρίσκεται η χαμένη Ατλαντίδα",
Οι ερευνητικοί ορίζοντες της υποβρύχιας αρχαιολογίας είναι ανοικτοί και η αισιοδοξία των επιστημόνων είναι μεγάλη.
Σημειώνουμε πως μέχρι σήμερα έχουν βγει στο φως της δημοσιότητας ελάχιστα από τα ευρήματα που κρύβονται στο βυθό των ελληνικών θαλασσών. Μέχρι πρότινος η έρευνα αυτή ήταν προνόμιο των ξένων υποβρύχιων αρχαιολογικών αποστολών αλλά και των εγχώριων και αλλοδαπών αρχαιοκαπήλων.
Μια ικανή χρηματοδότηση, από το κράτος, τέτοιων προσπαθειών, είναι βέβαιο πως θα εντείνει το ρυθμό των υποβρύχιων αρχαιολογικών ερευνών και ίσως αλλάξουν ορισμένα ιστορικά δεδομένα από τα ελάχιστα που γνωρίζουμε σήμερα.

Πως είδαν οι Κολχιδείς τους Αργοναύτες;

Γράφει ο Γιώργος Εχέδωρος

Μετά από κάθε πόλεμο κυριαρχεί η ιστορία που γράφει ο νικητής. Σε μια κατάκτηση ακολουθούμε τα γεγονότα όπως τα είδε ο κατακτητής.
Γι’ αυτό λέμε πως σε κάθε ιστορία υπάρχουν πάντοτε δύο πλευρές. Του κατακτητή και του κατακτημένου.
Μία από τις αγαπημένες ιστορίες των ελλήνων που χιλιάδες χρόνια υπάρχει στη βασική εκπαίδευσή τους, είναι η μυθική αργοναυτική εκστρατεία.
Και από αυτήν την πολυθρύλητη ιστορία έχει επιζήσει μόνον η πλευρά όπως την είδανε οι αργοναύτες.

Δεν γνωρίζουμε πως είδαν και πως αντιμετώπισαν τους έλληνες ο λαός της Κολχίδας.
Γράφει στη δημοσίευσή της η Kristin M. Romey :
«Μου δόθηκε η ευκαιρία το περασμένο καλοκαίρι να επισκεφτώ τη Γεωργία αναζητώντας την άλλη πλευρά της αγαπημένης ελληνικής ιστορίας.
Θα πρέπει να πως η Γεωργία είναι μια μικρή δημοκρατία που ανήκε στο παρελθόν στη σοβιετική δημοκρατία. Έχει το μέγεθος της νότιας Καρολίνας και βρίσκεται ανάμεσα στα όρη του Καυκάσου και της Ρωσίας από το βορρά και νότια με την Τουρκία. Η δυτική πλευρά της Γεωργίας συνορεύει με τη Μαύρη Θάλασσα. Από τη θάλασσα αυτή, όπως αναφέρει ο ελληνικός μύθος εισήλθε ο Ιάσων πλέοντας στον ποταμό Φάση και έκλεψε το χρυσόμαλλο δέρας από την Αιήτη βασιλιά της Κολχίδας.»

Τα ερωτήματα

Τα ερώτηματά που αναφύονται είναι πως είδε, πως αντιμετώπισε, ο λαός -που ασχολούνταν κυρίως με την γεωργία και τη μεταλλουργία -τους ξένους εισβολείς που εμφανίστηκαν στις ακτές της Κολχίδας περί το 3.000 π.Χ.;
Τι είδους σχέσεις μπορεί να ανέπτυξαν, οι εντόπιοι, με αυτούς τους ξένους; Και πως οι απόγονοι αυτών, αιώνες μετά είδαν μέσα από την ελληνική ιστορία, όπου ένα πλοίο με το όνομα ‘Αργώ’ ήρθε στην πατρίδα τους;
Οι γεωργιανοί αρχαιολόγοι έχουν εργαστεί πάνω από έναν αιώνα για να απαντήσουν σε αυτά τα ερωτήματα. Προσπαθούν να βρουν κάποια σημάδια, κάποια ερείσματα που αναμφίβολα υπάρχουν αλλά ακόμη κρύβονται στη γεωργιανή γη.
Και είναι μια δύσκολη εργασία, χωρίς ιδιαίτερους πόρους, μέσα σε κοινωνικές και διακρατικές ανακατατάξεις, μέσα σε εμφυλίους πολέμους καθώς και στη διάσπαση της πρώην σοβιετικής ένωσης με όλα τα συνακόλουθά της. Και ιδιαίτερα μετά από τη σύρραξη της με τη Ρωσία...

Οι Νεκροί του 1940 ακόμη περιμένουν ...

Παρά την μονογραφή από την 21η Νοεμβρίου 2008, της ελληνοαλβανικής συμφωνίας για τη δημιουργία δύο στρατιωτικών κοιμητηρίων στην Βόρεια Ήπειρο, το αλβανικό κράτος εξακολουθεί να μηχανεύεται εμπόδια στη διευθέτηση αυτού του ιδιαίτερης ανθρωπιστικής και συναισθηματικής σημασίας θέματος για όλο τον ελληνικό λαό.

Στο ίδιο μήκος κυμαίνεται η αντιμετώπιση από πλευράς των αλβανικών αρχών και της διμερής συμφωνίας που υπεγράφη τον Απρίλιο του 2009, κατά την επίσκεψη του τότε έλληνα πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή, αναφορικά με τη διευθέτηση των θαλάσσιων συνόρων και της σχετικής υφαλοκρηπίδας. Ενώ η κύρωση της εν λόγω συμφωνίας από την αλβανική βουλή είχε προγραμματιστεί για τις 19 του παρόντος μηνός, μετατέθηκε άγνωστο γα πότε.
Εντός του ίδιου πλαισίου θα πρέπει να ενταχθεί και η γενικότερη στρατηγική συρρίκνωσης και περιορισμού της ελληνικής εθνικής μειονότητας στη Βόρεια Ήπειρο μέσω της συνεχούς καταπάτησης των μειονοτικών δικαιωμάτων της, κατά παράβαση των σχετικών διεθνών συνθηκών και ιδιαίτερα της Σύμβασης Πλαίσιο για την Προστασίας των Εθνικών Μειονοτήτων του Συμβουλίου της Ευρώπης.

Να θυμίσουμε απλά την πολύ πρόσφατη ποινική καταδίκη με καθαίρεση από τα δημαρχιακά καθήκοντα και ποινή φυλάκισης του Βασίλη Μπολάνου, Προέδρου της Πολιτικής Οργάνωσης της Ελληνικής Μειονότητας «ΟΜΟΝΟΙΑ», επειδή θέλησε οι πινακίδες σήμανσης οδών στην περιοχή δικαιοδοσίας του δήμου της Χιμάρας να αναγράφονται και στην ελληνική.

Το αλβανικό κράτος, φαίνεται να ακολουθεί μια διφορούμενη πολιτική σε ότι αφορά τις ελληνοαλβανικές σχέσεις, προσποιούμενο τον αδελφό γείτονα, όποτε χρειάζεται τη στήριξη του αντίστοιχου ελληνικού (όπως στις αρχές του έτους, για την ένταξή του στο ΝΑΤΟ), ενώ επί της ουσίας ακολουθεί μια τουλάχιστον αμφιλεγόμενη πορεία σε ότι αφορά τις διμερής σχέσεις. Είναι καιρός η ελληνική κυβέρνηση να επαναπροσδιορίσει τη στάση της.

www.nenanews.eu

28 Οκτωβρίου 1940.Το έπος των Ελλήνων...

...λιτά, απέριττα.














(κάνε κλικ στην εικόνα για μεγέθυνση)

‘Μοριακή έρευνα’ στα αρχαία ναυάγια

Γράφει ο Γιώργος Εχέδωρος

Ένα νέο κεφάλαιο ανοίγει στη διερεύνηση του παρελθόντος μέσα από τα αρχαία αντικείμενα που ανακαλύπτονται.
Με αφορμή του θέματος μας για το ναυάγιο του αρχαίου ελληνικού πλοίου με τους χιλιάδες αμφορείς, διαπιστώσαμε πως πέρα από την οπτική αξιολόγηση των αρχαίων αντικειμένων άρχισε να αναπτύσσεται ένας σχεδιασμός αποκωδικοποίησης του περιεχομένου των αμφορέων.
Η ερευνήτρια του Πανεπιστημίου Lund της Σουηδίας Μαρία Χάνσον, είναι μια πρωτοπόρα στο θέμα αυτό:
«καθώς μελετούσαμε ένα αρχαιοελληνικό ναυάγιο και ειδικότερα τους διατηρημένους αμφορείς του, διαπιστώσαμε πως θα μπορούσαμε να αποκωδικοποιήσουμε το γενετικό υλικό (DNA) που βρίσκεται μέσα σε αυτούς. Ανοίγεται έτσι μπροστά μας ένα νέο πεδίο, αυτό της ‘μοριακής αρχαιολογίας’, που με την ανάλογη τεχνική, θα μας προσδώσει στοιχεία άγνωστα για την αρχαία γεωργία και τις εμπορικές συναλλαγές.»
Όπως αναφέρεται στο σχετικό δημοσίευμα της ‘Παγκόσμιας Επιστήμης» η ναυσιπλοΐα αναπτύχθηκε στη Μεσόγειο. Η διακίνηση των τροφών στην αρχαιότητα από έναν τόπο σε άλλον γινότανε σε κεραμικά βάζα που οι Έλληνες αποκαλούσαν ‘αμφορείς’. Αυτά ήταν τα αρχαία ‘μεταφορικά κιβώτια’.
Η Μαρία Χάνσον στην εργασία της σημειώνει πως από τη δεύτερη π.Χ. χιλιετία οι αμφορείς είχαν ποικίλες μορφές σε διαφορετικές περιοχές αλλά και σε διαφορετικές χρονικές περιόδους.
Σε πολλές περιπτώσεις οι σωροί των αμφορέων που εντοπίζονται στο βυθό είναι οι βουβοί μάρτυρες ενός αρχαίου ναυαγίου. Το ίδιο το αρχαίο σκάφος έχει διαβρωθεί και φαγωθεί από το χρόνο ενώ οι αμφορείς παραμένουν στο σημείο του ναυαγίου, σχεδόν, αναλλοίωτοι.
Όπως σημειώνουν στην έκθεσή τους, η Μαρία Χάνσον και ο συνάδελφός της Μπρένταν Φόλευ του Ωκεανολογικού Ινστιτούτο της Μασσαχουσέτης, είναι δύσκολο να καθορίσουν, με τα συμβατικά μέσα, το εμπόρευμα που υπήρχε μέσα στα αγγεία μετά από δύο χιλιάδες χρόνια παραμονής των αμφορέων στο θαλασσινό νερό.
Στην καλύτερη περίπτωση, ίσως, εντοπίσουν σε κοιλώματα των αμφορέων υπολείμματα ελιάς.
Και αυτή είναι μια κλασσική έρευνα που γίνεται ακόμη και σήμερα.
Οι ερευνητές σύμφωνα με την έκθεσή τους ακολούθησαν μια νέα τεχνική ανάλυσης. Πήραν αμφορείς, το καλοκαίρι του 2004, από ένα ναυάγιο που βρέθηκε κοντά στη Χίο. Τα αντικείμενα του ναυαγίου εντοπίστηκαν σε βάθος 60 μέτρων κοντά στην ακτή του νησιού. Χρησιμοποιώντας ρομποτικές μηχανές κατάφεραν να ανασύρουν αγγεία από το βυθό.
Έξυσαν το εσωτερικό των αμφορέων για να διερευνήσουν τυχόν υπολείμματα από το υλικό που είχαν μέσα που πιθανώς είχαν προσκολληθεί στο κεραμικό τοίχωμα.
Από ότι μπορούσαν να υποθέσουν, από το είδος των αμφορέων, το αρχαιοελληνικό σκάφος μετέφερε κατά πάσα πιθανότητα οίνο.
Ακολούθησε η αποκωδικοποίηση του υλικού που βρέθηκε. Τα αποτελέσματα, πράγματι, ήταν εκπληκτικά.
Τα αγγεία περιείχαν ελαιόλαδο που ήταν, μάλιστα, αρωματισμένο με απόσταξη ρίγανης.
Η Χίος ήταν γνωστή στην αρχαιότητα για το εξαιρετικής ποιότητας κρασί της. Διαπιστώθηκε, τελικά, πως ένα άλλο εξαγώγιμο προϊόν της, ήταν το περίφημο ελαιόλαδό της.
Οι Χάνσον και Φόλευ εξέτασαν με την ίδια μέθοδο έναν άλλον αμφορέα και διαπίστωσαν πως περιείχε μαστίχη. Οι ερευνητές υπέθεσαν πως η ρητίνη της μαστίχας χρησιμοποιούνταν ως συντηρητικό και συγχρόνως ως αρωματική ουσία στο κρασί.
Γενετικό υλικό δεν αφήνουν όλα τα μεταφερόμενα τρόφιμα. Οι ερευνητές έψαξαν να βρούν υπολείμματα οίνου ή σταφυλιού για να καθορίσουν το είδος της αμπέλου που καλλιεργούνταν την εποχή εκείνη, αλλά δεν τα κατέφεραν.
Ίσως σε νέα ευρήματα κατορθώσουν να το ερευνήσουν και αυτό.
Γεγονός είναι πως με τη ’μοριακή αρχαιολογία’ γινόμαστε γνώστες της εμπορίας των τροφίμων και της ποιότητάς τους και διαπιστώνουμε πως μέσα σε δυόμισι χιλιετίες, δεν έχουν αλλάξει και πολύ τα πράγματα.

Γκλιγκόροφ: Οι Πρωτόπλαστοι ...δεν ήταν Μακεδόνες!

Ο Κίρο Γκλιγκόροφ «αδειάζει» την εθνικιστική κυβέρνηση του Νίκολα Γκρούεφσκι και δηλώνει στην εφημερίδα «Πρώτο Θέμα»: «Είμαστε Σλάβοι και ήρθαμε μετά τον Μέγα Αλέξανδρο στην περιοχή», αγνοώντας την ‘αρχαιομακεδονική’ υστερία των τελευταίων ετών στα Σκόπια.

Συνέντευξη του πρώτου προέδρου των Σκοπίων κ. Κίρο Γκλιγκόροφ στον Παναγιώτη Σαββίδη για το «Πρώτο Θέμα»

Ο 92χρονος πρώτος πρόεδρος των Σκοπίων, μετά την ανεξαρτητοποίηση από την Γιουγκοσλαβία το 1991, εμφανίζεται απαισιόδοξος για το ενδεχόμενο λύσης στο θέμα της ονομασίας, ενώ καυτηριάζει όσα υποστηρίζουν πολλοί στη χώρα του για την «εθνική» τους καταγωγή:

«Σιγά-σιγά, θα πούμε πως και οι πρωτόπλαστοι ήταν Μακεδόνες».

Τέλος, ο κύριος Γκλιγκόροφ ενισχύει τα ανεπιβεβαίωτα σενάρια δωροδοκίας από την κυβέρνηση Μητσοτάκη το 1993, με ενδιάμεσο τον Στρατηγό Γρυλλάκη, με την περιβόητη "βαλίτσα" με ένα εκατομύριο δολάρια μετρητά, ένα χρυσό ρολόι Rolex και έναν αρχαίο αμφορέα ανυπολόγιστης αξίας, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει.

Σημειώνεται πως ο ίδιος ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης δεν έχει επιβεβαιώσει ποτέ αυτήν την πληροφορία.

-Κύριε πρόεδρε, πώς είδατε την εκλογική νίκη του ΠΑΣΟΚ στην Ελλάδα; Πιστεύετε πως δημιουργούνται πλέον συνθήκες για την επίλυση της διαφοράς στο θέμα της ονομασίας;

"Εγώ ανήκω ιδεολογικά στον ίδιο χώρο, οπότε χάρηκα. Για το ενδεχόμενο λύσης, ωστόσο, είμαι απαισιόδοξος, αφού πληροφορήθηκα πως και η νέα ελληνική κυβέρνηση κάνει λόγο για «κόκκινες γραμμές» από τις οποίες δεν μπορεί να υποχωρήσει."

-Το 1993, στα Τίρανα, είχατε δηλώσει ότι ο λαός σας είναι σλαβικής καταγωγής, ότι δεν συνδέεται με τον Μέγα Αλέξανδρο και πως βρεθήκατε στην περιοχή τον 6ο αιώνα μ.Χ.
"Εξακολουθώ και σήμερα να πιστεύω και να δηλώνω ακριβώς τα ίδια."

-Γιατί τότε το ανθελληνικό κλίμα και η εμμονή στον «αρχαιομακεδονισμό» τα τελευταία χρόνια στη χώρα σας, δηλαδή να αποδείξουν κάποιοι επίσημα πως κατάγεστε απευθείας από τους αρχαίους Μακεδόνες;
"Σοβαροί ιστορικοί γελούν με όλα αυτό που συμβαίνουν στη χώρα μου τα τελευταία χρόνια. Η Ιστορία είναι ένα παγκόσμιο αγαθό - αυτό ασφαλώς σημαίνει πως η ιστορική και πολιτιστική κληρονομιά δεν μπορεί να μην είναι και ελληνική. Οι Έλληνες νομίζουν πως εμείς θέλουμε να αφαιρέσουμε ένα κομμάτι της ιστορικής και πολιτιστικής τους κληρονομιάς. Δεν λέω πως οι ανησυχίες αυτές είναι άνευ λόγου, αφού υπάρχουν υπερβολές και από τη δική μας πλευρά. Υπάρχουν ιστορικοί στη χώρα μου που υποστηρίζουν πως εμείς βρισκόμαστε στα χώματα αυτά 2.000 χρόνια πριν από τον Μέγα Αλέξανδρο. Για γέλια, δηλαδή... Έλεγα σε έναν φίλο μου ιστορικό ότι έτσι όπως πάμε θα βγούμε απευθείας απόγονοι του Αδάμ και της Εύας και θα αποδειχτεί και ότι ο Παράδεισος είναι «μακεδονικός» και ιδιοκτησία μας..."

-Τι ακριβώς συνέβη με αυτή την περιβόητη ιστορία με τη βαλίτσα και το ένα εκατομμύριο δολάρια το 1993; Επιχειρήθηκε να σας εξαγοράσει η τότε ελληνική κυβέρνηση;

"Την εποχή εκείνη πληροφορήθηκα πως χωρίς να το γνωρίζω αντιπροσωπίες των μυστικών υπηρεσιών των δύο χωρών πραγματοποιούσαν μυστικές συναντήσεις για ανταλλαγή πληροφοριών. Όταν το έμαθα κάλεσα στο γραφείο μου τον υπουργό Εσωτερικών Λιούμπομιρ Φριτσκόφσκι και ζήτησα εξηγήσεις. Εκείνος μου είπε πως επρόκειτο για μια «φυσιολογική» διαδικασία ανάμεσα στις μυστικές υπηρεσίες για τη συγκέντρωση πληροφοριών. Στην ίδια συζήτηση πληροφορήθηκα ότι ο στρατηγός Γρυλλάκης βρισκόταν στα Σκόπια γιατί είχε φύγει κρυφά από την Ελλάδα προκειμένου να μη δικαστεί για την υπόθεση των τηλεφωνικών υποκλοπών σε πολιτικά πρόσωπα της Ελλάδας."

-Ξέρατε ότι ο κ. Γρυλλάκης ήταν σύμβουλος του τότε πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Μητσοτάκη;

"Ασφαλώς. Γι' αυτό και ζήτησα από τον υπουργό Εσωτερικών να εγκαταλείψει ο κ. Γρυλλάκης άμεσα τη χώρα. Ύστερα από δύο εβδομάδες ένας φίλος με πληροφόρησε ότι ο κ. Γρυλλάκης εξακολουθούσε να βρίσκεται στα Σκόπια και μάλιστα να συναντιέται με διάφορους δικούς μας και να συλλέγει πληροφορίες. Ξανακάλεσα τον υπουργό Εσωτερικών στο γραφείο μου και σε έντονο ύφος τού ζήτησα να εγκαταλείψει ο απόστρατος Έλληνας στρατηγός τη χώρα μέσα σε 24 ώρες."

-Τελικά εγκατέλειψε τα Σκόπια ο κ. Γρυλλάκης;
"Όχι μόνο δεν τα εγκατέλειψε, αλλά άρχισε να μου στέλνει και «δώρα»..."

-Δηλαδή;

"Κάποια στιγμή και αφού πίστευα ότι είχε εγκαταλείψει τη χώρα, έρχεται στο γραφείο μου ο υπουργός Εσωτερικών Φριτσκόφσκι με έναν αστυνομικό που κρατούσε στα χέρια ένα μικρό δέμα στολισμένο με κορδέλα. «Αυτό, κύριε πρόεδρε, είναι ένα δώρο για εσάς από τον κ. Γρυλλάκη επειδή του σώσατε το κεφάλι», μου είπε και διέταξε τον αστυνομικό να το ανοίξει. Ήταν ένα χρυσό ρολόι Rolex. Εγώ αντέδρασα λέγοντάς του ότι «δεν έσωσα κανένα κεφάλι» και ότι, παρόλο που ζήτησα να εγκαταλείψει τη χώρα, εκείνος βρισκόταν ακόμη στα Σκόπια. Ο υπουργός με τον αστυνομικό πήραν το Rolex κι έφυγαν."

-Υπήρξαν και άλλα «δώρα» από τον κ. Γρυλλάκη;

"Ο υπουργός επιστρέφει στο γραφείο μου, ύστερα από τρεις εβδομάδες, με τον αστυνομικό του να κρατάει ένα μεγάλο πακέτο. Το ανοίγει και βλέπω έκπληκτος έναν αρχαίο αμφορέα ανυπολόγιστης αξίας. «Τον ψάρεψαν από βάθος 2.000 μέτρων», μου είπε ο υπουργός, συμπληρώνοντας: «Ένα μικρό δώρο από τον κ. Γρυλλάκη για τη βοήθεια που του παρέχουμε». Εγώ βέβαια έβαλα τις φωνές, λέγοντάς του πως δεν εξαγοράζομαι και ότι οι ενέργειες του Έλληνα στρατηγού αποτελούν προσβολή για το πρόσωπο μου. Με σκυμμένο το κεφάλι ο υπουργός μου πήρε τον αρχαίο αμφορέα και έφυγε από το γραφείο μου, για να επιστρέψει ξανά σε δύο εβδομάδες."
-Με καινούριο «δώρο»;
"Με έναν χαρτοφύλακα ασφαλείας. Έρχεται, τον αφήνει στο γραφείο μου, ρυθμίζει τον κωδικό, ανοίγει τη βαλίτσα και μου λέει: «Έχετε ξαναδεί τόσα χρήματα στη ζωή σας, κύριε πρόεδρε;». Μέσα στον χαρτοφύλακα υπήρχε 1 εκατ. δολάρια σε μετρητά. Πήρε με τις δύο χούφτες του χαρτονομίσματα και τα σκόρπισε στον αέρα. «Γιατί δεν τα αποδέχεσαι;», με ρώτησε. Εγώ είχα κοκκινίσει από το κακό μου. Του απάντησα, λοιπόν: «Μάζεψε τα και σήκω φύγε. Ο πρόεδρος δεν εξαγοράζεται. Αυτή την ώρα παραβιάζεις το Σύνταγμα»."

-Κλείνοντας, κύριε πρόεδρε, ένα μήνυμα που θα θέλατε να στείλετε στους Έλληνες;
"Πιστεύω ότι και οι δύο πλευρές θα πρέπει να κάνουν υποχωρήσεις και να κυριαρχήσει η λογική ώστε να βρεθεί μια λύση. Είμαστε αναγκασμένοι να προχωρήσουμε από κοινού. Είμαστε γείτονες, ζούμε δίπλα-δίπλα. Εδώ τα βρήκε η Αρμενία με την Τουρκία, που οι διαφορές τους ήταν μεγαλύτερες και βαθύτερες, γιατί να μην τα βρούμε εμείς; Η επιμονή σε μία μόνο θέσης -ανεξάρτητα από ποια πλευρά προέρχεται- δεν οδηγεί πουθενά. Πιστεύω σε έναν τίμιο συμβιβασμό."

http://www.newstime.gr/?i=nt.el.article&id=18746

Αρχαιολογικά ευρήματα από τη ρωμαϊκή Πλωτινόπολη

Αρχαιολογικός «θησαυρός» στο ...πηγάδι

Ψηφιδωτό που κοσμούσε δάπεδο δημόσιου κτιρίου ή έπαυλης του 2ου μ.Χ. αιώνα αποκαλύπτουν σταδιακά οι αρχαιολόγοι

της Μελαχρινής Μαρτίδου

Ενα εντυπωσιακό, καλοδιατηρημένο, μεγάλων διαστάσεων ψηφιδωτό, που κοσμούσε το δάπεδο κάποιου δημόσιου κτιρίου ή της έπαυλης κάποιας επιφανούς οικογένειας της ρωμαϊκής Πλωτινόπολης, άρχισε να φέρνει στο φως σταδιακά η αρχαιολογική ανασκαφή στο Διδυμότειχο.

Σε βάθος 3,5 μέτρων βρέθηκε το ψηφιδωτό. Μέχρι σήμερα έχει αποκαλυφθεί κατά 25% και οι εργασίες θα συνεχιστούν του χρόνου μετά την άνοιξη.
Η ανασκαφική ομάδα με επικεφαλής τον αρχαιολόγο της ΙΘ Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων Ματθαίο Κουτσουμανή, ξεκίνησε την ανασκαφή σε ένα σιτοχώραφο κάτω από τον βράχο της Αγίας Πέτρας, και αποκάλυψε αρχικά ένα πηγάδι, κατασκευασμένο με γωνιόλιθους, μπαζωμένο με χιλιάδες κομμάτια από σπασμένα γλυπτά, που κατέστρεφαν οι χριστιανοί θεωρώντας τα ως ειδωλολατρικά.

Στη φωτογραφία, το πηγάδι που οδήγησε τους αρχαιολόγους στο εντυπωσιακό εύρημα.

Κατεβαίνοντας χαμηλότερα, οι αρχαιολόγοι διαπίστωσαν πως το πηγάδι βρισκόταν στην αυλή ενός πολυτελούς ρωμαϊκού οικοδομήματος, όπου επικεντρώθηκε η έρευνα.
Εκεί άρχισε να αποκαλύπτεται το πλαίσιο (η «μπορντούρα») του ψηφιδωτού δαπέδου ενός μεγάλου δωματίου του οικοδομήματος, που είναι διακοσμημένο με βλαστόσπειρες και κισσόφυλλα.
Μέχρι σήμερα έχει έρθει στο φως και καθαριστεί το 1/4 του ψηφιδωτού, το οποίο ο κ. Κουτσουμανής εκτιμά πως θα περιέχει κάποια παράσταση με τον Διόνυσο. «Αν κρίνουμε από τα κισσόφυλλα, πρέπει να περιμένουμε να δούμε τον Διόνυσο στην κεντρική παράσταση του ψηφιδωτού», μας είπε ο αρχαιολόγος, ο οποίος έχει διακόψει την αρχαιολογική έρευνα, έχει σκεπάσει τα ευρήματα για να τα προστατεύσει από τις καιρικές συνθήκες και αναμένει με αγωνία να έρθει το επόμενο καλοκαίρι, ώστε να ξαναπιάσει τη σκαπάνη. Το ψηφιδωτό χρονολογείται από τον 2ο μ.Χ. αιώνα και είναι της ίδιας εποχής με άλλα δύο που βρέθηκαν σε παλιότερες ανασκαφές σε παρακείμενο κτιριακό συγκρότημα, τη «Λήδα με τον κύκλο» και τους «δώδεκα άθλους του Ηρακλή».
Το δωμάτιο έχει διαστάσεις 3,80Χ6 μέτρα και δύο εισόδους. «Είναι ένα σπάνιο εύρημα, γιατί δείχνει ότι το οικοδόμημα αυτό δεν ήταν κοινών θνητών. Η ήταν ένας δημόσιος χώρος ή κάποιος επιφανής έμενε εδώ», είπε ο κ. Κουτσουμανής, που ζει έντονα κάθε στιγμή της διαδικασίας και ανυπομονεί για την αποκάλυψη του ψηφιδωτού στο σύνολό του. «Τα συναισθήματα είναι έντονα, αλλά πρέπει να είμαστε συγκρατημένοι και να μη βιαζόμαστε», τόνισε.
Η ανασκαφή έγινε σε βάθος 3,5 μέτρων σε διαταραγμένη επίχωση, με σημαντικά ευρήματα στο εσωτερικό της, κάτι που έκανε απαγορευτική τη χρήση εκσκαφέα. «Με τον κασμά και το φτυάρι τα βγάζουμε έξω και όλη η επίχωση κοσκινίζεται με κόσκινο των 7 χιλιοστών ώστε να συλλέγονται τα πάντα.
Στα έως τώρα κινητά ευρήματα περιλαμβάνονται πλήθος κοσμημάτων, νομισμάτων, κεραμικών, μέχρι και μία χάντρα από κεχριμπάρι, που έρχεται από τη Βαλτική.

Σημαντική πόλη

Η Πλωτινόπολη, που ίδρυσε ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Τραϊανός, δίνοντάς της το όνομα της γυναίκας του, Πλωτίνης, αποτελούσε σημαντική πόλη της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, όπως μαρτυρούν τα ευρήματα και κυρίως ο μεγάλος αριθμός νομισμάτων από όλες τις γνωστές αρχαίες πόλεις. Οπως αναφέρει ο κ. Κουτσουμανής, αποτελούσε λιμάνι-σταθμό της ποτάμιας διαδρομής από το Δέλτα του Εβρου έως τη Φιλιππούπολη της Βουλγαρίας.

Το ισραηλινό υποβρύχιο και οι αρχαίοι αμφορείς

Με αυτό το ελληνικό πλοίο (αντίγραφο) του τετάρτου αιώνα π.Χ. παρομοιάζουν οι ειδικοί το αρχαίο ναυάγιο.

Γράφει ο Γιώργος Εχέδωρος

Είναι μια παλιά ιστορία. Όχι αυτή του αρχαίου ναυαγίου, για την οποίο θα αναφερθούμε πιο κάτω, αλλά για το ιστορικό του χαμένου υποβρυχίου.

Η τελευταία επικοινωνία του ισραηλινού υποβρυχίου “Dakar” με τη βάση του, έγινε τα μεσάνυχτα της 25ης Ιανουαρίου 1968. Έκτοτε δεν ξανακούστηκε. Χάθηκε στη θάλασσα της ανατολικής μεσογείου. Εξήντα εννέα ανθρώπινες ζωές ακολούθησαν το μοιραίο χαμό του. Αξιωματικοί και πλήρωμα.

Είκοσι πέντε χρόνια έψαχναν οι Ισραηλινοί να το εντοπίσουν στα βάθη της θάλασσας με την ελπίδα να βρουν κάτι, να εντοπίσουν ένα κομμάτι, τουλάχιστον από το 287 ποδιών υποβρύχιο. Η έρευνα ήταν διακριτική αλλά και ...άκαρπη.

Φώτο:Το υποβρύχιο ρομποτικό μηχάνημα που εντόπισε το αρχαίο ναυάγιο

Δεν ήταν μόνο θέμα τιμής η εύρεσή του αλλά και η απάντηση της αιτίας, της βύθισής του. Βυθίστηκε λόγω μηχανικής βλάβης ή χτυπήθηκε από εχθρική ρουκέτα;

Πριν μια δεκαετία περίπου έδωσαν άδεια σε αμερικανική εταιρεία εύρεσης και διάσωσης να ψάξει για το χαμένο υποβρύχιο. Η εταιρεία ήταν η ‘nauticos’, εξειδικευμένη με πλούσιο ρομποτικό εξοπλισμό για υποβρύχια έρευνα.

Το ‘Dakar’ μέσα σε τρία χρόνια βρέθηκε!

Ανακαλύφθηκε, όμως, συγχρόνως, και ένα άλλο ναυάγιο 2.300 ετών!

Με το δεύτερο αυτό ναυάγιο η εταιρεία ‘nauticos’ έγινε διάσημη. Η εύρεση του ισραηλινού υποβρυχίου ενδιέφερε αποκλειστικά το Ισραήλ, η εύρεση, όμως, του αρχαίου ελληνικού πλοίου τράβηξε την προσοχή της παγκόσμιας κοινότητας.

Ο τότε πρόεδρος και γενικός διευθυντής της αμερικανικής εταιρίας Τόμ Ντετγουάιλερ είχε δηλώσει:

‘είναι μια πολύ σημαντική ανακάλυψη, αφού μας δίνει πολλά στοιχεία για το πώς γινότανε το εμπόριο την αρχαία εποχή’ . Με μεγάλη υπερηφάνεια έδειξε στους δημοσιογράφους πολλές φωτογραφίες, και συνέχισε: «Έχουμε εντοπίσει περισσότερους από 2.500 αμφορείς οι οποίοι βρέθηκαν ακέραιοι μετά από δύο χιλιάδες τριακόσια χρόνια. Ήταν γεμάτοι με κρασί, με λάδι και άλλα προϊόντα.’

Το τηλεχειριζόμενο μηχάνημα που έφθασε σε βάθος 10.000 ποδιών, φωτογράφισε και βιντεοσκόπησε με μεγάλη λεπτομέρεια τα ευρήματα Η εποχή της βύθισής του, καθορίστηκε από το Ίδρυμα Ναυτικής Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Α & Μ του Τέξας, αφού μελέτησε την τεχνοτροπία κατασκευής των πήλινων σκευών. Οι αμφορείς ήταν ωοειδείς με ύψος 80 ποδιών και πλάτους 30 ποδιών, με δύο χειρολαβές στο λαιμό και χρησιμοποιούνταν για τη διατήρηση του οίνου, περί το τέλος του τρίτου αιώνα π.Χ.

Εκτός από τους εκατοντάδες αμφορείς εντοπίστηκαν και ναυτικά εργαλεία της εποχής που έδωσαν την διαπίστωση πως το σκάφος είχε ένα ιστίο και το ταξίδι που ακολουθούσε ήταν παράκτιο.

Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται, το ξύλινο σκαρί έχασε την δομική ακεραιότητά του από το βάρος των γεμάτων αμφορέων και ‘κάθισε’ στο βυθό. Ο εντοπισμός του έγινε από την άλλη πλευρά του, που ανασηκώθηκε και δεν καλύφθηκε με το πέρασμα των χρόνων.

Εντοπίστηκαν, τουλάχιστον, έξι διαφορετικοί τύποι αμφορέων που συνολικά υπερβαίνουν τους 2.500. Ένα εντυπωσιακό εύρημα είναι η άγκυρα του σκάφους που δεν διαφέρει στο σχήμα από τις σημερινές με τη διαφορά πως τότε ήταν από μολύβι.

Ο χώρος ενδιαίτησης του πληρώματος ήτανε στην πρύμνη, εκεί βρέθηκε μια στάμνα και κύπελλα για πόση νερού.

Θεωρείται πως το σκάφος απέπλευσε από το λιμάνι της Ρόδου και κατευθύνονταν προς την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου.

Περισσότερες πληροφορίες δεν δόθηκαν στην δημοσιότητα από το αναγραφόμενο πιο πάνω ίδρυμα, προκειμένου να εξερευνηθούν ενδελεχώς τα συλλεχθέντα στοιχεία, για τον καθορισμό επιστημονικών συμπερασμάτων τόσο για το εμπόριο και τη διακίνηση αγαθών, όσο και τα ναυπηγικά δεδομένα της εποχής.

Ο Αλέξανδρος στον τύμβο του Αχιλλέως στην Τροία...

... και η κατάκτηση της Ασίας.



Επιμέλεια: Γιώργος Εχέδωρος

“ ὁ Ἀλέξανδρος βουλόμενος δὲ προτρέψασθαι τὸ ἴδιον στράτευμα ἐῤῥόγευσεν αὐτοῖς ἐκεῖ πολὺν χρυσόν, καὶ μετεκάλεσε τὸ αὐτὸ ἐμπόριον Χρυσόπολιν· ὅπερ οὕτως καλεῖται ἕως τῆς νῦν. καὶ ἐξορμήσας ἐκεῖθεν ἐν τῇ Τροίᾳ ἦλθε· καὶ ποιήσας θυσίαν εἰς τὸν τύμβον τοῦ Ἀχιλλέως ὡς ἐκ γένους αὐτοῦ καταγόμενος, ᾔτησε τὸ πνεῦμα αὐτοῦ συμμαχεῖν αὐτῷ ἐντῷ πολέμῳ. ἐκ τοῦ γὰρ Μολοσσοῦ τοῦ υἱοῦ Πύῤῥου καὶ τῆς Ἀνδρομάχης κατήχθη ἡ Ὀλυμπιὰς ἡ μήτηρ τοῦ αὐτοῦ Ἀλεξάνδρου τοῦ Μακεδόνος. καὶ εὐθέως ὡς πάρδαλις ἐκεῖθεν ὁρμήσας ὁ Ἀλέξανδρος, ἅμα τοῖς σὺν αὐτῷ στρατηγοῖς παρέλαβε πάσας τὰς χώρας. καὶ νικήσας τὸν Δαρεῖον, βασιλέα Περσῶν”

(ΙΩΑΝΝΟΥ ΜΑΛΑΛΑ ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΙΑ)
-----------------------
Η Χρονογραφία του Ιω. Μαλάλα γράφτηκε τον 6ο μ.Χ. αιώνα και είναι μια συνοπτική παγκόσμια ιστορία, από τους απώτατους χρόνους μέχρι την εποχή του Ιουστινιανού. Ο Ιωάννης Μαλάλας καταγόταν από την Αντιόχεια, ελληνική πόλη (σημερινή Antakya της Τουρκίας) που ιδρύθηκε από τον Σέλευκο με πρώτο πυρήνα κατοίκων 5.300 Αθηναίους και Μακεδόνες, σύμφωνα και με όσα ο ίδιος αναφέρει στην Χρονογραφία του.

To Aρχαίο Περπερικόν στο όρος των Πνευμάτων

Ο αρχαιολογικός χώρος της αρχαίας πόλης Περπερικόν

Γράφει ο Γιώργος Εχέδωρος

Πριν από τέσσερα χρόνια (Σεπτ’ 2005) η βουλγαρική αρχαιολογική υπηρεσία άρχισε έρευνες στην νότια Βουλγαρία, στην περιοχή της ανατολικής Ροδόπης, νότια της πόλης Καρντζαλί. Η τοποθεσία ήταν γνωστή για τα μεγαλιθικά κατασκευάσματα της. Την περίοδο της τουρκοκρατίας, μάλιστα ονομαζότανε προσφυέστατα «Ντζίν τεπεσί - Βουνό των πνευμάτων».
Σύμφωνα τις ιστορικές πηγές πρόκειται για τη βυζαντινή πόλη Περπερικόν ή Υπερπεράκιον. Είναι γνωστή ως βυζαντινή επισκοπή. Ο βυζαντινός Γεώργιος Ακροπολίτης στο βιβλίο του Historia in brevius redacta, την αναφέρει ως Περπεράκιον:
Οὔστρα δὲ καὶ Περπεράκιον καὶ Κρυβοῦς καὶ τὸ παρακείμενον
τῇ τοῦ Ἀδριανοῦ καὶ κεκλημένον Ἐφραὶμ τοῖς Βουλγάροις κεχείρωτο

Γράφει σχετικά η Βουλγάρα Ekaterina Petrova:
Από τότε που ανακαλύφθηκε και άρχισε να εξερευνείται η αρχαία θρακική πόλη του Περπερικίου που βρίσκεται νότια του Καρντζαλί, έγινε η πιο φημισμένος τόπος, και ένα από τα 100 μεγαλύτερα εθνικά τουριστικά αξιοθέατα της Βουλγαρίας».
Η αλήθεια είναι πως δεν βλέπει κανείς εκεί τίποτε το αξιόλογο εκτός των υπολειμμάτων των μεγαλιθικών κατασκευών.
Η συντάκτης, όμως, μας γνωστοποιεί πως τα μικρά αντικείμενα που ανακαλύφθηκαν στο χώρο εκτίθενται στο ιστορικό μουσείο του Καρντζαλί.
Οι αρχαιολόγοι σύμφωνα με τα ευρήματα που ανακάλυψαν σημειώνουν πως η τοποθεσία κατοικείτο από το 5η χιλιετία π.Χ.
Το συγκρότημα περιλαμβάνει, επίσης, ανάκτορο-ιερό του 4ου-5ου αιώνα π.Χ., οχυρωμένο θρακικό φρούριο, οικισμό και κυκλικό ναό-μαντείο.
Η διαστρωμάτωση των ιστορικών περιόδων πιστοποιήθηκε από τα ευρήματα που συνδέθηκαν με διαφορετικές φάσεις της ιστορικής εξέλιξης της περιοχής.
Έχουν εντοπιστεί από τους αρχαιολόγους δεκάδες βωμοί, νεκροδώματα , εκατοντάδες τελετουργικά σκεύη και εργαλεία των πιστών ή των ιερέων, που χρησιμοποιούσαν για να επικοινωνήσουν και να κατευνάσουν τους Θεούς με τη φωτιά και το κρασί, όπως συνήθιζαν οι αρχαίες θρακικές φυλές.

Στο κέντρο του αρχαίου ναού τοποθετήθηκε το αντίγραφο του λίθινου άμβωνα.

Σε εξέχουσα θέση υπήρχε μια προφητική λάρνακα που αφιερώθηκε από τη φυλή των Βεσσών Θρακών, προς τιμή του αρχαίου έλληνα θεού του οίνου, Διόνυσο. Αυτό πιστοποιείται από την σχετική ελληνική επιγραφή.
Θεωρείται πως εδώ ήταν μια από τις πρωτεύουσες - έδρες των Θρακών βασιλέων της φυλής των Οδρυσών, Τήρη και Σιτάλκη, πατέρα και γιου αντίστοιχα...
Δύο από τα πιο εντυπωσιακά ευρήματα που μπορεί να δει κανείς είναι ένας βωμός λαξευμένος μέσα στους βράχους που χρονολογείται από την εποχή του χαλκού καθώς και ένα αντίγραφο πέτρινου άμβωνα ( ο πρωτότυπος εκτίθεται στο μουσείο) που δημιουργήθηκε στο τέλος του τέταρτου ή αρχές του πέμπτου αιώνα μετά Χριστό. Και το κομμάτι αυτό χαρακτηρίζεται ως μοναδικό και το αρχαιότερο στο είδος του σε χριστιανικό ναό στη Ροδόπη, όπου βρισκόταν η επισκοπή Περπερικόν.
Σε ένα από τα πιο ψηλά σημεία της περιοχής υπάρχει ένας τοίχος περίπου τρία μέτρα ύψος που έχει δύο ορθογώνιες τρύπες για παράθυρα. Πρόκειται για ένα απομεινάρι ενός ρωμαϊκού τείχους με φρούρια που χτίστηκε κυκλικά του λόφου, περιμετρικά του μεγάλου ρωμαϊκού παλατιού.

Οι Βούλγαροι ιστορικοί αναφέρουν πως δύο σημαντικά γεγονότα είναι γνωστά για το αρχαίο Περπερικόν.
Σημειώνει η Petrova:
«Το πρώτο γεγονός ήταν η επίσκεψη του Μέγα Αλέξανδρου, του πιο σπουδαίου Έλληνα κυβερνήτη και Στρατάρχη, που σε αυτό το σημείο έλαβε την προφητεία, η οποία εκπληρώθηκε τελικά, πως θα κατακτούσε όλον τον αρχαίο κόσμο.
Η δεύτερη προφητεία προβλέφθηκε από τον πατέρα Αύγουστο τον Οκταβιανό για την μελλοντική δόξα του γιού του, Αύγουστου, που κληρονόμησε τελικά τον Καίσαρα και έγινε ο πρώτος Κυβερνήτης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.»
Η αρχαία αυτή πολιτεία βρίσκεται σε υψόμετρο 470 μέτρων. Ο τεράστιος όγκος των δομημένων βράχων, ότι απέμεινε από τις καταστροφές των αιώνων, φανερώνει ελάχιστα το αρχαίο μεγαλείο της πόλης.
Παρά τις καταστροφές της από τους Γότθους, τους Ούννους και τους Σλάβους η πόλη διατηρήθηκε μέχρι το δέκατο τρίο αιώνα.
Η υδατοδεξαμενή του αρχαίου κάστρου, λαξευμένη βράχο.

Σχετικές αναφορές:
1.ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΛΟΓΟΘΕΤΟΥ ΤΟΥ ΑΚΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΟΙΗΜΑ
2.Klearchos guide to the galaxy
3.Balkan Travellers
4.Κardzhali-Soufli.com

Ο χαμένος Λαβύρινθος του Μινώταυρου

Ο Θησέας σκοτώνει το Μινώταυρο, αναπαράσταση σε αγγείο

Γράφει ο Γιώργος Εχέδωρος

Έχει πολύ ενδιαφέρον να ασχολείσαι με έναν λαό που με τον βίο του στο διάβα των αιώνων πρόσφερε στην ανθρωπότητα την υπέρτατη έννοια της ζωής: γνώση, μάθηση, αναζήτηση, τέχνη, ελευθερία, ανεξαρτησία.
Γράφει ο J. Alexander Mac Gillivray για τον σέρ Άρθουρ Τζον Έβανς:
«Ο Έβανς, ένα πλουσιόπαιδο, έθεσε ως στόχο να αναζητήσει την προέλευση του ευρωπαϊκού πολιτισμού καθώς αισθανότανε πως αυτός ο πολιτισμός ήταν συνδεδεμένος με την καταγωγή των Ελλήνων.
"Δε δίστασε να ενωθεί με τους Κρητικούς στον απελευθερωτικό αγώνα τους κατά του τουρκικού ζυγού.
Ο Έβανς έκανε φθονερές συγκρίσεις μεταξύ του ελεύθερου και ανεξάρτητου πνεύματος που παρατήρησε στη Μινωϊκή τέχνη και στο μονότονο ρυθμό που είδε στους Οθωμανούς καθώς και στην αρχαία Μέση Ανατολή και την αιγυπτιακή τέχνη.
Από τότε που αποσύρθηκαν οι Τούρκοι από την Κρήτη το 1898 οι αρχαίοι Μίνωες παρέμειναν όμηροι του Έβανς, με ορισμένες προϋποθέσεις.»
Τι ήθελε να επιτύχει ο Έβανς:
Α. Ήθελε να αποδείξει πως η μύθος, για τα ‘ειδωλολατρικά ελληνικά μυθεύματα’ του μεσαίωνα είχαν έρεισμα στέρεο.
Β. Ήθελε να πείσει τον κόσμο πως τα μυθεύματα αυτά, αποτελούν μια στιβαρή βάση όπου στηρίχθηκε ο ελληνικός πολιτισμός.
Γ. Ήθελε να θεμελιώσει την ιδέα πως η ευρωπαϊκή αναγέννηση που ήταν συνέχεια του ελληνικού πολιτισμού βασιζόταν όχι σε θρύλους και αόριστες παραδόσεις αλλά σε ιστορικά γεγονότα που κατόπιν μυθοποιήθηκαν...
“Για παράδειγμα», σημειώνει ο πιο πάνω αναφερόμενος, «ο Έβανς επέμενε ότι οι Μίνωες ήταν ελεύθεροι από κάθε εξωτερική επιρροή, αν και αυτός ήταν ο μοναδικός που ανακάλυψε αρχαιολογικά στοιχεία ισχυρής παρουσίας Αιγυπτίων και Μυκηναίων ελλήνων στην Κνωσό.»
Ναι, αποκαλύφθηκε το εντυπωσιακό παλάτι του Μίνωα. Αυτό είναι ένα γεγονός. Εκατοντάδες χιλιάδες περιηγητές επισκέπτονται κάθε χρόνο τον αρχαιολογικό χώρο της Κνωσού.

Φώτο: Νόμισμα της Κνωσού με σχέδιο το Λαβύρινθο

Ο απόηχος της ιστορίας του βασιλιά Μίνωα με τον τερατώδη Μινώταυρο πλανάται ακόμη πάνω από το μινωικό παλάτι.

Ο Μινώταυρος

Το γιγάντιο θηρίο που είχε σώμα ανθρώπου και κεφάλι ταύρου θεωρείται πως ήταν παιδί της γυναίκας του βασιλιά, που συνευρέθει με έναν ταύρο και βρυχάται ασταμάτητα μέσα στα σκοτεινά δώματά του Λαβύρινθου. Προσμένει τον ετήσιο φόρο των Αθηνών, επτά αγόρια και επτά κορίτσια για να τα κατασπαράξει. Ώσπου ήρθε ο ήρωας Θησέας για να τον σκοτώσει.
Ο Λαβύρινθος σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα του Μίνωα, Δαίδαλο, που δραπέτευσε μαζί με το γιο του Ίκαρο από την Κρήτη, πετώντας με φτερά που κατασκεύασαν από κερί των μελισσών και φτερά πουλιών.
Τριάντα χρόνια έκανε ανασκαφές ο Έβανς στην Κρήτη. Έψαξε παντού να βρει τον περίφημο Λαβύρινθο. Ήταν βέβαιος πως θα τον έβρισκε.
Γράφει σχετικά η Μαίρη Αδαμοπούλου:
"Μπορεί να έχει το όνομα, το σπήλαιο του Λαβυρίνθου στην Κρήτη, αλλά δεν είναι η μυθική φυλακή του Μινώταυρου, όπως υποστηρίζουν ερευνητές που το επισκέφθηκαν ξανά
Σκοτεινό, πολύπλοκο, γεμάτο στενούς διαδρόμους μήκους 2,5 χλμ. και δεκάδες τυφλά δωμάτια. Όσοι βρέθηκαν στα σωθικά του κατά τη διάρκεια σεισμού λένε ότι άκουσαν βρυχηθμό άγριου ζώου. Σε συνδυασμό με το γεγονός ότι αυτό το εγκαταλελειμμένο λατομείο βρίσκεται κοντά στη Γόρτυνα ήταν αρκετό για να ταυτιστεί στο συλλογικό ασυνείδητο με τον μυθικό Λαβύρινθο. Τη θεωρία αυτή, που έχει δεχτεί επιστημονικά πυρά, έρχεται να επανεκτιμήσει μια ομάδα Βρετανών και Ελλήνων ερευνητών, επιχειρώντας να απαντήσει σε ένα ερώτημα που ταλανίζει εδώ και αιώνες τους ειδικούς: πού βρίσκεται ο Λαβύρινθος του Μινώταυρου;»

Κνωσός

Ο Λαβύρινθος της Αιγύπτου

Λαβύρινθος όμως δεν υπήρχε μόνον στην Κρήτη. Υπήρχε και στην Αίγυπτο. Αυτό, τουλάχιστον, μας αναφέρει ο Ηρόδοτος που πήγε και το είδε:
«... καὶ δή σφι μνημόσυνα ἔδοξε λιπέσθαι κοινῇ, δόξαν δέ σφι ἐποιήσαντο λαβύρινθον, ὀλίγον ὑπὲρ τῆς λίμνης τῆς Μοίριος κατὰ Κροκοδείλων καλεομένην πόλιν μάλιστά κῃ κείμενον· τὸν ἐγὼ ἤδη εἶδον λόγου μέζω. [2] εἰ γάρ τις τὰ ἐξ Ἑλλήνων τείχεά τε καὶ ἔργων ἀπόδεξιν συλλογίσαιτο, ἐλάσσονος πόνου τε ἂν καὶ δαπάνης φανείη ἐόντα τοῦ λαβυρίνθου τούτου.»
Δηλαδή,
«Για να ενισχύσουν τους δεσμούς μεταξύ τους, αποφάσισαν ν’ αφήσουν ένα κοινό μνημείο της βασιλείας τους και έχτισαν έναν λαβύρινθο λίγο μακριά από τη λίμνη Μοίρη, κοντά στο σημείο που λέγεται πόλη των Κροκοδείλων. Είδα αυτό το κτίριο, το οποίο δεν νομίζω πως μπορώ να περιγράψω, πρέπει να στοίχισε σε κόπο και σε χρήμα περισσότερο από όλα τα τείχη και τα δημόσια έργα όλων μαζί των Ελλήνων.»

Μινωίτες και Αιγύπτιοι

Οφείλουμε να επεξηγήσουμε πως ο Ηρόδοτος αναφέρεται για τους αιγύπτιους βασιλείς Amenemhêt τον Γ΄ και την κόρη του μετά ως βασίλισσα περί το 1790 π.Χ. Πράγμα το οποίο δηλώνει τις σχέσεις που είχαν οι Μινωίτες με τους Αιγύπτιους.

Κακώς όμως αναγράφεται σε πολλά βιβλία πως ο Λαβύρινθος δημιουργήθηκε πρώτα στην Αίγυπτο με αφορμή την αναφορά του Ηροδότου. Η λέξη ‘Λαβύρινθος’ έχει ρίζα ελληνική, είναι συγγενής με τη λέξη λαύρα=διάδρομος, ρύμη, στενωπός, ενώ η κατάληξη συναντιέται όπως Μήρ-ινθος, υάκ-ινθος κλπ.

Μετά τον Ηρόδοτο ή καλύτερα μετά την αναφορά του Στράβωνα για Λαβύρινθους, γίνεται συχνή αναφορά και για άλλα μέρη, αλλά κατ’ ουσία, υπονοούνται στοές σε κάποια οροσειρά, τίποτε περισσότερο.
Το ερώτημα που αναφύεται είναι: θα βρεθεί ποτέ ο Λαβύρινθος του Μινώταυρου;
Οι ερευνητές, που προέρχονται από Μ. Βρετανία και Αυστρία, είναι αισιόδοξοι. Πιστεύουν πως ένα σύμπλεγμα σπηλαίων κοντά στην αρχαία Γόρτυνα θα μπορούσε να κρύβει το περίφημο κατασκεύασμα του Δαίδαλου.

Τα Video

Θα παρουσιάσουμε πιο κάτω δύο Video.

Το ένα αφορά το λεγόμενο σπήλαιο του Λαβύρινθου, που πρόκειται για αρχαίο λατομείο στην Κρήτη και το δεύτερο video αναφέρεται σε τεράστιο σπήλαιο της νήσου Μάλτας, δυτικά της Κρήτης, όπου πληροί τους όρους της κατοικίας του Μινώταυρου. Υπάρχουν εκεί ...τριάντα χιλιάδες σκελετοί στα τεράστια χαοτικά δώματα του σπηλαίου, που σήμερα είναι κλειστά.
The Labyrinth of Crete
The Labyrinth of Crete is situated circa 3 km northeast from the archaeological site of Gortys at central Crete. It is an underground quarry in marly limestone, excavated probably during the Roman ...



Malta and Underground Tombs




Αναφέρθηκαν:
Ο J. Alexander Mac Gillivray είναι ο συγγραφέας του βιβλίου: Minotaur: Sir Arthur Evans and the Archaeology of the Minoan Myth (New York: Hill and Wang, 2000).
Μαίρη Αδαμοπούλου: ΕΡΕΥΝΗΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΣΕ ΛΑΤΟΜΕΙΟ ΣΤΗ ΝΟΤΙΑ ΚΡΗΤΗ—δημοσίευμα εφημ. ‘ΤΑ ΝΕΑ’ 20-10-2009
Ηρόδοτος βιβλίο Β΄ στ.148.
Μετάφραση κειμένου Ηροδότου από: Κάκτος
Λεξικό Liddell & Scott.

Ο Κένταυρος με το λαγούτο επιστρέφει στη Λαμία

Εντοπίστηκε το χαμένο μεσαιωνικό ανάγλυφο του κάστρου της Λαμίας

Το ανάγλυφο του κάστρου της Λαμίας. Χρονολογημένο από τον 11ο ως τον 13ο αιώνα, εικονίζει κένταυρο με κάλυμμα στο κεφάλι, στα χέρια ένα λαγούτο και δίπλα του μια μετέωρη, μικρή γυναικεία μορφή που χορεύει.

ΜΑΡΙΑ ΘΕΡΜΟΥ

Να επιστραφεί εκεί όπου ανήκει. Στο κάστρο της Λαμίας!

Η παρότρυνση είναι δική μας, η επιστημονική τεκμηρίωση όμως ενός μεσαιωνικού ανάγλυφου που κοσμούσε κάποτε το φρούριο, αλλά στη συνέχεια «χάθηκε», ανήκει στον αρχαιολόγο κ. Γιώργο Δεσπίνη, ο οποίος την κατέθεσε πριν από μερικές ημέρες, κατά την τελετή βράβευσής του από το Μουσείο Μπενάκη.

«Αντίδωρο» τη χαρακτήρισε ο ίδιος απέναντι στις εμπεριστατωμένες αναφορές συναδέλφων του (μερικοί εκ των οποίων και μαθητές του), αλλά και ένα μικρό μάθημα έρευνας για τους ακόμη νεώτερους.

Ο κ. Δεσπίνης, άλλωστε, βαθύς γνώστης της αρχαίας γλυπτικής και αρχιτεκτονικής, ιδίως της Κλασικής και της Ελληνιστικής περιόδου, είναι ο κατ΄ εξοχήν έλληνας αρχαιολόγος με το ειδικό ταλέντο της ταύτισης αρχαίων έργων, κάτι το οποίο επισήμαναν όλοι οι ομιλητές. «Το ανάγλυφο του κάστρου της Λαμίας», τα ίχνη του οποίου φαινόταν να έχουν χαθεί λίγο μετά τα μέσα του 19ου αιώνα, ήταν το θέμα της ομιλίας του, στη διάρκεια της οποίας «πήρε από το χέρι» το πολυπληθές ακροατήριό του για να καταγράψει τη διαδρομή του: η πρώτη καταγραφή του ανάγλυφου είχε γίνει από κάποιον περιηγητή το 1706. Το είδε στη θέση του πάνω από μια πύλη του κάστρου, χωρίς να προσδιορίζει ποια, ενώ ανέφερε ότι σε αυτό εικονιζόταν ένα πρόσωπο που έκρουε όργανο, πιθανώς κιθάρα, και δίπλα του μια μικρότερη μορφή. Αρκετά αργότερα, όμως, στις αρχές του 19ου αιώνα, μια άλλη ερμηνεία της παράστασης ήθελε τα πρόσωπα πιο συγκεκριμένα: τον Κένταυρο Χείρωνα να μαθαίνει λύρα στον Αχιλλέα. Στη συνέχεια, το ανάγλυφο «βρίσκεται» στον Πειραιά. Υπάρχει άλλωστε το έγγραφο που βεβαιώνει την παραλαβή του από το Φρουραρχείο της πόλης, το 1869. Και από εκεί όμως μετακινείται προς την... αυλή του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου, σε έγγραφο του οποίου εντοπίζεται (1880) με την επισήμανση, για πρώτη φορά, ότι πρόκειται για μεσαιωνικό ανάγλυφο που απεικονίζει μορφή Κενταύρου και μια γυναικεία μορφή. Πού βρίσκεται σήμερα αυτό το μαρμάρινο ανάγλυφο;

Στο Βυζαντινό Μουσείο, απαντά ο κ. Δεσπίνης, ο οποίος το χρονολογεί στον 11ο ως 13ο αιώνα, διευκρινίζοντας πλέον και την παράστασή του: Κένταυρο με κάλυμμα στο κεφάλι και στα χέρια ένα λαγούτο και δίπλα του μια μετέωρη μικρή γυναικεία μορφή που εμφανώς χορεύει, ενώ στο χέρι της κρατάει σάλι που ανεμίζει. Οι διαστάσεις του είναι 94x72 εκατοστά και το υλικό του μάλλον έχει ως προέλευση τη Λαμία. Τώρα πια, αν όχι το ίδιο αλλά ένα αντίγραφό του μπορεί να τοποθετηθεί πάνω από την πύλη του κάστρου.
Το Βήμα

SOS από τον απαχθέντα δάσκαλο Αθ. Λερούνη

Γράφει ο Γιώργος Εχέδωρος

Είχαμε επισημάνει, σε προηγούμενο δημοσίευμά μας, για την άπραγη αποστολή της αντιπροσωπείας που πήγε να συναντήσει στο Νουριστάν τον απαχθέντα Έλληνα δάσκαλο Αθανάσιο Λερούνη. Σήμερα δημοσιοποιείται η ουσία του περιεχομένου των επιστολών αυτών.
Έτσι, ως SOS μεταφράζονται οι επιστολές του Έλληνα κοινωνικού λειτουργού που βρίσκεται αιχμάλωτος των Ταλιμπάν περισσότερο από έναν μήνα.
Το SOS εστάλη, ιδιοχείρως, στις κυβερνήσεις του Πακιστάν και της Ελλάδας καθώς και τις ελληνικές φιλανθρωπικές οργανώσεις στην Ελλάδα, (έτσι αναφέρεται στο πακιστανικό δημοσίευμα) για να επισπεύσουν τις προσπάθειες για την ασφαλή απελευθέρωσή του.
Σύμφωνα με ειδησεογραφικές πακιστανικές πηγές ο αιχμάλωτος κρατείται σε κρησφύγετο της επαρχίας Νουριστάν του Αφγανιστάν και το SOS παραδόθηκε με τις επιστολές του σε αντιπροσωπεία ηλικιωμένων Καλάς και μουσουλμάνων που πήγαν για δεύτερη φορά στην αναφερόμενη επαρχία, επιδιώκοντας την απελευθέρωσή του.
Απευθυνόμενος προς την κυβέρνηση του Πακιστάν ο Λερούνης έγραψε χαρακτηρίζοντας τον εαυτό του «φιλάνθρωπο που προσπαθεί να προσφέρει καθαρό νερό, εκπαίδευση και υγειονομικές υπηρεσίες στους ανθρώπους της περιοχής Kalash».
Στις άλλες δύο επιστολές έγραψε με δραματικό τρόπο πως πρέπει να αντιμετωπίσει τις συνέπειες αν η πακιστανική κυβέρνηση δεν λάβει υπόψη της τις απαιτήσεις των Ταλιμπάν για τα λύτρα $2 εκατομ. που ζητούν για την απελευθέρωσή του, καθώς και την απελευθέρωση των τριών αιχμαλώτων αξιωματούχων των Ταλιμπάν που βρίσκονται στις πακιστανικές φυλακές.

Η μεγάλη Αλβανία και...

...το νέο Αλβανικό Λεξικό

Του ΚΩΣΤΑ ΚΑΛΥΜΝΙΟΥ

Μετά την περίφημη εγκυκλοπαίδεια των Σκοπίων και την σωρεία αντιδράσεων (Αλβανία, Βουλγαρία, Μεγάλη Βρετανία), για τα ανιστόρητα γραφόμενά της, σειρά κατά του κύματος των ανθελληνικών επιθέσεων πήρε η Αλβανία του Σαλί Μπερίσα.
Επιχειρείται ευθεία παραχάραξη και οικειοποίηση της ελληνικής ιστορίας της Ηπείρου, ενώ υποβαθμίζεται η παρουσία της ελληνικής μειονότητας που ζει στις πατρογονικές της εστίες. Η επιθετική αυτή στάση πηγάζει μέσα από την Ακαδημία Επιστημών της Αλβανίας και στηρίζεται από τον πρωθυπουργό της Αλβανίας, Σαλί Μπερίσα, γνωστό αμφιλεγόμενο πολιτικό πρόσωπο, με αδιαφανή «κριτήρια» και εν γένει τοποθετήσεις έναντι της Ελλάδας.Στην εισαγωγή του Λεξικού αυτού, μάλιστα, η Αλβανική Ακαδημία επισημαίνει ότι «το λεξικό είναι «εθνικού χαρακτήρα», καθώς το περιεχόμενό του αφορά τα αλβανικό έθνος και την πατρίδα του».
Στους δύο τόμους του Λεξικού διατυπώνονται οι γνωστοί αλβανικοί ισχυρισμοί, καθώς με. επιστημονικό τρόπο «επιβεβαιώνεται» η διαχρονικά αλβανική ταυτότητα της Ηπείρου, της Άρτας, των Ιωαννίνων, της Πρέβεζας και της Ηγουμενίτσας, οι οποίες, μάλιστα, σύμφωνα με την Αλβανική Ακαδημία, παραχωρήθηκαν στην Ελλάδα με τη χάραξη των ελληνοαλβανικών συνόρων. Εμφανίζονται, δηλαδή, όλες αυτές οι περιοχές ως κατακτημένες από τον ελληνικό στρατό που, τελικά, παραχωρήθηκαν στην Ελλάδα.
Μεγάλα αποσπάσματα του Λεξικού, αλλά και η φιλοσοφία που το διαπνέει, υπηρετούν τον αλβανικό μεγαλοϊδεατισμό και καλλιεργούν τις αλυτρωτικές διαθέσεις των «Τσάμηδων», προσφέροντας ιστορικό και πολιτικό άλλοθι.
Στο Λεξικό επιχειρείται η παραχάραξη και η οικειοποίηση της Ελληνικής ιστορίας της Ηπείρου, ενώ υποβαθμίζεται η παρουσία της ελληνικής μειονότητας στις περιοχές που αποτελούν τις πατρογονικές εστίες τους.
Στο Λεξικό δεν υπάρχει λήμμα για τον εθνικό, δημογραφικό και γεωγραφικό προσδιορισμό της εθνικής ελληνικής μειονότητας. Αλλά και στις περιπτώσεις που υπάρχει λήμμα, οι αναφορές είναι ιδιαίτερα προβληματικές, όπως, π.χ., στην περίπτωση της Δρόπολης, όπου ακόμη και το κομμουνιστικό καθεστώς είχε αποδεχθεί τον μειονοτικό χαρακτήρα της περιοχής. Το Λεξικό αναφέρει ότι οι Έλληνες μειονοτικοί κάτοικοί της δεν είναι αυτόχθονες, χωρίς καν να αναφέρει πώς και πότε εγκαταστάθηκαν στην περιοχή.!
«Σε σχέση με το πότε και τις συνθήκες κατά τις οποίες εγκαταστάθηκε ελληνικός πληθυσμός στη Δρόπολη, καθώς και με τον τόπο προέλευσής τους έχουν διατυπωθεί διάφορες απόψεις», αναφέρει χαρακτηριστικά το Λεξικό (σελ. 537). Διατυπώνεται, μάλιστα, ο ισχυρισμός ότι δύο χωριά, η Φραστάνη και η Λιουγκάρη, είναι αλβανικά.Σε άλλα χωριά, όπως το Φοινίκι, το Αλίκο, η Δίβρη, το Μεσοπόταμο, επιχειρείται να αμφισβητηθεί ο αμιγώς ελληνικός χαρακτήρας τους και υπάρχει απλώς η αναφορά ότι «στην πλειοψηφία ο πληθυσμός ανήκει στην ελληνική μειονότητα».
Στο πλαίσιο της επιχείρησης αυτής, εξαφανίζεται απολύτως η ελληνική ταυτότητα περιοχών κοντά σε περιοχές «Τσάμηδων», όπως είναι η Λιβαδιά, αλλά και η ίδια η Χιμάρα. Ακόμη όμως και για τα ελληνικά χωριά, προκειμένου να επισημανθεί η υποτιθέμενη αλβανική ταυτότητά τους, αναφέρονται, συγχρόνως, οι ονομασίες που είχαν δώσει οι Αλβανοί μπέηδες στα χωριά επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ή τα αλβανικά ονόματα που είχε δώσει το κομμουνιστικό καθεστώς.
Στο Λεξικό εξαφανίζεται ή μειώνεται (με αναφορές ότι «κατάγεται από γονείς ελληνικής εθνικότητας») η ελληνική ταυτότητα επιφανών προσωπικοτήτων της ελληνικής μειονότητας. Από την μεταχείριση αυτή δεν ξέφυγε ούτε ο πιο γνωστός στρατευμένος με το κομμουνιστικό σύστημα μειονοτικός συγγραφέας, Πάνος Τσούκας.
Μελανή σελίδα στην υπόθεση του Λεξικού είναι ότι στην ομάδα των συγγραφέων περιλαμβάνονται και κατ' ευφημισμόν μειονοτικοί, όπως ο Φίλιππος Λίτσος (θεωρητικός του υποτιθέμενου ελληνικού μεγαλοϊδεατισμού εναντίον της Αλβανίας) και ο Νίκος Ρόγκας. Στην σημερινή εποχή της παγκοσμιοποίησης και της Ενωμένης Ευρώπης, δυστυχώς, φαίνεται ξεκάθαρα ότι τα κρατίδια των Βαλκανίων αδυνατούν να απαγκιστρωθούν από την εθνικιστική και επεκτατική τους πολιτική.

Η Πανηπειρωτική Ομοσπονδία Αυστραλίας καταδικάζει την έκδοση του Λεξικού, εφόσον δεν υπηρετεί την επιστήμη, αλλά αντιθέτως, συμφέροντα και αντιλήψεις που είναι επιζήμιες για την ειρήνη στον ευρύτερο Βαλκανικό χώρο.

Kalash - Πακιστάν: Άπραγη επέστρεψε η αποστολή για τον απαχθέντα Έλληνα δάσκαλο…

Γράφει ο Γιώργος Εχέδωρος

Τα διεθνή μέσα ενημέρωσης αφιερώνουν αρκετό χρόνο και χώρο στην επίθεση που πραγματοποιεί, σήμερα, ο πακιστανικός στρατός στο βόρειο-δυτικό μέρος της χώρας για τον εκδιωγμό των Ταλιμπάν από το πακιστανικό έδαφος.
Ήδη τα θύματα είναι δεκάδες.
Από την άλλη πλευρά, η δωδεκαμελής διαπραγματευτική αντιπροσωπεία που είχε πάει στο Νουριστάν για την απελευθέρωση του Έλληνα εθελοντή που απήχθη από του Ταλιμπάν, στις 8 Σεπτεμβρίου, επέστρεψε στο Τσιτράλ άπραγη.
Παρά τις προσπάθειες που κατέβαλε να συναντήσει τον απαχθέντα Έλληνα δάσκαλο Αθανάσιο Λερούνη από τη μια, και να διεξαγάγει σχετικές συζητήσεις -διαπραγματεύσεις με τους απαγωγείς από την άλλη, δεν κατόρθωσε τίποτε το ουσιώδες, λόγω της έκρυθμης κατάστασης που επικρατεί στην περιοχή.
Ήδη, όπως προαναφέρθηκε, οι πακιστανικές ένοπλες δυνάμεις διεξάγουν μάχες με τους Ταλιμπάν στα βορειοδυτικά της χώρας και υπάρχουν ήδη 25 νεκροί. Τα τοπικά μέσα ενημέρωσης αναφέρουν πως οι Ταλιμπάν επιτέθηκαν σε νατοϊκή βάση, στα βορειαδυτικά του Πακιστάν, και κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης σκοτώθηκαν αρκετοί και από τις δύο πλευρές.
Ο επικεφαλής της αντιπροσωπείας διευκρίνισε πως μετά από οκτώ ημέρες που βρίσκονταν στο Νουριστάν το μόνο που κατάφερε ήταν να συναντήσει έναν εκπρόσωπο των Ταλιμπάν ο οποίος επανέλαβε την απαίτηση λίτρων δύο εκατομμυρίων δολαρίων και την απελευθέρωση τριών ηγετών των Ταλιμπάν από τις πακιστανικές φυλακές με αντάλλαγμα την ασφαλή απελευθέρωση του θύματος.
Ο εκπρόσωπος αυτός, τους παρέδωσε τέσσερα γράμματα του δάσκαλου Αθανάσιου Λερούνη που απευθύνονταν:
Α. στο ελληνικό προξενείο του Ισλαμαμπάντ
Β. στην Ένωση Ελλήνων Δασκάλων
Γ. στην Κυβέρνηση του Πακιστάν
Δ. στα μέλη της αποστολής των διαπραγματεύσεων.
Οι στρατιωτικές δραστηριότητες του πακιστανικού στρατού επέδρασαν αρνητικά στην όλη διαπραγματευτική προσπάθεια.

Πράβδα: «Μακεδονική Εγκυκλοπαίδεια» ένα ιμπεριαλιστικό όπλο της Δύσης...

Γράφει ο Γιώργος Εχέδωρος

Με ένα άρθρο-καταπέλτη για την πολιτική που ακολουθεί η πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας καθώς και την χωρίς μέλλον, τακτική της, έναντι των γειτόνων της, επισημαίνει η εφημερίδα Πράβδα της Μόσχας.
Παρουσιάζει ως σεισμό, την ονομαζόμενη ‘μακεδονική εγκυκλοπαίδεια’ που δημοσιεύθηκε στα Σκόπια, σεισμός ο οποίος έχει ταρακουνήσει υπονομεύοντας την ασφάλεια με την έξωθεν ιμπεριαλιστική πολιτική, που ακολουθεί στη βαλκανική χερσόνησο.
Επισημαίνεται πως η ιμπεριαλιστική τάση και τα όποια κέρδη της μικρής χώρας θεμελιώθηκαν επάνω σε μια «Νέα Ιδέα» ή καλύτερα, σημειώνει ο συντάκτης, επάνω το Τίποτε, σε μια Ουτοπία...
«Υποτίθεται πως η νέα ιδεολογία θα οδηγήσει τους λαούς και τα έθνη της περιοχής σε μια ευημερία αφού εναγκαλιστούν τον ευρωπαϊκό και τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό που πρέπει να συνοδεύεται από την άρνηση της ιστορικής εμπειρίας τους.
Με άλλα λόγια οι μικροί λαοί των Βαλκανίων κλήθηκαν να υιοθετήσουν «Νέα Ταυτότητα», «Ξένη νοοτροπία» για να καθιερώσουν ένα καθεστώς άρνησης του εαυτού τους, ως ανταλλάξιμο υλικό σε μια υποσχόμενη ευημερία τους».
Μετά την σοσιαλιστική εποχή επικρατεί μια ανασφάλεια στους λαούς της περιοχής, όπως είναι η Fyrom, που αισθάνεται πως πρέπει να καλυφθεί κάτω από το πέπλο του δυτικού ιμπεριαλισμού.»
Ο συντάκτης αναφέρει πως με την στρατηγική αυτή αναφύονται προβλήματα τα οποία δεν πρέπει να παραβλέπουμε.
Πρώτα απ’ όλα οι παλαιοί εχθροί βρίσκονται ήδη κάτω από το ίδιο πέπλο και κανείς πια δεν δικαιούται να φωνάξει πως «Ο Ιμπεριαλισμός βρωμά...».
Ο συντάκτης της Πράβδα επισημαίνει, πως ο σχεδιασμός είναι πολύ απλός και άλλωστε πολύ παλιός.
‘Ο καθένας εγκαταλείπει τα προσωπικά συμφέροντά του, στο όνομα του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, ο οποίος καθορίζει στον καθένα τα ενδιαφέροντα που οφείλει να έχει και τις τακτικές που πρέπει να ακολουθήσει.
Και αυτή είναι μια ‘πάγια’ στρατηγική της ιμπεριαλιστικής πολιτικής όπου ακολουθείται η Λογική της Κατανομής των Λαών σε Χρήσιμους (ως προς τους σκοπούς της) και στους Μη χρήσιμους.
'Αυτή η λογική ακολουθείται στην πρώην γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας:
« Τα Σκόπια έπαιξαν πρωτεύοντα ρόλο στο διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας, τώρα όμως είναι άνευ αξίας. Είναι ένας λαός αιχμάλωτος και με την κάννη του όπλου επάνω στο κεφάλι του.
Η πρώην γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας βρίσκεται στο τέλος μιας διαδικασίας αφού είναι κατακερματισμένη και ανίκανη να κάνει οτιδήποτε.»

Στο άρθρο αναφέρεται πως η υποσχόμενη ευημερία των δυτικών ιμπεριαλιστών για την οποία οι Σλαβομακεδόνες έκαναν όλες τις ανοησίες που ξέρουμε, δεν υπάρχει πουθενά στο μέλλον και δεν θα ξαναβρούν την ευημερία και την σταθερότητα που είχαν στο παρελθόν στο σχήμα της Γιουγκοσλαβίας.
«Τα Σκόπια, η πρωτεύουσα της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας έχει γίνει η μεγαλύτερη λειτουργική βάση της C.I.A. για την αμερικανική κατασκοπεία και το γενικότερο χειρισμό των Βαλκανίων. Οι Αμερικανοί αισθάνονται εκεί ασφαλέστεροι από οποιαδήποτε άλλη περιοχή. Και τώρα, που αναμένεται να παπαγαλίσουν οι Σλαβομακεδόνες τις ιμπεριαλιστικές αναλήθειες, έρχεται η νέα ‘μακεδονική εγκυκλοπαίδεια’ που διαχέει την απαγορευμένη γνώση.»
Ο αρθρογράφος επισημαίνει πως η εγκυκλοπαίδεια είναι μια εκδοχή των ιμπεριαλιστών που ρητορεύει αυτά τα οποία δεν μπορεί να πει δημόσια η Κυβέρνηση των Σκοπίων.
«Αυτό όμως δεν είναι ασήμαντο, όπως φαίνεται, γιατί η εγκυκλοπαίδεια εκδόθηκε από την αιγίδα της «Μακεδονικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών (MANU). Γιατί όμως η εγκυκλοπαίδεια χαρακτηρίστηκε αιρετική; Για ένα πράγμα, η εγκυκλοπαίδεια δηλώνει ότι οι ‘Μακεδόνες’ είναι Σλάβοι, το οποίο υπονομεύει το ιμπεριαλιστικό σχέδιο εφεύρεσης νέων εθνών στο έδαφος της πρώην Γιουγκοσλαβίας.
»Η εγκυκλοπαίδεια αποκαλύπτει περαιτέρω πως οι Αλβανοί κάτοικοι της FYROM δεν είναι γηγενείς και ότι εγκαταστάθηκαν βίαια περί το δέκατο έκτο αιώνα, εκτοπίζοντας τους Σλαβομακεδόνες.
Υπάρχει ακόμη μία πιο σύγχρονη εκδοχή αυτής της περίπτωσης όπου δεν έχει δημοσιευθεί και χαρακτηρίζεται ως άκρως απόρρητη.»
Ο συντάκτης εμβαθύνει στην ανάλυση του γυρίζοντας λίγα χρόνια πίσω και μιλά για τους «διαχωριστές Αλβανούς».
«Το 2001 εκπαιδεύτηκαν από την βρετανική υπηρεσία SAS και από τις Αμερικανικές Ειδικές Δυνάμεις στην Αλβανία και στην σερβική επαρχία του Κοσσυφοπεδίου, Αλβανοί τρομοκράτες που σχεδίαζαν τη διάσπαση της FYROM.
Αφ’ ενός οι Αμερικανοί έχουν εκπαιδεύσει και υποστηρίξει την τρομοκρατική οργάνωση ΟΝΑ για κλίμα αναστάτωσης και ακρωτηριασμού της FYROM και από την άλλη έχουν υποδείξει οι ίδιοι την ίδια οργάνωση ως ‘τρομοκράτες’»
«Αυτό το διπλό αμερικανικό παιχνίδι γίνεται απλά γιατί όλες τις καταστάσεις και των δύο εχθρικών λαών τις διαχειρίζεται το ίδιο Αφεντικό της περιοχής.
»Το παράλογο είναι ότι οι Αμερικανοί υπόσχονται ‘τη Μακεδονία στους (σλαβο) Μακεδόνες’ και το κατάπτυστο να υπόσχεται τμήματα της πΓΔΜ στους Αλβανούς θέτοντας τους σε μια διαδικασία τρομοκρατίας και δολοφονιών όπως έκαναν στο Κόσσοβο.
» Αυτό όμως είναι το modus operandi του ιμπεριαλισμού. Εκείνοι που παρέχουν τις μεγαλύτερες και πολυτιμότερες υπηρεσίες στο Αφεντικό απολαμβάνουν μεγαλύτερες ανταμοιβές (και ίσως μερικές φορές), από τον ιμπεριαλισμό χαρακτηρίζονται εγωϊστές και ανήθικοι.»
Πολλά, βέβαια, από τα αναφερόμενα του συντάκτη της Πράβδα, δεν είναι άγνωστα σε όσους έχουν εντρυφήσει στη ρέουσα κατάσταση των κρατών της μετα-κομμουνιστικής εποχής. Όπου κυρίως επικρατεί η λογική του αλλήθωρου σκοπευτή.
Σε αυτήν την περίπτωση οι Αλβανοί είναι πιο χρήσιμοι από τους αριθμητικά ασήμαντους και περιορισμένους στο έδαφός τους, Σλαβομακεδόνες.
Σχετικά με την περιβόητη προπαγανδιστική εγκυκλοπαίδεια θα σημειωθούν τα εξής:
«Η κατακραυγή εναντίον της ‘Μακεδονικής Εγκυκλοπαίδειας’ των συγγραφέων και των συντακτών της δεν είναι τίποτε άλλο εκτός από μια κακοφωνία των αμερικανικών, βρετανικών και αλβανικών φωνών που με καλυμμένες απειλές απαιτούν να διορθώσουν οι Σκοπιανοί τα λάθη τους.
Και οι πρεσβείες των τριών χωρών απειλούν και απαιτούν να ριχτούν στην πυρκαγιά οι αρμόδιοι για αυτήν τη δημοσίευση και ειδικά ο Blaža Ristovski.”
Ο συντάκτης αντιπαραβάλει τη λογική που επικρατεί μεταξύ της Ε.Ε. και της Σερβίας που αναγκάζουν τους Σέρβους να λογοκρίνουν σχολικά εγχειρίδια απαλείφοντας στοιχεία που δεν τους είναι αρεστά.
Και θα καταλήξει ο αρθρογράφος:
«Σήμερα, η πρώην γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας έχει μια κυβέρνηση που στοχεύει να ενσωματώσει τη χώρα στο ΝΑΤΟ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ως πανάκεια για την πανούκλα της ένδειας (22%) και της ανεργίας (37.2%).
Η εθνική αστάθεια και η διαφθορά δεν προσελκύουν εύκολα τους ξένους επενδυτές σε μια χώρα όπου το 64% καυχάται ότι είναι Μακεδόνες.
Ενώ η υποτακτική κυβέρνηση των Σκοπίων δεν τολμά να πει την αλήθεια σε αυτά που οι ακαδημαϊκοί της αποκαλύπτουν..
Και η αλήθεια για τους Σλαβομακεδόνες θα ήταν οδυνηρή»...
--
Σημ. Το άρθρο έχει τον τίτλο : The Trouble with Knowledge
Και ο συντάκτης είναι ο: Michael Celik

Κομμαγηνή: Το Μυστήριο Μαυσωλείο του Αντίοχου

Γράφει ο Γιώργος Εχέδωρος

Πριν από σαράντα επτά χρόνια μια ελληνική εφημερίδα αναφέρθηκε για πρώτη φορά στο ξεχασμένο Βασίλειο της Κομμαγηνής.
Αφορμή στάθηκε οι αρχαιολογικές επισημάνσεις της εποχής για το τεράστιο μαυσωλείο του βασιλιά Αντίοχου του Α΄ του επονομαζόμενου ‘Θεού’.

Το Μαυσωλείο

Το δημοσίευμα έχει τον τίτλο: ‘Ελληνικό Μαυσωλείο στα βάθη της Ασίας’ και γράφει διευκρινιστικά:
«Στην κορυφή του Νεμρούτ Ντάγκ, επάνω στον Αντίταυρο, στα Ν.Α. της Τουρκίας, βρίσκεται ένα παράξενο μνημείο, σε ύψος 2.500 μέτρων.
Για πρώτη φορά το ανακάλυψε μια μικτή αρχαιολογική αποστολή γερμανοτουρκική, το 1882. Είναι περίεργο, ωστόσο πως από τότε, ως σήμερα, δεν έγινε δυνατόν να ερευνηθεί το εσωτερικό του. Είναι το μαυσωλείο του Αντιόχου Α΄ , του βασιλέως της Κομμαγηνής, ενός μικροσκοπικού βασιλείου, που δεν είχε πολύχρονη ζωή, και που απλώς στάθηκε, η τελευταία ηχώ της μεγάλης περιπέτειας του Αλέξανδρου στην Ασία.
» Πρόκειται για ένα μνημείο εκπληκτικό, που θυμίζει πολύ και ανάλογα έργα περσικά, αλλά και αιγυπτιακά μαζί. Η ομοιότητά του, εξ άλλου, με τα αιγυπτιακά μνημεία παραξένεψε τους πρώτους ερευνητές, που ακόμη δεν είχαν προσέξει πως ό, τι μνημειακό κατασκευάστηκε στην Ανατολή, μιμήθηκε πολύ τα έργα της Αιγύπτου.
Στην Περσέπολη, τα μνημεία του Αρταξέρξη και του Δαρείου, σκαλισμένα πάνω στο βράχο, θυμίζουν απόλυτα τους ναούς της κοιλάδας του Νείλου.
Στο Νεμρούτ Ντάγκ, τα κολοσσιαία αγάλματα που στήθηκαν πάνω στο μνημείο του Αντιόχου του Α΄, μοιάζουν πολύ με τους κολοσσούς των ναών των Θηβών».

Η ονομασία Κομμαγηνή

Ερευνώντας διάφορες πηγές σχετικά με την ονομασία του βασιλείου αυτού διαπιστώσαμε πως η ονομασία εκπορεύεται από τις λέξεις κόμμα-γένος που σημαίνει τμήμα ή μέρος μιας μεγαλύτερης γενιάς (γένος). Σε ένα τουρκικό κείμενο αναφέρεται πως είναι από τις λέξεις Κομμούν και Γένες, που τις αναφέρει ως ελληνικές λέξεις. Το μικρό κρατίδιο προήλθε μετά την αποσύνθεση της αυτοκρατορίας των Σελευκιδών (γνωστή ως ελληνο-συριακό βασίλειο) το 162 π.Χ.
Άλλοι ιστορικοί λέγουν πως υπάρχει η ονομασία Kummuhu στα κείμενα των Ασσυρίων, που είναι σχετική με την Κομμαγηνή,.
Πρώτος βασιλιάς της Κομμαγηνής ήταν ο πρώην σατράπης (διοικητής) της όταν έπαψε να βρίσκεται υπό της αυτοκρατορίας των Σελευκιδών.
Με τη διάλυση της ελληνο-συριακής αυτοκρατορίας ανακήρυξε την Κομμαγηνή ανεξάρτητη με πρωτεύουσα τη Σαμόσατα (που είχε κτίσει παλαιότερα ο Σάμης στις όχθες του Ευφράτη-σημερινή πόλη Σάμσατ της Τουρκίας). Στο βασίλειό του ενσωματώθηκαν ελληνικοί και περσικοί πληθυσμοί της περιοχής.

Η ίδρυση του βασιλείου

Ο Πτολεμαῖος σύμφωνα με επιγραφή που βρέθηκε στον τύμβο του όρους Νεμρούτ ήταν απόγονος του βασιλιά Δαρείου του Α΄ της Περσίας. Τον διαδέχτηκε ο γιος του ο Σάμης ο Β΄ ο επονομαζόμενος ‘Θεοσεβής Δικαίος’. Από την μετέπειτα βασιλεία του Μιθριδάτη του Α΄του Καλλίνικου (100 έως 69 π.Χ.) η Κομμαγηνή απέβαλλε το περσικό παρελθόν της, αφού κυριάρχησε σε όλα τα επίπεδα ο ελληνικός πολιτισμός. Καθιερώθηκε ως επίσημη γλώσσα του κράτους η ελληνική.
Ο Μιθριδάτης νυμφεύθηκε την πριγκίπισσα του ελληνοσυριακού βασιλείου Λαοδίκη Ζ΄ την Θεά και ο γιος τους ο Αντίοχος ο Α΄ ο ‘Θεός της Κομμαγηνής’ ανέλαβε το βασίλειο το 70 π.χ, μέχρι το θάνατό του, το 38 π.Χ.Φώτο: Οι λίθινες αυτές κεφαλές έχουν ύψος 3 μέτρα!

Τεράστια μεγέθη

Οι αρχαιολόγοι έχουν εντυπωσιαστεί από το μαυσωλείο του, το οποίο έχει περίμετρο 30 μέτρα και βρίθει επιγραφών.
Η επιλογή του τόπου για την ανέγερσή του, έγινε από τον ίδιο το βασιλιά, με σκοπό να το κάνει μνημείο τόπο περισυλλογής και προσκυνήματος για το λαό του. Στους πρόποδες του όρους αυτού ο πατέρας του Μιθριδάτης ίδρυσε την πόλη Αρσεμεία.
Σύμφωνα με τις επιγραφές ο ίδιος ο Αντίοχος ήταν υπερήφανος για την καταγωγή του αφού δήλωνε πως ήταν απόγονος του Αλέξανδρου και του Δαρείου!
Στο ανατολικό ανάχωμα του μνημείου υπάρχει ένας βωμός, ενώ στην κορυφή του έργου είχαν στηθεί 25 κολοσσιαία αγάλματα στα οποία μόνο τα κεφάλια ήταν δουλεμένα με περισσή λεπτομέρεια. Σε αυτά ξεχωρίζουμε τον ίδιο τον Αντίοχο και γύρω από αυτόν το θεό Ήλιο, τον Απόλλωνα των Ελλήνων, ο Μίδας των Περσών, η Φορτούνα, η θεά της γονιμότητας, ο Άχουρα Μάλδα, ο πατέρας των θεών, προσωποποίηση του Διός, ο Ηρακλής κ.ά.
Σήμερα τα λίθινα κεφάλια βρίσκονται σκορπισμένα στον περίγυρο του τύμβου. Είναι τεράστια, πάνω από τρία μέτρα το καθένα, και εντυπωσιάζουν τους επισκέπτες.
Η ματαιοδοξία του Αντίοχου με την ανέγερση του μνημείου αυτού είναι φανερή, αφού ανακήρυξε τον εαυτό του εκπρόσωπο των θεών επί της γης! Θεοποίησε, μάλιστα, τον εαυτό του πριν πεθάνει και προσδιόρισε κάθε λατρευτική λεπτομέρεια γύρω από τον τάφο του.
«Πίστευα πάντοτε ότι η ευσέβεια είναι το σπουδαιότερο αγαθό κι αυτό δίνει την πιο γλυκιά χαρά στους θνητούς» γράφει σε μια επιγραφή στο μνημείο του.
Θεωρείται πως από σεισμό έπεσαν τα τεράστια αγάλματα του μνημείου που έφταναν τα 15 μέτρα ύψος.
Οι αρχαιοκάπηλοι, βέβαια, ανά τους αιώνες ,που ψάχνουν μανιωδώς για έναν ποθητό θησαυρό, σήκωσαν όλα τα λατρευτικά σκεύη που ήταν φτιαγμένα από πολύτιμο μέταλλο.
Δεν κατάφεραν όμως να πλησιάσουν στο εσωτερικό του μνημείου, ώστε να λεηλατήσουν το εσωτερικό του. Οι πέτρινοι όγκοι είναι ασήκωτοι και σε αυτά τα απομακρυσμένα μέρη, προς το παρόν τουλάχιστον, είναι αδύνατη η χρησιμοποίηση σύγχρονων μηχανικών μέσων. Κάποια προσπάθεια που έγινε παλαιότερα δεν έφερε αποτέλεσμα γιατί κύλησαν επικίνδυνα τα πιο πάνω πετρώματα.
Σε μια επιγραφή φαίνεται να γράφει ο Αντίοχος:
«Συνέλαβα το σχέδιο να υψώσω κοντά στους ουράνιους θρόνους και σε θεμέλια απροσπέλαστα και απρόσβλητα από τον καιρό αυτό το ‘οροθέσιον’ μνημείο αφιερωμένο τους θεούς όπου το σώμα μου, αφού γεράσει θα κοιμηθεί τον αιώνιο ύπνο, αποχωρισμένο από την ευλαβή ψυχή μου, που θα πετάξει προς τα ουράνια βασίλεια του Διός-Άχουρα Μάγδα».
Ενώ σε μία άλλη θα σημειώσει:
«Εγώ ο Αντίοχος, έστησα αυτό το μνημείο για να δοξάσω τον εαυτό μου και τους θεούς μου».
Χαρακτηριστική είναι μια άλλη επιγραφή που βρίσκεται όπως ανεβαίνει κανείς προς την είσοδο του τύμβου:
«Αυτός είναι ο δρόμος προς το ιερό. Εκείνοι που έχουν κακές προθέσεις πρέπει να φύγουν αμέσως».

Μέχρι σήμερα δεν έχουν μπει οι αρχαιολόγοι μέσα στον τύμβο. Ίσως να περιμένουν να τολμήσουν πρώτοι οι αρχαιοκάπηλοι!
Έτσι όμως, θα μπορέσουμε να μάθουμε το μυστήριο του τύμβου του αρχαίου βασιλιά;


Επισημάνσεις :
Γνωστός αρχαίος συγγραφέας που γεννήθηκε στη Σαμόσατα της Κομμαγηνής, είναι ο Λουκιανός, ο πρώτος στον κόσμο συγγραφέας του διαστήματος. Έχουμε αναφέρει παλαιότερα, δες για το ταξίδι του: Λουκιανός
Είναι επίσης η πόλη που γεννήθηκε ο Παύλος ο Σαμοσάτης ο τρίτος ηγέτης των Ελκασιτών, αιρετικών Εβραίων μια έκφραση, της ‘ύπαρξης των γνωστικών’, που αναφέρεται και από τον Ιώσηφο.
Περιηγηθείτε τον ιστορικό χώρο με το παρακάτω Video:

Ἡ παρθένος τοῦ Ἂμμωνος

Γράφει ο Γιώργος Εχέδωρος

Αυτό που δίνει ζωή στους ανθρώπους, αυτό που τους χαρίζει τη βούληση για δημιουργία, αυτό που τους ξεχωρίζει από την έννοια του πράγματος είναι ο αέρας που εισπνέουμε, είναι ο αέρας που ορμά στους πνεύμονες και τους αναστατώνει. Είναι η θεϊκή ανάσα του Ἂμμωνος. Ο Ἂμμων είναι ο αέρας, είναι η πνοή της ζωής, είναι η ίδια η ζωή.
Είναι ο θεός των μεγάλων και των μικρών, των φτωχών και των πλούσιων, είναι ο προστάτης της Θήβας.
Η Μίρα είναι η υμνήτριά του. Είναι η προστατευόμενή του, είναι η αγαπημένη θεών και ανθρώπων.
Η Μίρα είναι ιέρεια του ναού του, στην αιώνια Θήβα, στην αιώνια Αίγυπτο…
Το αγγελικό της πρόσωπο σαγηνεύει και ξεσηκώνει τον καυτό αέρα της άμμου. Η μαγευτική φωνή της αναστατώνει τους φτωχούς, τους κατατρεγμένους, τους πλούσιους, τους ισχυρούς.
‘Άμμων, Ἂμμωνα, δώσε στους ανθρώπους την πνοή σου, δώσε την ανάσα σου, τη δύναμή σου, τη θέλησή σου, Ἂμμωνα…’
Και μέσα στο απόδειλο, μέσα στο μούχρωμα, η Μίρα ανέβηκε στο πιο ψηλό σημείο του ναού κι άρχισε να τραγουδά.
Η παρθένος ιέρεια του Ἂμμωνα έψαλλε, στην αρχαία γλώσσα, για το θάνατο που ερχότανε. Θα έχανε τη ζωή της και θα γινότανε αθάνατη. Η ζήλια και ο φθόνος των άλλων ιερειών θα της αφαιρούσε τη ζωή με ένα δηλητήριο. Το ήξερε, το γνώριζε.
Εκείνο το απόδειλο, τρεις χιλιάδες χρόνια πριν, η μαγευτική φωνή, της εικοσάχρονης ιέρειας έσκιζε τον καυτό αέρα της ερήμου τραγουδώντας το χαμό της.

***
Ο Τζαίημς Χέντρι Μπρέστεντ είναι ο ιδρυτής του ασιατικού Μουσείου του πανεπιστημίου του Σικάγου. Το 1920 αγόρασε στην Αίγυπτο μια σαρκοφάγο, για την ακρίβεια ήταν ένα φέρετρο, που βρέθηκε στα ερείπια του ναού του Ἂμμωνος της Θήβας.

Φώτο: Η μεταφορά της μούμιας σε ζώσα μορφή (κλικ στη φωτο για μεγέθυνση)

Το εξωτερικό μέρος ήταν ζωγραφισμένο με έντονα χρώματα με την εικόνα του Ἂμμωνα και έλεγε στην ιερογλυφική γραφή πως επρόκειτο για την τραγουδίστρια του θεού. Έγραφε κατά λέξη Μερε’ς’ αμούν. Η λέξη μεταφέρεται ως ‘Ζωή στον Ἂμμωνα’.
Η κασετίνα-σαρκοφάγος είχε μέσα μια μούμια, που περιτυλίχθηκε πριν 3000 χρόνια και ονομάστηκε από την επιγραφή ‘Μερεσαμούν’. Εντυπωσιάζει η κατασκευή της ‘κασετίνας’ που είναι κατασκευασμένη με πεπιεσμένο χαρτί πλεγμένο με στρώματα υφασμάτων, κόλλα και ασβεστοκονίαμα.
Δύο προσπάθειες που έγινα παλαιότερα, το 1989 και το 1991, για να εξετάσουν το περιεχόμενο της μούμιας, αφού δεν ήθελαν να καταστρέψουν το πανάρχαιο περιτύλιγμα δεν ήταν αποτελεσματικές.
Πρόσφατα έγινε μια νέα προσπάθεια με έναν ηλεκτρονικό ανιχνευτή νοσοκομείου υψηλής τεχνολογίας. Ανιχνεύτηκαν 100 φέτες διατομής της μούμιας ανά δευτερόλεπτο που παράγουν 3ο δις μεμονωμένες μετρήσεις που δίνουν 1οοο φορές περισσότερα στοιχεία από την ανίχνευση του 1991.
«Το αποτέλεσμα ήταν εκπληκτικό», λέει ο Μίτσελ Βαννιέρ που καθοδηγούσε την ερευνητική ομάδα, «οι εικόνες της μούμιας είναι συναρπαστικές, θα μπορούσαμε να δούμε και τις πιο λεπτές γραμμές, καθώς και τη διαστρωματική κατάσταση της οδοντοστοιχίας που μας δίνει μια σαφή ένδειξη της ηλικίας της».
Η όλη μουμιοποίηση της σωρού της ιέρειας της φανερώνει πως επρόκειτο για τραγουδίστρια που εξυπηρετούσε μέλη της τότε αιγυπτιακής κυβερνώσας οικογένειας.
Τα στοιχεία που ελήφθησαν την χαρακτηρίζουν ως ελκυστική γυναίκα με μεγάλα εκφραστικά μάτια σε έναν συμμετρικό πρόσωπο με προεξέχοντα ζυγωματικά. Ο λαιμός της ήταν μακρύς και το κορμί της είχε ύψος περίπου 1, 60 μ.
Η κατάσταση των οστών της είναι σε άριστη κατάσταση και διαφάνηκε πως μεγάλωσε σε πλούσια οικογένεια αφού δεν στερήθηκε θρεπτικής διατροφής. Μια μικρή αλλοίωση διαπιστώθηκε στα δόντια της, σαν συνέπεια του μασήματος του σκληρού αιγυπτιακού άρτου. Ακόμη η σκελετική ανάλυση έδειξε πως δεν είχε κάνει παιδιά.
Άλυτο μυστήριο αποτελεί η αιτία του θανάτου της, αφού όλα τα στοιχεία δεν δηλώνουν κάποια πάθηση.
Η Μερεσαμούν, πάντως, ουδέποτε θα μπορούσε να φανταστεί πως το μουμιοποιημένο κορμί της θα βρίσκονταν μετά από τρεις χιλιάδες χρόνια σε μια άλλη ήπειρο και ειδικά σε εργαστήριο ανάλυσής των υπολειμμάτων της...

Ο αιγυπτιακός θεός Ἂμμων

Οι «Μακεδόνες» των Σκοπίων δια τους «Μακεδόνας» της Ελλάδος

Γεωργίου Μόδη

Δεν μπορεί να αρνηθεί κανείς ότι οι φίλοι μας στα Σκόπια, εργάζονται ακούραστα για τον καλό των Μακεδόνων, ιδιαίτερα για τους αδελφούς τους, που είναι υπόδουλοι υπό του ελληνικού ζυγού, στη «Μακεδονία του Αιγαίου».
Τους οφείλουμε βαθιά ευγνωμοσύνη, όλοι εμείς οι άλλοι, έστω κι αν δεν είμαστε ακραιφνείς καθαρόαιμοι ‘Μακεδόνες’, όπως εκείνοι που μιλούν μία βουλγαρική διάλεκτο, κατάγονται απ’ ευθείας, όπως ισχυρίζονται από τους Σλάβους εποίκους και επιδρομείς του μεσαίωνα και κατοικούν σε μέρη, τα οποία δεν ανήκαν ποτέ στην ιστορική ‘Μακεδονία’…
Έχω υπόψη μου μία ανέκδοτη μετάφραση του ογκώδες βιβλίου του Λαζάρ Σιμόνωφ, βουλευτή στη βουλή των Σκοπίων και την ομοσπονδιακή του Βελιγραδίου, μέλους της ένωσης δημοσιογράφων και νομικών της Γιουγκοσλαβίας , του εκτελεστικού συμβουλίου του Κ.Κ. Μακεδονίας, ταγματάρχου, πρώην εισαγγελέα κλπ. κλπ.
Για την ιστορία, ας σημειωθεί ότι είναι τιμημένος και με το παράσημο Α΄ τάξεως της εργασίας, Β΄ τάξεως της αδελφοσύνης και της ενότητας.
Στις κομμουνιστικές χώρες έχουν αφάνταστη ιδιαίτερη βαρύτητα τα παράσημα και λιλιά…
Δηλώνει ευθύς εξ αρχής ότι είναι υπέρ της ελληνογιουγκοσλαβικής φιλίας και συμμαχίας χάρη της οποίας πρέπει να κατασκευαστεί η ‘μακεδονική’ εθνότητα και στην αποκαλούμενη ‘Μακεδονία του Αιγαίου’, δηλαδή την Ελλάδα. Για να αποδείξει ακριβώς την ύπαρξη αυτής, συνέγραψε το πολυσέλιδο έργο του.
Αφορμή του έδωσε η ψήφιση από την επιτροπή εξουσιοδότησης της ελληνικής βουλής του νόμου 2536 ‘περί παραμεθορίων’. Δεν αμφιβάλλει πως αυτός στρεφόταν κυρίως κατά των δεινοπαθούντων ‘μακεδονικών πληθυσμών’ αν και καταχωρεί άρθρα τουρκικών εφημερίδων της Κωνσταντινούπολης που διαμαρτύρονται δριμύτατα κατά του νόμου αυτού και αγορεύσεις των βουλευτών Αλαμανή, Ζορμπά, Κοθρή που είχαν ζητήσει πληρέστερη μελέτη και διασκευή του νόμου.

Παιδομάζωμα και ...καπιταλισμός

Δεν μας εξηγεί όμως που γης ήταν ο πόνος και το ενδιαφέρον του όταν κομμουνιστές όπως αυτός άρπαζαν και έσερναν εκτός των ελληνικών ορίων και μάλιστα στο γιουγκοσλαβικό έδαφος μυριάδες μικρά παιδιά και αργότερα στη φυγή τους ολόκληρους πληθυσμούς;
Πως τότε δεν επενέβησαν ούτε και διαμαρτυρήθηκαν οι κοπτόμενοι σήμερα «Μακεδόνες των Σκοπίων» που τόσο ενεργά και έκθυμα ενίσχυαν τους απαγωγείς;
Δυσκολεύεται και μπερδεύεται κάποιος όταν επιχειρεί να αποδείξει ότι η ‘μακεδονική’ γενικά εθνότης υπήρξε ανέκαθεν. Εμφανίζονταν οι ‘Μακεδόνες’ του, κυρίως, ως Βούλγαροι. Αλλά και για αυτό φταίει ο καπιταλισμός! Άργησε να φθάσει στη Μακεδονία. Αν υπήρχαν νωρίτερα υψικάμινοι και χαλυβουργεία στο Τέτοβο και το Κουμάνοβο, θα είχαν ανανήψει έγκαιρα οι κάτοικοί των και δεν θα περίμεναν να κλίνει ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος σε βάρος της Γερμανίας και της Βουλγαρίας για να καταλάβουν ότι είναι «Μακεδόνες» και όχι Βούλγαροι!...

Η παραποίηση της απογραφής και η ανυπαρξία ‘Μακεδόνων’

Με θαυμαστή όμως επιμέλεια αξία καλύτερης τύχης, αναζήτησε παντού επιχειρήματα και στοιχεία. Ανασκάλισε και όλες τις εφημερίδες των Αθηνών της Θεσσαλονίκης, μεγάλες και μικρές. Ό, τι έχει γραφεί υπ’ αυτών σχετικά με την Μακεδονία βρίσκεται καταχωρημένο στο βιβλίο του.
Προσέφυγε σε Ρώσους συγγραφείς. Τσέχους, Βουλγάρους, Ιταλούς, Γερμανούς, Σέρβους και Έλληνες και στις εντυπώσεις ξένων περιηγητών και ταξιδιωτών από του Τούρκου Εβλιγιά Τσελεμπή μέχρι του Πουκεβίλ, Λήκ και νεωτέρων.
Επικαλέσθηκε και όλες τις στατιστικές τουρκικές, βουλγαρικές, ρωσικές, και άλλες και ακόμη και ελληνικές. Δεν έχει εμπιστοσύνη στην απογραφή των πληθυσμών της Μακεδονίας επί Χιλμή Πασά και των βοηθών και συμβούλων του, Ρώσων και Αυστριακών ( είχαν επιβληθεί ευρωπαϊκές μεταρρυθμίσεις) για το λόγο ότι ο γνωστός φιλοβούλγαρος Γάλλος ταγματάρχης Λαμπούς την χαρακτήρισε μεροληπτική. Επίσης και ο Σέρβος ζωγράφος Τσβίϊτς αποφάνθηκε ότι το τουρκικό ‘Μιλέτ’ σημαίνει περισσότερο θρησκεία παρά έθνος, πράγμα ανακριβέστατο.
Πράγματι οι Τούρκοι κατέγραφαν στα ληξιαρχικά τους βιβλία και στα ‘Νοφούζια’ (είδος ταυτότητος) όλους τους μουσουλμάνους, αδιακρίτως γλώσσας και γένους ως ‘Ισλιάμ’.
Τους χριστιανούς, όμως, ξεχώριζαν απαραίτητα κατά εθνικότητα (Μιλέτ), αφού αυτό υπαγόρευε το συμφέρον τους. Πάντως, δεν έφταιγαν οι Τούρκοι, γιατί δεν υπήρξε ούτε ένα νοφούζι με εθνικότητα ‘μακεδονική’. Έφταιγε όμως το Οικουμενικό Πατριαρχείο που πέτυχε την κατάργηση των πατριαρχείων Ιπέκ και Αχρίδος πριν από 200 έτη τα οποία ξεσπάθωναν, φαίνεται, υπέρ της ‘Μακεδονικής’ Εθνικότητας.

Η επιτροπή Κάρνετζι και οι Έλληνες

Δεν λησμόνησε και την περιβόητη επιτροπή Κάρνετζι του 1913, κατά την οποία ο ελληνικός στρατός πυρπόλησε χιλιάδες οικίες ‘μακεδονικές’, όπως τις χαρακτηρίζει ο Σιμόνωφ, κατά τη διάρκεια της μεγάλης μάχης του Κιλκίς του 1913.
Όπως με διαβεβαίωσαν αξιωματικοί που παραβρέθηκαν εκεί, οι πυρκαγιές εξερράγησαν τυχαία και μοιραία, χωρίς διαταγή, γιατί ο πληθυσμός, καθαρά ‘βουλγαρικός’, είχε εγκαταλείψει τα πάντα και παρακολουθούσε σύσσωμος τον υποχωρούντα βουλγαρικό στρατό, μαζί με τον οποίο ετοιμαζότανε πριν λίγες ημέρες να παρελάσει θριαμβευτής στη Θεσσαλονίκη.
Ανέφερε επίσης ότι πυρπολήθηκαν τότε στις Σέρρες 4000 οικίες, κατά πλείστον ‘μακεδονικές’. Δεν τονίζει ρητώς ότι οι Έλληνες τις πυρπόλησαν. Αφήνει όμως να εννοηθεί αυτό. Έλληνες προφανώς κατάσφαξαν τον τότε γυμνασιάρχη Σερρών Παπαπαύλου και άλλους προκρίτους, τον Έλληνα Μητροπολίτη Σιδηροκάστρου και πάνω από εκατό Έλληνες της μικρής πόλης, μερικές εκατοντάδες του μαρτυρικού Δοξάτου και λοιπά. Κατηγορηματικά όμως βεβαιώνει ότι οι Έλληνες τον πολεμικό Ιούνιο του 1913 έκαψαν και όλες τις ‘μακεδονικές’ συνοικίες της Θεσσαλονίκης!!!
Δεν παρέλειψε και τη συμφωνία Πολίτη– Κάλφωφ, του 1924 με την οποία αποφασίζονταν η ίδρυση βουλγαρικών μειονοτικών σχολείων στην Ελλάδα. Ανομολογεί, όμως, ότι κατά αυτής σφοδρότατα η γιουγκοσλαβική κυβέρνηση, η οποία και κατήγγειλε την ελληνοσερβική συμμαχία του 1913 και εξαπέλυσε βιαία ανθελληνική εκστρατεία. Τότε ανακάλυψαν οι ‘εν Βελιγραδίω’ ότι υπήρχαν στην Ελλάδα 300.000 καθαροί ‘παλαιοί Σέρβοι’.
Ούτε Βούλγαροι, ούτε Μακεδόνες - οι οποίοι υπέφεραν τα πάνδεινα από τον ελληνικό ζυγό, συγκρότησαν συλλαλητήρια κλπ.κλπ.
Η θορυβώδης όσο και ανόητη εκείνη μεγαλομανής τυμπανοκρουσία πήρε τέλος τον Ιούλιο του 1926 όταν μια ‘τρόϊκα’ (τριάς) ‘παλαιών Σέρβων’ αλλά κομιτατζήδων που είχαν έρθει από τη Σόφια δολοφόνησαν στο Μοναστήρι τον διευθυντή της κατ’ εξοχήν ανθελληνικής εφημερίδας ‘Νότιος Αστήρ’ για να διαταράξει περισσότερο τις αρκετά ήδη τεταμένες ελληνοσερβικές σχέσεις.

‘Μακεδόνες’ Σκοπίων και οι Βούλγαροι

Δι’ όλων αυτών και πολλών άλλων απέδειξε τετραγωνικότατα ότι υπήρχαν ανέκαθεν στην Ελληνική Μακεδονία (Μακεδονία του Αιγαίου) και πολυάριθμοι ‘Μακεδόνες’ διότι υπήρχαν ...Βούλγαροι (!).
Παρέτρεξε τη διάταξη της συνθήκης της Νεϊγί περί αμοιβαίας μετανάστευσης των πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Βουλγαρίας, ενώ εκτάκτως ασχολείται με όλες τις συνθήκες.
Φρονεί φαίνεται ότι δεν υπαγόντουσαν σε αυτήν οι Βούλγαροι της Ελλάδας, εφ’ όσο ήσαν γνήσιοι ‘Μακεδόνες’…
Ανέφερε, όμως, παρεπιπτόντως ότι η Βουλγαρία δέχθηκε τότε σκόπιμα από την Ελλάδα ‘Μακεδόνες’ για να τονίσει τον βουλγαρικό τους χαρακτήρα. Λυπάται δε βαθύτατα γιατί με την ελληνοτουρκική ανταλλαγή ανεχώρησαν από τη Μακεδονία και πολλές χιλιάδες καθαρόαιμοι ‘Μακεδόνες’ που ήσαν ...Μουσουλμάνοι και Τούρκοι και ήλθαν σε αντικατάστασή τους από τη Μικρά Ασία, Λαζοί, Κούρδοι (!), και Καραμανλίδες κάθε άλλο παρά Έλληνες όλοι τους!!
Επικαλείται τα στατιστικά στοιχεία τα οποία περιλαμβάνονται στο γαλλικό βιβλίο του 1905 του Μπράγκωφ, πού πίσω από το όνομα αυτό κρυβόταν ο γενικός γραμματέας της εξαρχίας Μίτσεφ.
Αναγράφει έτσι εξογκωμένο αριθμό Βουλγάρων αλλά έχει την ειλικρίνεια να προσθέτει ότι από αυτούς μεγάλο μέρος ή όλο ήταν με το πατριαρχείο και στην ελληνική ‘πλευρά’.
Έτσι χωρίζονταν οι ‘Βούλγαροι’ αυτοί στην Έδεσσα και Πτολεμαΐδα και εν μέρει στη Φλώρινα κατά το ήμισυ.
Στο Λαγκαδά, Σέρρες, Ζίχνη και Θεσσαλονίκη το ασύγκριτο μεγαλύτερο μέρος ήταν με την ‘ελληνική πλευρά’.
...Πάντως τα πραγματικά σύνορα του ελληνισμού βρίσκονται στον Αλιάκμονα και νοτίως αυτού!...
Αντιπαρέρχεται ο Σιμόνωφ την περίδο του 1903-1912, την κρισιμότερη για τη Μακεδονία. Τότε έδρασε το βουλγαρικό κομιτάτο. Επηκολούθησε η δική μας αντίδραση με το μακεδονικό αγώνα. Χιλιάδες από εκείνους που ο γραμματέας της βουλγαρικής εξαρχίας κατατάσσει στην ελληνική πλευρά και το πατριαρχείο σφαγιάστηκαν γιατί δεν ήθελαν να γίνουν Βούλγαροι. Πολλούς από τους σφαγείς κομιτατζήδες ανακήρυξαν τώρα τα Σκόπια μεγάλους ήρωες της «Μακεδονίας”.
Αλλά τα θύματά τους σε ποια κατηγορία τα κατατάσσουν; Όλους αυτούς καθώς και τους άλλους που κατά τον Μπράγκωφ παρέμειναν πιστοί στην ελληνική ιδέα παρά την έντονο δράση των κομιτατζήδων, τους χαρακτηρίζει ‘Μακεδόνες’ πρώτου βουλγαρικού τύπου;
Και είμαστε υποχρεωμένοι να παραδεχθούμε και εμείς παρόμοιους εξωφρενισμούς;

Οι χιτλερικοί που έγιναν ‘δημοκράτες μακεδόνες’

Αφιερώνει επίσης ελάχιστες γραμμές στην περίοδο του πολέμου 1940-1944. Λέγει απλώς ότι κατά τον ιταλικό πόλεμο οι ‘Μακεδόνες’ της Ελλάδας πολέμησαν γενναία κατά του φασισμού, που είναι ακριβέστατο γιατί πράγματι όλα τα μακεδονικά συντάγματα, σε αντίθεση εκείνων της Γιουγκοσλαβίας αναδείχθηκαν ηρωϊκά και ότι κατά την κατοχή οι ‘Μακεδόνες’ τάχθηκαν σύσσωμοι στις ανταρτικές ομάδες κατά των Γερμανοϊταλών και του Κάλτσεφ, που είναι, όμως, ανακριβέστατο.
Έπρεπε να βρίσκεται κανείς στο νότιο πόλο ή άλλο πλανήτη για να μη ξέρει τι πραγματικά συνέβη.
Πολλοί από τους φυγάδες στα Σκόπια που παριστάνουν σήμερα το ‘δημοκράτη’ και ‘Μακεδόνα’ θα σας έδερναν τότε αν μιλούσατε για την Μακεδονία!...
Έστησαν αψίδες προς τιμήν του Χίτλερ, του Μουσολίνι, του βασιλιά Μπόρι της Βουλγαρίας, τους οποίους ανακήρυξαν ‘ελευθερωτές’, ξελαρυγγίστηκαν υπέρ αυτών, ασχημονούσαν και τίποτε δεν παρέλειψαν για να εμφανιστούν φανατικότεροι φασίστες Βούλγαροι.
Εξοπλίστηκαν και πολλοί από τους Ιταλοβουλγαρογερμανούς. Αλλά μήπως και στη λαϊκή δημοκρατία της Μακεδονίας δεν συνέβησαν τα ίδια και χειρότερα;

Ζητούν τώρα και ρέστα;

...Ο Σιμόνωφ ανεδίφησε και τα αρχεία του υπουργείου εξωτερικών του Βελιγραδίου, παρουσίασε τις ελληνοσερβικές διαπραγματεύσεις προς σύναψη συμμαχίας από του 1861 μέχρι και του 1893.
Οι ελληνικές αξιώσεις περιορίστηκαν πάντοτε στη γραμμή Στρώμνιτσα-Δεμίρ Καπού, βόρεια Γευγελής, Μπαμπούνα Κρούσοβο. Για τους Έλληνες αντιπροσώπους το Μοναστήρι ήταν αδιάλειπτος και απαρέγκλιτος όρος, απαράβατος Sine qua non.
Δεν υπήρξαν άλλωστε εκεί Σέρβοι περισσότεροι από τα δάχτυλα ενός χεριού.
Κατέχουν τώρα το Μοναστήρι, τη Στρώμνιτσα, Γευγελή, Κρούσοβο και άλλα μέρη.
Βαπτίζουν όλους τους Έλληνες ‘Μακεδόνες’ του δικού τους τύπου, δηλαδή, Βουλγαρομακεδόνες.
Ποδοπάτησαν την ιστορία, καταξέσχισαν τις παραδόσεις. Ακόμη και το Βασίλειο το Βουλγαροκτόνο μετέτρεψαν σε Μακεδονοκτόνο!
Διέγραψαν και το Μέγα Αλέξανδρο.
Ζητούν τώρα και ρέστα;


+ Γιώργος Μόδης

Σημείωση Γ.Ε.: Τη γλώσσα του δημοσιεύματος της εφημ. ‘Μακεδονίας’ της 26ης Απριλίου του 1962, προσπάθησα να τη φέρω στην εποχή μας, δίχως να παραποιηθεί ή αλλοιωθεί το παραμικρό.

Ιάπωνες & Βέλγοι επιστήμονες προσπαθούν να ακούσουν τους αρχαίους Έλληνες!!

Αναδημοσίευση από το Blog: Βισάλτης

H σκέψη ήταν απλή:

Εφόσον οι ανθρώπινες φωνές ,η μουσική και τα μουσικά όργανα ,οι ήχοι και οι θόρυβοί μπορούν να εγγραφούν με χάραξη σε περιστρεφόμενους δίσκους και να αναπαραχθούν ,θα έπρεπε να ανιχνευθεί τι ήταν αυτό στον αρχαίο ελληνικό κόσμο,που είχε παραχθεί σε περιστρεφόμενο άξονα και το οποίο είχε τέτοια δομή χάραξης που να μπορέσει να κατακρατήσει-και συνεπώς να εγγράψει-ήχους,φωνές και μουσικές από την αρχαιότητα.

Φυσικά ,εκείνο που θα μπορούσε να προσομοιάζει στο "πικ-απ" εγγραφής και στον δίσκο βινυλλίου δεν ήταν άλλο από τον αγγειοπλαστικό τροχό και τα αγγεία που έφτιαχναν οι αρχαίοι Έλληνες αγγειοπλάστες!
Μία ομάδα Ιαπώνων ελληνολατρών επιστημόνων έχει παθιαστεί με την πιθανότητα να "ακουσει" αληθινούς αρχαίους Έλληνες να μιλάνε αρχαία ελληνικά ή να σιγοψιθυρίζουν κάποιο αρχαίο ελληνικό τραγούδι,την ώρα που μηχανικά δουλεύουν στον τροχό.Οι πιθανότητες βέβαια είναι πραγματικά λίγες και επειδή δεν έχει ακόμα προσδιοριστεί ο τέλειος ηλεκτρονικός τρόπος να "ακουστούν" καθαρά οι ήχοι που δεσμεύτηκαν στο κεραμικό "βινύλλιο" και επειδή δεν είναι καθόλου βέβαιο αν οι αγγειοπλάστες μιλούσαν και τραγούδαγαν την ώρα της δουλειάς ή αν παρέμεναν εντελώς σιωπηλοί.

Ακόμα όμως και αν κάποιοι μιλούσαν ή τραγουδούσαν,θα είναι σαν να ψάχνει κανείς για ψύλλο στα άχυρα για να βρει το,σε άριστη κατάσταση,αγγείο το οποίο κατά την ώρα που ο αγγειοπλάστης του το δημιουργούσε κάποιος μιλούσε ή τραγουδούσε.Επίσης δενμπορούσε να είναι βέβαιο αν ο ήχος που καταγραφόταν στο κεραμεικό υλικό,δεν θα αλλοιωνόταν εντελώς είτε από εξωγενείς παράγοντες που θα επιδρούσαν κατά την ώρα της δουλειάς στον τροχό είτε από της φύσης του κεραμεικού υλικού είτε από την συνεχόμενη ενυδάτωση του υλικού κατά την παραμονή του αγγείου μέσα στο χώμα ή στον τάφο όπου συνήθως ανακαλύπτονται τα αγγεία.Αλλά το σημαντικότερο πρόβλημα της ομάδας είναι το να αποκτήση πρόσβαση σε κάποια μεγάλη "αποθήκη" αρχαίων ελληνικών αγγείων τα οποία θα πρέπει να βρίσκονται σε άριστη κατάσταση.Παρόλα αυτά ,η ομάδα έχει παθιαστεί με την έρευνα.

Το εντυπωσιακό ωστόσο είναι ότι μέχρι τώρα και με την βοήθεια υψηλής τεχνολογίας κατάφεραν να "ακούσουν" κάποια βάζα. Δεν ακούγεται βέβαια κάποια φωνή άλλα.. ακούγεται καθαρά κάποιο επαναλαμβανόμενο τρίξιμο που θυμίζει αμυδρά την κίνηση του τροχού ενός αγγειοπλάστη!

-Αναδημοσιέυση από το περιοδικό "Τρίτο Μάτι"-

σσ.Βισάλτης: Υπάρχει μια θεωρία που με κάθε επιφύλαξη μεταφέρουμε και ίσως να είχαν υπ' όψιν οι Ιάπωνες επιστήμονες,σύμφωνα με την οποία οι άνθρωποι της εποχής είχαν αντιληφθεί την δυνατότητα αποτύπωσης της φωνής επάνω στον πηλό.Και έτσι με αυτόν τον τρόπο "ηχογραφούσαν" απόρρητα μηνύματα σε αγγεία και τα στέλναν στις αποικίες τους, όπου το εκεί ιερατείο τα "άκουγε" με κάποιου είδους συσκευή(αρχαίος φωνόγραφoς;!!) και τα μετέφερε στους κυβερνώντες. Όσο τρελή-αν και όχι παράξενη- ακούγεται όλη αυτή η ιστορία ,εντούτοις μεταδόθηκε σε πολλά ΜΜΕ της Ιαπωνίας και δημοσιεύθηκε σε αρκετά ευρωπαϊκά περιοδικά έρευνας.Το μόνο σίγουρο πάντως της υπόθεσης είναι ότι σε καμιά περίπτωση δεν είναι τρελοί οι Ιάπωνες επιστήμονες, που όλο και κάτι παραπάνω θα ξέρουν.....

...και επειδή εφευρέτης του φωνόγραφου δεν είναι σε καμιά περίπτωση ο Έντισον όπως διδάσκει η επίσημη ιστορία ,και απλά όλοι αυτοί αντιγράφαν συσκευες από προγενέστερους,οι οποίοι αντιγράφαν και αυτοί με την σειρά τους εφευρέσεις από προγενέστερους φτάνοντας έτσι για μια εφεύρεση ακόμα και σε βάθος χιλιετιών(!!!) διαβάστε και αυτό και αυτό!.

Kαι Βέλγοι επιστήμονες προσπαθούν να ακούσουν φωνές από αγγείο 6.500 ετών!!Επιστημονικά απεδεδειγμένη η όλη θεωρία.

Τα Αρχαία Μνημεία του Αγίου Όρους

Γράφει ο Γιώργος Εχέδωρος

Το Άγιο Όρος είναι η μοναδική, ίσως, περιοχή της Ελλάδας όπου δεν έχουν γίνει ανασκαφικές έρευνες από τους αρχαιολόγους.
Ό, τι έχει βρεθεί, είναι τυχαίο και αδημοσίευτο. Εντούτοις όπως μπορεί να διαπιστώσει κανείς, σε αυτόν τον ξεχωριστό τόπο, συνυπάρχει το αρχαίο με το σύγχρονο.
Δεν θα έλεγα πως υπάρχει αποστροφή των μοναχών στις αρχαιότητες του Άθω.
Αθωνίτες μοναχοί σε γραπτά μνημεία, τα οποία μας έχουν αφήσει, εκδηλώνουν το θαυμασμό τους για τα κείμενα των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων τα οποία είχαν μελετήσει.
Μέσα στο πνεύμα αυτό, αγιορείτες αγιογράφοι ενσωμάτωσαν στις αγιογραφίες τους Έλληνες φιλοσόφους, δείχνοντας με τον τρόπο αυτόν την εκτίμηση και το σεβασμό στα έργα τους.
Το ερώτημα είναι: πόσο μπορεί να συνυπάρξει η αρχαία ελληνική φιλοσοφία (όχι, βέβαια, η αρχαία θρησκεία) με την χριστιανική;
Μια ικανοποιητική απάντηση στο ερώτημα αυτό παίρνουμε από τον ιστοχώρο «Άγιον Όρος». Έτσι:

«Οι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας μας, έχοντες την άνωθεν σοφία, την Αγιοπνευματική βιωμένη εμπειρία, και την όντως θεολογία, όταν το απαίτησαν οι καιροί και οι περιστάσεις, και οι κάθε λογής αιρετικοί και πλανώντες και πλανώμενοι, τι έκαναν;»Πήραν από τους αρχαίους φιλοσόφους, την γλώσσα, τα νοήματα, την προυπάρχουσα θύραθεν σοφία, αυτήν την έστω ελλιπή ως προς την αποκάλυψη του αληθινού Θεού, αλλά τόσο πλούσια σε λόγο, και την ανακαίνισαν, της έδωσαν την πραγματική της διάσταση και νόημα και σκοπό.»
Και πιο κάτω:
«Έτσι, λοιπόν, η Εκκλησία, θέλοντας να τιμήσει τους αρχαίους ημών προγόνους και μοναδικούς στα παγκόσμια δεδομένα φιλοσόφους, Σωκράτη, Πλάτωνα, Αριστοτέλη, Πυθαγορείους, και τις άλλες σχολές, ακόμα δε και Νεοπλατωνικούς, δεν δίστασε να τους εισάγει και στην λειτουργική της τέχνη, την αδιάστατη ιστορικά Αγιογραφία της.»
Πιστεύουμε πως υπάρχουν σημαντικά αρχαιολογικά μνημεία στην απομονωμένη αυτή χερσόνησο, και δεν θα ήτανε κακή η συνύπαρξη των αρχαίων, βυζαντινών και σύγχρονων μνημείων σε έναν ιδιαίτερο χώρο της αθωνικής πολιτείας.
Ο Άθως, όπως είναι γνωστό, πρωτοαναφέρεται στην Ιλιάδα του Ομήρου:
ἐξ Ἀθόω δ᾽ ἐπὶ πόντον ἐβήσετο κυμαίνοντα
(Ομήρου Ιλιάς Ξ, 229)
Η ονομασία του προήλθε από το Γίγαντα Άθω που κατά τη γιγαντομαχία έριξε στον Ποσειδώνα ένα μεγάλο βράχο, από τον οποίο σχηματίστηκε ο σημερινός ορεινός όγκος του Άθω.
Ο Ηρόδοτος μας αναφέρει τις πόλεις που υπήρχαν στην εποχή του:
[3] ἐν δὲ τῷ ἰσθμῷ τούτῳ, ἐς τὸν τελευτᾷ ὁ Ἄθως, Σάνη πόλις Ἑλλὰς οἴκηται, αἳ δὲ ἐκτὸς Σάνης, ἔσω δὲ τοῦ Ἄθω οἰκημέναι, τὰς τότε ὁ Πέρσης νησιώτιδας ἀντὶ ἠπειρωτίδων ὅρμητο ποιέειν· εἰσὶ δὲ αἵδε, Δῖον Ὀλόφυξος Ἀκρόθῳον Θύσσος Κλεωναί. (Ηρόδοτος 7, 22)
Ο Άθως μας λέει έφθανε μέχρι τη διώρυγα του Ξέρξη όπου βρισκόταν η πόλη Σάνη ενώ πέρα από αυτήν ήταν οι πόλεις: Δίον, Ολόφυξος, Ακρόθωον, Θύσσος και Κλεωναί.
Ο Στράβων αναφέρει ακόμη μία που υπήρξε στην εποχή του, την Χαράδρια, ενώ ο Ρωμαίος Πλίνιος αρκετά μετά αναφέρει τις πόλεις: Ουρανόπολις, Παλαιώτριον, Θύσσον, Κλέωνας και Απολλωνία.
Εδώ γίνεται επιτακτική η ανάγκη αρχαιολογικών ανασκαφών για να εντοπιστούν μνημεία του παρελθόντος, ό, τι κατόρθωσε να διασώσει η αθωνική γη.

Η περιπέτεια του χρυσού Κορανίου

Γράφει ο Γιώργος Εχέδωρος

To 1997 πραγματοποιήθηκε στο Πανεπιστήμιο της Βαλτιμόρης μια έκθεση παλαιών χειρογράφων, όπου μεταξύ των εκθεμάτων υπήρχε μέρος ενός βιβλίου που το περιεχόμενό του αντί να είναι γραμμένο με μελάνι ήταν από χρυσό!
Όπως διαπιστώθηκε, το χειρόγραφο αποτελούνταν από δεκαοκτώ κεφάλαια του Κορανίου.
Το πρωτότυπο έκθεμα ανήκε στον Τζον Χόπκινς που το κληροδότησε το 1942. Ήταν μέρος ενός χειρόγραφου του Κορανίου του ένατου αιώνα.
Το βιβλίο είναι γραμμένο με λεπτά φύλλα χρυσού, σε αραβική γραφή και πιθανολογείται πως γράφηκε και βιβλιοδετήθηκε στην βόρεια Αφρική (πιθανότατα στην Αίγυπτο) ή στο Ιράκ.
Το έκθεμα έγινε αντιληπτό από τις τουρκικές προξενικές αρχές και όπως διαπιστώθηκε ανήκε στο ιερό βιβλίο των Μουσουλμάνων που εκτίθεται στη Νουρουοσμανίβε Βιβλιοθήκη της Κωνσταντινούπολης.
Οι Τούρκοι ζήτησαν την επιστροφή του χειρογράφου για να ενσωματωθεί στο κύριο βιβλίο. Τα δεκαοκτώ κεφάλαια εκτιμήθηκαν από $ 1,9 εκατ. έως $ 2,9 εκατ. δολάρια.
Το βιβλίο ήταν καταγεγραμμένο σε καταλόγους της Βιβλιοθήκης της Κωνσταντινούπολης, ήδη, από το 1756.
Τα κεφάλαια του ιερού βιβλίου που αποσπάστηκαν από άγνωστο, μετά από μια περιπέτεια δυόμισι αιώνων ενσωματώθηκαν, τελικά, στον κύριο κορμό του βιβλίου.

Πολυεθνικοί … ‘Μακεδόνες’: ‘Συζητούμε με την Ελλάδα μόνον για το όνομα’

Γράφει ο Γιώργος Εχέδωρος

Σε αναμονή βρίσκονται οι Σκοπιανοί μετά τις εκλογές και την ανάδειξη των σοσιαλιστών στην πολιτική εξουσία της Ελλάδας.
Ο πρόεδρος των Σκοπίων Γκιόργκε Ιβάνοφ ευθύς μετά το αποτέλεσμα των εκλογών δήλωσε πως τα Σκόπια είναι έτοιμα να συζητήσουν με την Ελλάδα για μια συμβιβαστική λύση ως προς το όνομα, μέσα στα πλαίσια των ψηφισμάτων του ΟΗΕ και όχι σε άλλα ζητήματα πλέον αυτού.
Διευκρίνισε μάλιστα, απευθυνόμενος εμμέσως, προς την νέα ελληνική κυβέρνηση, πως το πρόβλημα το οποίο υπήρχε στις μακρόχρονες συζητήσεις, προήλθε γιατί είχαν συμπεριληφθεί σε αυτές η ‘μακεδονική ταυτότητα’ και η ‘μακεδονική γλώσσα’. Αυτά ξεκαθάρισε πως δεν μπορούν να διαπραγματευθούν.
Σε συνέντευξή του μάλιστα προς εκπροσώπους του γερμανικού τύπου δήλωσε:
«Ωθούμε τις συζητήσεις προς την επίλυση του ονόματος πάνω στις αρχές που καθορίστηκαν από τα ψηφίσματα του ΟΗΕ, επικεντρώνοντας το ενδιαφέρον μας στο συνταγματικό όνομά μας. Αν οι συζητήσεις καθοριστούν από τα πλαίσια αυτά, τότε μια λύση θα μπορούσε να είναι εφικτή»
Βασικό έρεισμα της θέσης του σκοπιανού προέδρου στη συνέντευξή του, ήταν πως όλα τα έθνη έχουν το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης και του αυτοπροσδιορισμού.
«Σε όλη την ιστορική διαδρομή ο λαός που ζει σε αυτήν την περιοχή αυτοπροσδιορίζεται ως Μακεδόνες. Αυτοί οι Μακεδόνες έχουν δημιουργήσει τη Μακεδονία. Επιπρόσθετα είμαστε υπερήφανοι που είμαστε Μακεδόνες και έχουμε δικαιώματα όπως κάθε άτομο σε αυτόν τον πλανήτη».
Ο σκοπιανός πρόεδρος εξέφρασε την επιθυμία της εισόδου της χώρας του στην Ευρωπαϊκή Ένωση και δήλωσε πως αναμένει τις εκτιμήσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την πρόοδο των μεταρρυθμίσεων που έχουν πραγματοποιηθεί, ώστε να καθοριστεί η ημερομηνία της ενταξιακής της πορείας.
Ο κ. Γκιόργκε Ιβάνοφ ζήτησε τη χαλάρωση των ευρωπαϊκών κριτηρίων δηλώνοντας πως οι μεταρρυθμίσεις και οι στόχοι δεν μπορούν να μετρηθούν με τον ίδιο τρόπο σε διαφορετικές κοινωνίες. Καθόρισε μάλιστα την κοινωνία της χώρας του πολυεθνική:

«Δεν είναι το ίδιο να ζει κανείς σε μια κοινωνία μονοεθνική ή μια πολυεθνική. Μια κοινωνία σαν τη δική μας που είναι πολυεθνική, απαιτείται μεγαλύτερη ενέργεια, χρόνος και πόροι για να αποκτήσεις τη συναίνεση και την επιτυχία προς την επίτευξη των στόχων, γι’ αυτό προσανατολιζόμαστε σε μια ικανοποιητική αξιολόγηση.»
Προέτρεψε μάλιστα του γερμανούς δημοσιογράφους να ‘διαδώσουν την αλήθεια για την ‘Μακεδονία’ σε όλην την Ευρώπη’.


* η συνέντευξη του κ. Gjorge Ivanov, δημοσιεύθηκε στο :

Βουλγαρομακεδόνες, Σλαβομακεδόνες και η ‘Δημοκρατία της Μακεδονίας’ ...

Για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας...

Του Γιώργου Εχέδωρου

Έχουν περάσει ακριβώς οκτώ χρόνια και βλέπουμε να έχουμε ένα διαχρονικό προβληματισμό με το όνομα των Σκοπίων. Τότε ήταν κυβέρνηση το ΠΑΣΟΚ. Όπως και σήμερα. Οι κυβερνητικές αλλαγές μιας οκταετίας δεν φαίνεται να έχουν στείλει στο ‘χρονοντούλαπο’ τα παρακάτω δημοσιεύματα.
Παρουσιάζουμε τρία ενδεικτικά κείμενα μιας συγκεκριμένης εφημερίδας για το αναφερόμενο θέμα που μας προβληματίζει ακόμη.
Έτσι έχουμε την ‘Ελευθεροτυπία’ του 2001 που μας θυμίζει περί ‘βουλγαρομακεδόνων’, ‘σκοπιανών’ κλπ.
Αξίζει να ρίξουμε μια ματιά.
Γράφει στο φύλλο της 8 Αυγούστου 2001:

Κυβέρνηση για Βουλγαρομακεδόνες: Φαντασιώσεις περιθωριακών, άνευ σημασίας

Άνευ σημασίας θεωρεί η κυβέρνηση τις αξιώσεις βουλγαρομακεδονικής οργάνωσης με έδρα την Έδεσσα, που δημοσιεύτηκαν χθες.
Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ανέφερε χθες: «Πιστεύω ότι κακώς δίδεται έμφαση σε μεμονωμένες απόψεις κάποιου ή κάποιων περιθωριακών οι οποίοι κατά καιρούς αποστέλλουν επιστολές όπου αναπτύσσουν τις φαντασιώσεις τους γύρω από την ύπαρξη μειονοτικών ομάδων στη Βόρειο Ελλάδα.

Οι σχέσεις μας με τη Βουλγαρία είναι εξαίρετες».Σε επιστολή της, που δημοσιεύτηκε στο «Εθνος», η οργάνωση «Βουλγαρικά Ανθρώπινα Δικαιώματα», με έδρα την Έδεσσα, δηλώνει ότι έχει στόχο:

* Να αποδείξει ότι οι κάτοικοι των Σκοπίων όσο και της Βορείου Ελλάδας είναι Βούλγαροι.* Να αναδείξει την καταπίεση της πολυάριθμης βουλγαρικής εθνότητας στην Ελλάδα.

* Να αγωνιστεί για την επιστροφή περιουσιών «ύψους 1 τρισ. δρχ.».

* Να απομακρύνει τα «μνημεία αντιβουλγαρισμού» (μνημεία Μακεδονομάχων) όπως τα προσδιορίζει.

* Να παλέψει για την αναγνώριση της «ανηλεούς γενοκτονίας των Βουλγάρων από την ελληνική Βουλή»!

* Να επιβάλει την «είσοδο 500.000 Βουλγαρομακεδόνων» στο ελληνικό έδαφος, στους οποίους και να δοθεί η ελληνική ιθαγένεια.

* Και τέλος, να αναθεωρηθούν οι συνθήκες ώστε να υπάρξει δικαιότερη κατανομή των βαλκανικών εδαφών και να επιστραφεί (στη Βουλγαρία εννοείται) η «Μακεδονία του Αιγαίου», την «οποία κατέλαβε αυθαίρετα το 1912 ο Ελληνικός Στρατός».

Η οργάνωση επικαλείται ακόμη τη «συνδρομή» της κυβέρνηση Συμεών στη Βουλγαρία.

Η βουλευτής της Ν.Δ. Ντ. Μπακογιάννη σε δήλωσή της σημειώνει ότι:

«Ιλαρότητα προκαλούν οι ισχυρισμοί μιας μικρής και θρασύτατης οργάνωσης με την επωνυμία "Βουλγαρικά Ανθρώπινα Δικαιώματα στη Μακεδονία", αλλά θέτει δύο ερωτήματα.

Α. Το ζήτημα του αν μια οργάνωση που επιδιώκει ανοιχτά τον ακρωτηριασμό της Ελλάδας, όσο ασήμαντη ή φαιδρή κι αν είναι, μπορεί να λειτουργεί νόμιμα, όπως η ίδια ισχυρίζεται, παραθέτοντας μάλιστα και τους αριθμούς πρωτοκόλλου του Αρείου Πάγου (1776), του Ελληνικού Κοινοβουλίου (1557) και του ελληνικού υπουργείου Εσωτερικών (577/21649).

Β. Το ζήτημα της προς την Ελλάδα παροχής διευκρινίσεων από τη σημερινή βουλγαρική κυβέρνηση του πρωθυπουργού, πρώην βασιλέως, Συμεών αν όντως, όπως ισχυρίζεται γραπτώς η εν λόγω οργάνωση, οι ισχυρισμοί της και η δράση της έχουν "τη συναίνεση και τη χορηγία" του σημερινού Βούλγαρου πρωθυπουργού».

Στις 4 Σεπτεμβρίου του ιδίου έτους, έχουμε τα περί αναγνώρισης της γείτονος με το όνομα ‘Μακεδονία’.
Το δημοσίευμα έχει ως εξής:

ΑΠΑΝΤΗΣΗ στον Τράικοφσκι που θέλει αναγνώριση ως «Μακεδονία»

Δημοκρατία της Μακεδονίας, και όχι με τεχνητά παράγωγα, καθώς είναι καιρός που ο κόσμος μάς αναγνωρίζει με αυτό που εμείς αποκαλούμε τον εαυτό μας, όπως με κάθε χώρα και τους πολίτες της. Αλλιώς πώς περιμένετε από εμάς να πιστέψουμε στις αξίες, τις αρχές και τις προθέσεις σας, όταν αρνείστε το βασικό μας δικαίωμα, το δικαίωμα της ταυτότητάς μας».Η απάντησηΣτην Αθήνα, ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών Π. Μπεγλίτης παρατήρησε ότι η σλαβομακεδονική πλειοψηφία και η πολιτική ηγεσία της «οφείλει να υπερβεί τις αγκυλώσεις του παρελθόντος, να επιδείξει πνεύμα ρεαλισμού, να ανταποκριθεί στις ανάγκες της εποχής και της χώρας και να προχωρήσει, μαζί με την Ελλάδα, στην ολοκλήρωση της διαπραγμάτευσης, για την ανεύρεση μιας κοινά αποδεκτής λύσης».Πρόσθεσε ακόμα ότι η ελληνική κυβέρνηση έχει αποδείξει, με δηλώσεις και πράξεις, «την επιθυμία και την πολιτική της βούληση να επιλυθεί η τελευταία εκκρεμότητα. Εχει επιδείξει και ρεαλισμό και διάθεση για την ανεύρεση μιας κοινά αποδεκτής λύσης».Βασική προτεραιότητα στις σχέσεις με τα Σκόπια είναι η συμβολή της Ελλάδας στη σταθερότητα της γειτονικής χώρας και γι' αυτό «πρέπει όλοι ν' αντιληφθούν ότι δεν υπάρχει η πολυτέλεια για τη συνέχιση τριβών σ' ένα θέμα που πιστεύουμε ότι η πολιτική βούληση μπορεί να το λύσει με μια κοινά αποδεκτή λύση, με μια λύση που θα ικανοποιεί και τις δύο πλευρές», κατέληξε ο κ. Μπεγλίτης.

Ενώ στις 10 Σεπτεμβρίου 2001 έχουμε και τις πιέσεις των Βρυξελλών προς τον τότε υπουργό Εξωτερικών και σημερινό πρωθυπουργό της Ελλάδας Γιώργο Παπανδρέου.
Το δημοσίευμα έχει ως εξής:

Η ΕΥΡΩΠΗ ξανά στο παιχνίδι, με πιέσεις προς Ελλάδα

Διά βοής ο Σολάνα μεσάζων για το όνομα

Βρυξέλλες.
Η κυβέρνηση ξαναβάζει την Ευρώπη στο παιχνίδι του ονόματος της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας, με διαμεσολαβητή αυτή τη φορά τον ύπατο αρμοστή για θέματα εξωτερικής πολιτικής της Ε.Ε. Χαβιέ Σολάνα.

Η απόφαση για το νέο ρόλο του πρώην γενικού γραμματέα του ΝΑΤΟ ελήφθη χθες στον πύργο του Genval, όπου συνήλθαν άτυπα οι υπουργοί Εξωτερικών των «15». Η συζήτηση για την κατάσταση στην ΠΓΔΜ οδήγησε αναπόφευκτα στο θέμα του ονόματος, την επίλυση του οποίου ζήτησαν πολλά κράτη-μέλη και ιδίως η Γαλλία.
Φυσικά τα βέλη των εταίρων κατευθύνθηκαν προς την ελληνική πλευρά και συγκεκριμένα τον υπουργό Γιώργο Παπανδρέου.Ο ίδιος συμφώνησε ότι πρέπει να βρεθεί μία λύση στο θέμα του ονόματος, η οποία να είναι αποδεκτή από τις πλευρές της Αθήνας και των Σκοπίων. Υπενθύμισε ότι υπάρχει ήδη διαδικασία για την εξεύρεση μιας λύσης στο πλαίσιο του ΟΗΕ, αλλά, είπε, θα μπορούσε να συμβάλει αποτελεσματικά και η Ευρώπη. Και ζήτησε να αναλάβει ρόλο διαμεσολαβητή μεταξύ Σκοπίων και Αθήνας ο Χαβιέ Σολάνα...Οπως διευκρίνισε σε συνέντευξη Τύπου ο Γιώργος Παπανδρέου, η επιλογή του Χαβιέ Σολάνα έγινε κατόπιν συνεννόησης με τον πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη.Το ελληνικό αίτημα έγινε αμέσως αποδεκτό από τους εταίρους και τον Ισπανό αξιωματούχο. Ετσι, μετά τον Ολλανδό πρώην επίτροπο Χανς Βαν ντε Μπρουκ, οι προσπάθειες του οποίου για εξεύρεση λύσης στο θέμα του ονόματος απέτυχαν στις αρχές της δεκαετίας του 1990, η Ευρώπη ξαναμπαίνει στο παιχνίδι για το όνομα της ΠΓΔΜ.Ο κ. Παπανδρέου, σε δηλώσεις του, εξέφρασε την αισιοδοξία του ότι ο Χαβιέ Σολάνα, ο οποίος γνωρίζει τα προβλήματα της περιοχής, θα συμβάλει θετικά ως διαμεσολαβητής. «Πρώτοι εμείς θέλουμε λύση», είπε ο υπουργός, σύμφωνα με τον οποίο «είναι μία ευκαιρία να λυθεί τώρα το θέμα».Την αποκαλούν «Μακεδονία»Ο υπουργός δεν άνοιξε περισσότερο τα χαρτιά του, αλλά είναι φανερό ότι οι εταίροι ασκούν πιέσεις τόσο στην Αθήνα όσο και στα Σκόπια για την εξεύρεση ενός συμβιβασμού. Περισσότερο όμως στην Αθήνα, αν ληφθεί υπόψη ότι πολλοί υπουργοί και μέλη της Επιτροπής χρησιμοποιούν συνήθως τη λέξη «Μακεδονία» και όχι FYROM. Ο Γάλλος υπουργός Ιμπέρ Βεντρίν χρησιμοποίησε τη λέξη «Μακεδονία» τουλάχιστον 5 φορές σε συνέντευξη Τύπου που έδωσε κατά την πρώτη ημέρα της Συνόδου των 15.

-------------

Έχουν περάσει οκτώ χρόνια. Τα δύο μεγάλα κόμματα εναλλάχθηκαν στην εξουσία. Τα ζητήματα αυτά, και όχι μόνον, είναι μάλλον σε αδράνεια, φαινομενική τουλάχιστον...

Σάτυροι!

Κάντε κλικ πάνω στην φωτό: μεγεθύνονται.

Αχυρίς: μια αρχαία πόλη στα αζήτητα!

Φωτό: Εξωτερική πλευρά του χρυσού κυπέλλου σπονδής του Δήμου της Αχυρίδος

Γράφει ο Γιώργος Εχέδωρος

Έχει δίκιο η Sarah Jorgensen.

Γνωρίζουμε το παρελθόν μόνο από τα διασωθέντα γραπτά των αρχαίων.
Όσα δεν είχαν πέσει στην εύνοια ή στην περιέργεια κάποιου αρχαίου ιστοριογράφου, εφ’ όσον το έργο του διασώθηκε, τα αγνοούμε πλήρως.
Σταχυολογούμε. Ξεψαχνίζουμε. Ερευνούμε. Υποθέτουμε. Υπονοούμε. Κυρίως ερμηνεύουμε…
Διαβάζουμε τις γραφές, παραλληλίζουμε τις εποχές, δημιουργούμε το σκηνικό της συγγραφικής εποχής ενός ιστοριογράφου, τις πιθανές επιρροές του, ώστε να καταλήξουμε σε κάποιο αξιόπιστο συμπέρασμα.
Και ενώ τα έχουμε στρώσει ωραία τα πράγματα, μια νέα ανακάλυψη μας κάνει να ζαλιζόμαστε. Έρχονται, τότε, τα ερωτήματα πότε έγινε αυτό, τι λέει αυτό, είναι αξιόπιστο; Και ανατρέπονται σχεδόν όλα!
Τέλος πάντων, Γιατί κανείς δεν γράφει τίποτε για την αρχαία Αχυρίδα;

φώτο: η εσωτερική πλευρά του κυπέλλου όπου και ομφαλός του κόσμου (κατά τον Ησίοδο).

Αχυρίς

Δεν έχουμε καμιά πηγή να μας εξηγήσει τι ήταν αυτή. Ήταν χτισμένη με …άχυρα;
Έχουμε όμως σοβαρά ευρήματα. Κι αυτά είναι στη Σικελία. Και τι ευρήματα… Σπάνια.
Από την χρονολόγηση των ευρημάτων πάμε στον τέταρτο αιώνα π.Χ.
Και εδώ στήνεται το σκηνικό. Μεγάλη Ελλάδα, ελληνική αποικία, ελληνική γλώσσα και γραφή. Και ακόμη περισσότερο… Στο χρυσό σκεύος που βρέθηκε αναφέρεται η επιγραφή: ‘ΔΑΜΑΡΧΟΥ ΑΧΥΡΙΟΣ’ και αυτό το Δαμάρχου με άλφα αντί Δημάρ… μας δίδει το στοιχείο της δωρικής αποικίας.
Ήταν μια πόλη ή καλύτερα όπως παρουσιάζεται ένας πλούσιος ελληνικός δήμος της Σικελίας.
Ο δήμος της Αχυρίδος δεν περιέχεται σε κανένα αρχαίο κείμενο. Αγνοείται πλήρως. Όπως, φυσικά, εκατοντάδες άλλες πόλεις ή τοποθεσίες.
Τα ευρήματα που δημιούργησαν αυτήν την φιλολογία είναι πολύ σημαντικά και από άποψη αξίας αλλά και άποψη περιεχομένου.
Σε ένα χρυσό κύπελλο σπονδής (τελετουργικό ιερατικό σκεύος) απεικονίζεται ο μυθικός ομφαλός του κόσμου. Ο πυρήνας του σύμπαντος όπως θα λέγαμε σήμερα, όπου με τη διάσπασή του δημιουργήθηκε ο κόσμος.
Το εύρημα είναι κατασκευασμένο εξ'ολοκλήρου από χρυσό 24 καρατίων, διαμορφώθηκε με σφύρα και περιέχει ολόγυρα του ομφαλού τρία δακτυλίδια (κύκλους) που περιέχουν 36 καρπούς βαλανιδιάς καθώς και ένα τέταρτο μέσα στους καρπούς με μέλισσες, που όλο ο σύνολο έχει συμβολική σημασία.
Η διάμετρός του είναι 23 εκατοστών με ύψος 4 εκατ. και βάρος 982 γραμμάρια καθαρού χρυσού.

Φωτό: Λεπτομέρεια της εσωτερικής πλευράς, φαίνεται ο διαχωριστικός δακτύλιος

Το σημαντικό αυτό εύρημα ανήκε σε κάποιο σικελό ονόματι Βινσένζο Παπαλάρδο. Το 1980 ο Παπαλάρδο το πούλησε σε έναν σικελό έμπορο αρχαίων νομισμάτων που λεγόταν Βινσένζο Κομαράτα για 20.000 περίπου δολάρια. Αυτός το πούλησε μετά από ένδεκα χρόνια σε έναν Ούγγρο στο συλλέκτη νομισμάτων Ουίλιαμ Βέρες, αντί το ποσού των $90.000. Αυτός με τη μεσολάβηση του Ρόμπερτ Χάμπερ που ήταν αντικέρ της Νέας Υόρκης το πούλησε σε έναν πολυεκατομμυριούχο ονόματι Μίτσελ Στάινχαρντ στην τιμή του $1,2 εκατομμυρίων.
Όπως αναφέρεται, οι συναλλαγές αυτές έγιναν γνωστές στις ιταλικές αρχές και μεταξύ των ετών 1991 και 1995, ζήτησαν από τις ΗΠΑ την επιστροφή του αρχαίου αντικειμένου, λόγω παράβασης του ιταλικού νόμου για εξαγωγή αρχαιοτήτων.

φωτό:Λεπτομέρεια, 'ΔΑΜΑΡΧΟΥ ΑΧΥΡΙΟΣ'

Για την ιστορία:

Aκόμη δεν έχει επιστρέψει στην Ιταλία, ο περίφημος ομφαλός της Αχυρίδος, παρά τη θετική απόφαση ενός δικαστηρίου. Ο Στάινχαρντ το έχει παραδώσει στις τελωνειακές αρχές των ΗΠΑ μέχρι να δωθεί οριστική δικαστική απόφαση. Διάφορες ενώσεις αρχαιολογικών μουσείων επιμένουν στην άρνηση της παράδοσης και υποστηρίζουν την παραμονή του αρχαίου θησαυρού στον Στάινχαρντ.

φωτό: 'χρυσός 115 στατήρων'

Σημ.
Αναφέρθηκε η Sarah Jorgensen, πρόκειται για τη μελέτη: ‘Archaeology and the Problem of Provenience’.

Ο γεωργός, ο βοσκός και ο αρχαίος μαρμάρινος τάφος

Γράφει ο Γιώργος Εχέδωρος

Καθώς αναρτούσα το κείμενο για το αρχαίο βισαλτικό νόμισμα και τους αρχαιοκάπηλους της περιοχής των Σερρών, μου ήρθε στο νου ένα παλιό δημοσίευμα που δηλώνει την αγνότητα και την εθνική συνειδητοποίηση των απλών ανθρώπων, ενός αγρότη από την Απολλωνία και ενός βοσκού από το Καλαμωτό.
Μεταφέρω τα δύο περιστατικά που δημοσιεύθηκαν πριν λίγο καιρό σε αγγλόφωνο περιοδικό.
Το χρυσό στεφάνι



Το εντυπωσιακό χρυσό στεφάνι της Απολλωνίας

Ένας, λοιπόν, αγρότης που όργωνε τα χωράφια του στην Απολλωνία, η οποία είναι ένα αγροτικό χωριό κοντά στην Θεσσαλονίκη, είδε ξαφνικά το άροτρό του να ‘χρυσαφίζει’.
Σταμάτησε το όργωμα πήδηξε από το τρακτέρ και διαπίστωσε πως αυτό που λαμπύριζε στον ήλιο ήταν ένα εντυπωσιακό καλοδιατηρημένο χρυσό στεφάνι.
Το έπιασε και ένοιωσε δέος. Αποτελούνταν από 30 σφυρηλατημένα χρυσά φύλλα κισσού και δύο τσαμπιά ώριμων μούρων που διακοσμούσαν την προμετωπίδα του στεφανιού.
Δίχως άλλη σκέψη, σταμάτησε το όργωμα, το έβαλε σε ένα σακί και πήγε και το παρέδωσε στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Θεσσαλονίκης!
Το εύρημα ήταν του 450-425 π.Χ. και είχαν βρεθεί δύο ακόμη παρόμοια ολόχρυσα στεφάνια στο βορειοελλαδικό χώρο.
Ήταν χαρακτηριστικό κόσμημα των αρχαίων αριστοκρατών που το φορούσαν στα συμπόσια, παραπλήσια χρυσά στεφάνια φορούσαν και οι ιερείς του Διονύσου, στη διάρκεια των μεγάλων εορτών προς τιμή του οινοπότη θεού.
Η τεχνοτροπία είναι ασυνήθιστη και δηλώνει την πρόοδο της τέχνης των κοσμημάτων στην κλασική εποχή στον συγκεκριμένο τόπο.
Το χωράφι στο οποίο βρέθηκε το νέο στεφάνι πιστεύεται πως βρίσκεται το κοιμητήριο της αρχαίας πόλης Απολλωνίας.




Ο τεράστιος μαρμάρινος τάφος
Εξάλλου σε ένα άλλο μέρος στην περιοχή της Θεσσαλονίκης, στο χωριό Καλαμωτό, ένας βοσκός ανακάλυψε μια τρύπα όπου είχε σκαφτεί πρόσφατα, ίσως από ζώα, και οδηγούσε σε ένα πολυτελέστατο τάφο. Ειδοποίησε την αρχαιολογική υπηρεσία η οποία έσπευσε στην περιοχή. Το σημαντικό αυτό ταφικό μνημείο χρονολογήθηκε πως είναι του 323-27 π.Χ. και συνδέεται με την αρχαία Καλίνδοια, μια πόλη που αναφέρεται σε έναν μύθο του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Η είσοδος του τεράστιου μαρμάρινου τάφου του Καλαμωτού

Η χλιδή και η διακόσμηση του τάφου δηλώνουν τον πλούτο που είχε η αρχαία πόλη της Καλίνδοιας.
Ο τάφος ερευνήθηκε από τον αρχαιολόγο Κ. Σισμανίδη που αποκάλυψε πως αποτελούνταν από έναν προθάλαμο και μια κύρια αίθουσα που χωρίζονταν από μια μικροσκοπική διπλή μαρμάρινη πόρτα.
Κάτω από το μαρμάρινο πάτωμα της κυρίως αίθουσας υπήρχε ένα πολυτελές δωμάτιο που η διακόσμησή του ήταν ανώτερη από τις προηγούμενες αίθουσες.
Ο αναφερθείς αρχαιολόγος βρήκε μια καταπληκτικής τεχνοτροπίας, μαρμάρινη πόρτα, που ένωνε τις αίθουσες των δύο ορόφων.
Στην κάτω αίθουσα εντόπισε τα λείψανα τριών τουλάχιστον ανθρώπων, που προφανώς ήταν μέλη μιας σημαντικής οικογένειας της πόλης.
Στο χώρο υπήρχαν κομμάτια σπασμένων αγγείων, κεραμικές χάνδρες που είχαν επενδυθεί με φύλλο χρυσού. Όλο το ταφικό μνημείο, μέσα και έξω ήταν κατασκευασμένο από μάρμαρο.

Ο μύθος της περιοχής
Μια τοποθεσία κοντά στο Καλαμωτό ονομάζεται ‘χίλια δέντρα’.
Λέγεται πως εκεί διανυκτέρευσε ο Αλέξανδρος με τους στρατιώτες του. Έδεσαν τα άλογά τους σε πασσάλους στην ανοικτή πεδιάδα, αφού τότε δεν υπήρχαν δέντρα στην περιοχή. Όταν το πρωί αναχώρησαν οι πάσσαλοι έγιναν χίλιοι και έβγαλαν κλαδιά μεγάλα. Έγιναν βαλανιδιές. Σημειώνεται πως στην περιοχή αυτή βρέθηκε, πριν λίγα χρόνια και μια μαρμάρινη επιγραφή που αναφέρεται στον Αλέξανδρο.
Δεν αμφισβητείται πως πέρασε από εκεί ο Αλέξανδρος, αλλά από έρευνα που έγινε, οι βαλανιδιές, όπως διαπιστώθηκε ήταν ηλικίας 700-750 ετών...

—
Σημείωση: για το αρχαίο βισαλτικό νόμισμα που αναφέρθηκε στην αρχή, link: εδώ

Αρχαιοκαπηλία: Δημοπρασία ΣΠΑΝΙΟΥ ΑΡΧΑΙΟΥ ΒΙΣΑΛΤΙΚΟΥ ΝΟΜΙΣΜΑΤΟΣ

Σπάνιο αρχαίο νόμισμα, που προέρχεται από την περιοχή των Σερρών και πωλείται σε διαδικτυακή δημοπρασία οίκου της Ζυρίχης, αποτελεί προϊόν αρχαιοκαπηλίας. Έγκυρες πληροφορίες της “ΜτΚ” αναφέρουν πως ήδη το ελληνικό υπουργείο Πολιτισμού με επείγον σήμα στις διεθνείς διωκτικές αρχές έχει ξεκινήσει διαδικασίες για να μπλοκάρει τη δημοπρασία και το αρχαίο αντικείμενο να επιστρέψει στην Ελλάδα.

Του Κώστα Καντούρη -kantouris@hotmail.com

Οκτ 04, 2009
Οι ίδιες πηγές αναφέρουν πως υπάρχουν φωτογραφίες οι οποίες αποδεικνύουν πως το αρχαίο εύρημα κυκλοφόρησε στις αγορές των αρχαιοκαπήλων της Βόρειας Ελλάδας. Το αρχαίο νόμισμα θεωρείται ιδιαίτερα σπάνιο, καθώς πρόκειται για οκτάδραχμο, η κοπή του οποίου χρονολογείται στα 480 π.Χ.

Όπως εξηγείται στη σχετική ιστοσελίδα όπου εξελίσσεται η δημοπρασία, “προφανώς είναι μοναδικό και αδημοσίευτο”. Ανήκει στο βασίλειο της Βισαλτίας και επισημαίνεται η εκτίμηση πως κόπηκε από έναν δυνάστη με το όνομα Μοσσής.

“Είναι θέαμα μοναδικής σημασίας και εντύπωσης για τις τεχνικές της περιόδου που ίσχυαν”, αναφέρεται στη σημείωση που συνοδεύει το συγκεκριμένο νόμισμα.

Την εξέλιξη της συγκεκριμένης δημοπρασίας εντόπισαν έλληνες αστυνομικοί που ασχολούνται με τη δίωξη της αρχαιοκαπηλίας και σύμφωνα με έγκυρες πηγές ξεκίνησε αμέσως την περασμένη εβδομάδα άτυπη έρευνα προκειμένου να εντοπιστεί από πού προέρχεται και αν έχει κυκλοφορήσει στις παράνομες αγορές των αρχαιοκαπήλων της Βόρειας Ελλάδας. Αυτό που προκάλεσε εντύπωση από την αρχή ήταν οι τιμές με τις οποίες βγήκε στη δημοπρασία το συγκεκριμένο νόμισμα. Όπως ανακοινώνεται στην ιστοσελίδα της δημοπρασίας, η τιμή εκκίνησης είναι 80.000 ελβετικά φράγκα (52.700 ευρώ), ενώ η εκτίμηση της αξίας του υπολογίζεται από τους δημοπράτες μεταξύ 100.000 και 125.000 φράγκων (65.800 έως 82.300 ευρώ).

Την ίδια ώρα οι τιμές των άλλων αρχαίων ελληνικών νομισμάτων της αυτής σειράς που δημοπρατούνται στην ίδια διαδικασία κυμαίνονται από 2.000 έως 10.000 ελβετικά φράγκα και ορισμένα μόνο φτάνουν έως τα 35.000. Από την έρευνα των αρχείων αστυνομικών διευθύνσεων της Βόρειας Ελλάδας προέκυψε πως το ίδιο νόμισμα κυκλοφόρησε στις αγορές των αρχαιοκαπήλων κυρίως στις Σέρρες, καθώς βρέθηκαν φωτογραφίες που είχαν τραβηχτεί και με τις οποίες προωθούνταν η πώλησή του πριν από λίγα χρόνια αντί μεγάλου τιμήματος, χωρίς όμως να έχει προσδιοριστεί η ακριβής τιμή. Αμέσως ενημερώθηκε η αρμόδια εισαγγελία και στάλθηκαν τα σχετικά έγγραφα στο υπουργείο Πολιτισμού, που ήδη έχει κινήσει τις σχετικές διαδικασίες, ενημερώνοντας την Ιντερπόλ.

Σκοπός των ελληνικών αρχών είναι να ματαιωθεί η συγκεκριμένη δημοπρασία, που έχει οριστεί να γίνει στη Ζυρίχη της Ελβετίας το πρωί της 7ης Οκτωβρίου, προκειμένου να μην πωληθεί το συγκεκριμένο νόμισμα και να αρχίσουν στη συνέχεια ενέργειες για να επιστραφεί στην Ελλάδα.

Η διαδικασία αυτή γίνεται μόνο στις περιπτώσεις κατά τις οποίες οι ελληνικές αρχές έχουν αποδείξεις πως το αρχαίο εύρημα αποτελεί προϊόν αρχαιοκαπηλίας, ανατρέποντας ισχυρισμούς ότι αποτελεί τμήμα ιδιωτικών συλλογών. “Εάν υπάρχουν αποδείξεις, τεκμήρια, μπορούμε να το διεκδικήσουμε”, επισήμανε στη “ΜτΚ” ο καθηγητής κλασικής αρχαιολογίας του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης Μιχάλης Τιβέριος. “Τα στοιχεία είναι αρκετά ώστε να μπλοκάρουμε τη διαδικασία και να ζητήσουμε το νόμισμα να έρθει στα ελληνικά μουσεία”, επιβεβαίωσε πηγή του υπουργείου Πολιτισμού.

Συνήθης πρακτική η δημοπράτηση με πλαστά έγγραφα

Αρχαία ευρήματα, που αποτελούν συνήθως προϊόντα αρχαιοκαπηλίας, προωθούνται από τους παράνομους κύκλους σε οίκους δημοπρασιών διαφόρων χωρών και συνοδεύονται από πλαστά έγγραφα, σύμφωνα με τα οποία το κάθε εύρημα αποτελεί τμήμα ιδιωτικής συλλογής. “Αυτή είναι η συνήθης τακτική, καθώς είναι πολύ δύσκολο να αποδειχθεί από κάθε χώρα ότι το κάθε αντικείμενο ήταν προϊόν αρχαιοκαπηλίας”, τόνισε ο κ. Τιβέριος. Σχετικά με το συγκεκριμένο νόμισμα, πάντως, το επεξηγηματικό κείμενο που συνοδεύει τη διαδικτυακή δημοπρασία δεν αναφέρεται αν ανήκει σε ιδιωτική συλλογή. Άλλωστε τη συγκεκριμένη συμφωνία της UNESCO που αφορά την κατοχή αρχαιοτήτων τηρούν τα τελευταία χρόνια μόνο τα μεγάλα μουσεία και οι μεγάλοι οίκοι δημοπρασιών. “Στη συμφωνία αναφέρεται πως πρέπει το κάθε εύρημα να συνοδεύεται από αποδείξεις ότι προέρχεται από συγκεκριμένες συλλογές, καθώς μόνο μʼ αυτόν τον τρόπο δίδεται νόμιμη άδεια στον κάθε κάτοχό του”, εξήγησε ο κ. Τιβέριος. Η διαδικασία αυτή εφαρμόστηκε ύστερα από σχετική εκστρατεία που ξεκίνησαν οι ιταλικές διωκτικές αρχές, που έφτασαν σε σημείο να κάνουν επέμβαση σε αποθήκες αφορολόγητων ειδών ελβετικού αεροδρομίου, ύστερα από πληροφορίες για διακίνηση αρχαίων αντικειμένων. “Εμείς στην Ελλάδα μένουμε στα λόγια για εσωτερική κατανάλωση. Στην Ιταλία έγινε μεθοδευμένη δουλειά και πέτυχαν”, τόνισε ο κ. Τιβέριος, ο οποίος θεωρεί πως μοναδική λύση για την αντιμετώπιση του προβλήματος είναι να κινηθούν όλοι μαζί οι υπουργοί Πολιτισμού των μεσογειακών χωρών. Αντίθετα από τα μεγάλα μουσεία και τους διεθνείς οίκους δημοπρασιών, οι υπόλοιποι οίκοι δεν εφαρμόζουν τη συγκεκριμένη συμφωνία. “Υπήρχαν περιπτώσεις που αρχαιοκάπηλοι πουλούσαν ευρήματα σε οίκους δημοπρασιών για να τα αγοράσουν ξανά σε δημοπρασίες και με τον τρόπο αυτό να τα νομιμοποιήσουν”, έλεγε χαρακτηριστικά στέλεχος του υπουργείου Πολιτισμού που έχει παρακολουθήσει τέτοιες διαδικασίες.

Alfried Wieczorek: Ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν Έλληνας

Γράφει ο Γιώργος Εχέδωρος

Χαστούκι στο καθεστώς των Σκοπίων έδωσε ο διευθυντής του Γερμανικού Μουσείου στο Μανχάιμ, καθώς, χθες, σε συνέντευξή του δήλωσε πως:
«O Μέγας Αλέξανδρος ήταν ελληνικής καταγωγής και οπωσδήποτε δεν είναι πρόγονος των Σλαβομακεδόνων».
Όπως αναφέρει το Γερμανικό Πρακτορείο Ειδήσεων (Deutsche Presse-Agentur), ο επικεφαλής του γερμανικού Μουσείου ‘Reiss-Engelhorn museums’, Άλφριντ Βίκτζορεκ (Alfried Wieczorek), υποστήριξε πως ο ηγέτης της αρχαιότητας ήταν κατά πάσα πιθανότητα Έλληνας.
Το πρακτορείο σε δημοσίευμα του στις 2 Οκτωβρίου 2009, αναφέρει χαρακτηριστικά:
«Το σύγχρονο κράτος που αυτοαποκαλείται ‘Μακεδονία’, όπου η κύρια γλώσσα είναι η σλαβική, σφετερίζεται την παράδοση της αρχαίας Μακεδονίας.»
Το αναφερόμενο Μουσείο διοργανώνει έκθεση που είναι αφιερωμένη στην αρχαιότητα και στις μεγάλες προσωπικότητες που έζησαν από το 356 έως το 323 π.Χ..

Η έκθεση άνοιξε αυτό το σαββατοκύριακο και θα διαρκέσει μέχρι τις 21 Φεβρουαρίου.
Διευκρινίζεται από τη γερμανική πλευρά πως για δύο δεκαετίες η Αθήνα αντιτίθεται στο βόρειο γείτονά της που αυτοαποκαλείται «Μακεδονία».
"Τα Σκόπια έχουν μετονομάσει το αεροδρόμιό τους σε ‘Αλέξανδρο’ και επιμένει να έχει ως έμβλημα το αλεξανδρινό άστρο της Βεργίνας στις στρατιωτικές στολές", αναφέρει χαρακτηριστικά.
Στη συνέντευξή του, ο Βίκτζορεκ (Wieczorek) δήλωσε:

«Οι πρόσφατες έρευνες δηλώνουν με μεγάλη σαφήνεια, για ακόμη μια φορά, πως οι Μακεδόνες την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου ήταν στενά συνδεδεμένοι με τους Έλληνες της εποχής.»
Πρόσθεσε, μάλιστα, πως:

«Στην αρχαιότητα οι Έλληνες και οι Μακεδόνες είχαν στενότατες σχέσεις διότι μιλούσαν την ίδια γλώσσα».
Ο διευθυντής του Μουσείου αναφερόμενος στα δύο εκατομμύρια του πληθυσμού των Σκοπίων, είπε πως το ένα τέταρτο από αυτούς μιλούν αλβανικά και τα τρία τέταρτα μιλούν σλαβικά και είναι απόγονοι των Σλάβων που μετανάστευσαν στη χώρα τον 6ο αιώνα μ.Χ., πολύ αργότερα, δηλαδή, από το θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Το δημοσίευμα διευκρινίζει πως «το κράτος που αποκαλείται ‘Μακεδονία’ έχει γίνει ανεξάρτητο το 1991, όταν διασπάστηκε η Γιουγκοσλαβία.
Με το όνομα αυτό προσπάθησε να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Πάρος: 120 νεκροί στρατιώτες του 800 π.Χ

Γράφει ο Γιώργος Εχέδωρος

Είχαμε αναφέρει πριν λίγες ημέρες την εύρεση προϊστορικών σκελετών στην τοποθεσία της Τροίας, από την αρχαιολογική ομάδα του Έρνστ Περνίκα που είναι καθηγητής αρχαιομετρίας στο πανεπιστήμιο του Τύμπινγκεν.
Ενώ στην αρχή είχαν θεωρήσει πως επρόκειτο για λείψανα της εποχής του τρωϊκού πολέμου, τελικά, αναφέρθηκε πως πρόκειται, για μεταγενέστερα, περί το 800 π.Χ.
Της ιδίας περιόδου είναι και τα λείψανα που βρέθηκαν στο νησί της Πάρου.
Το εντυπωσιακό των ευρημάτων είναι πως πρόκειται για αποτεφρωμένα οστά πολεμιστών που σκοτώθηκαν αμυνόμενοι υπέρ της πατρίδος τους.
Άγνωστο ποιοι τους επιτέθηκαν, από πού ήρθαν στο νησί, πόσοι ήταν. Υπάρχει, βέβαια, το ενδεχόμενο να μετέφεραν τα πτώματά τους από κάπου αλλού, για να θαφτούν στην πατρίδα τους. Ουδείς γνωρίζει. Η γραφή της ιστορίας δεν είχε ακόμη καθιερωθεί. Ο Ηρόδοτος θα γεννιόταν τρεις αιώνες μετά...
Αν η επίθεση, λοιπόν, έγινε στην αρχαία πόλη της Πάρου, τα ευρήματα δηλώνουν πως η πόλη άντεξε στην εχθρική επιδρομή, αφού αμυνόμενη πλήρωσε με αίμα ουκ ολίγων στρατιωτών, τους οποίους τίμησε περίλαμπρα και τιμητικά έθαψε.
Σύμφωνα με τις χρονολογικές εκτιμήσεις των αρχαιολόγων η μάχη των αρχαίων παριανών και των εισβολέων διεξήχθη περί το 730 π.Χ.
Τα 120 μεγάλα αγγεία που καταμετρήθηκαν, όπου βρισκόταν η τέφρα των νεκρών, ήταν διακοσμημένα με σκηνές πένθους αλλά της μάχης που προηγήθηκε. Συνήθως τέτοια μνημεία ονομάζονται ως ‘πολυάνδρια’.
Οι συγγενείς των νεκρών αφού τοποθέτησαν την τέφρα των προσφιλών τους ανθρώπων στα τεφροδοχεία, τα μετέφεραν σε ‘παροικία’, δίπλα στην πόλη. Εκεί δημιούργησαν δύο μνημειακούς τύμβους για τα δοχεία αυτά.
Ενημερωτικά σημειώνεται πως η ανασκαφή του αρχαίου νεκροταφείου άρχισε μετά τυχαία εύρεσή του.
Οι εκσκαφές που άρχισαν για την κατασκευή ενός πολιτιστικού κέντρου της πόλης, στα μέσα της δεκαετίας του ‘80, ‘χτύπησαν’ θεμέλια νεκροταφείου 2.800 ετών!
Τα ευρήματα ήταν πολλά και σημαντικά.
Βρέθηκαν τάφοι διαφορετικής ταφικής συνήθειας αφού το νεκροταφείο χρησιμοποιήθηκε επί πέντε περίπου αιώνες (8ος έως 3ος π.Χ.)
Οι τάφοι της αρχαϊκής περιόδου είναι κιβωτιόσχημοι και οι ταφές σε μεγάλα αγγεία, βρίσκονται οργανωμένοι που περικλείονται από μεγάλους κάθετους και οριζόντιους τοίχους. Στον 5ο αιώνα π.Χ οι ταφικές συνήθειες αλλάζουν και κυριαρχούν οι μαρμάρινοι τεφροδόχοι αλλά και οι μνημειακές κατασκευές με βάθρα και επιτύμβιες στήλες. Στα ύστερα Ελληνιστικά και Ρωμαϊκά χρόνια χρησιμοποιούνται κυρίως μαρμάρινες σαρκοφάγοι με βάθρο.
Έτσι τα ευρήματα αξιολογήθηκαν και χρησιμοποιήθηκαν ως ‘οδηγός’ για τις ταφικές πρακτικές που ακολουθούνταν στον ελληνικό χώρο.


Σχετικά με τα αναφερόμενα του Έρνστ Περνίκα δες εδώ